Čunovo
| Čunovo | |||
|
|||
Barokowy kościół |
|||
| Państwo | |||
| Powiat | Bratysława V | ||
| Starosta | Gabriela Ferenčáková | ||
| Powierzchnia | 18,6 km² | ||
| Wysokość | 130 m n.p.m. | ||
| Populacja (2005) • liczba ludności • gęstość |
919 49 os./km² |
||
| Na mapach: | |||
| Położenie na mapie Bratysławy |
|||
Čunovo (niem. Sarndorf, węg. Dunacsún, chor. Čunovo) – dzielnica Bratysławy, położona na prawym brzegu Dunaju, w powiecie Bratysława V. Znajduje się tuż przy granicy węgierskiej i austriackiej, oraz w pobliżu zbiornika wodnego Gabčíkovo (Vodné dielo Gabčíkovo).
[edytuj] Historia
Teren ten był już zasiedlony w czasach rzymskich - w 1949 znaleziono w okolicy ślady rzymskiej osady. Po raz pierwszy wzmiankowane w 1232 jako Chun. Już po kilku latach zostało spustoszone przez Tatarów. Po odbudowie było miejscowością na granicy pomiędzy Dolnymi a Górnymi Węgrami. W języku słowiańskim nazywało się wówczas Chunn, po niemiecku Sarndorf, a po węgiersku Csún.
W XVI wieku we wsi osiedlili się Chorwaci, uciekający z terenów zajętych przez Turków. W okresie rządów Marii Teresy żyło w osadzie 716 osób[1]. Po zniesieniu poddaństwa majątkiem zarządzał graf Emanuel Zichy, a w 1905 odkupił go graf Elemér Lónay, drugi małżonek arcyksiężnej Stefani Koburg.
Do 1947 Čunovo pod nazwą Dunacsún było częścią Węgier, następnie w wyniku ustaleń traktatu paryskiego wraz z Rusovcami i Jarovcami włączone do Czechosłowacji (zob. przyczółek bratysławski). Nie było to uzasadnione względami narodowościowymi - na początku XX wieku i w okresie międzywojennym większość mieszkańców stanowili Chorwaci, sporo było też Węgrów i Niemców (tych ostatnich w okresie międzywojennym 18-22%[2]), Słowaków zaś niewielu (Chorwaci żyją tutaj do dzisiaj, zachowując swoją kulturę i język)[3].
Od 1972 Čunovo jest jedną z dzielnic stolicy Słowacji, najbardziej wysuniętą na południe. Znajdowało się tutaj kolejowe i drogowe przejście graniczne z Węgrami.
W 2000 otwarto w Čunovie Danubiana Meulensteen Art Museum - muzeum sztuki nowoczesnej, które cieszy się dużą popularnością wśród turystów[4]. Najcenniejszym zabytkiem jest barokowy kościół z XVIII wieku.
Przypisy
- ↑ Historia wsi (sk)
- ↑ Ondrej Pöss, Dejiny a kultura karpatskych Nemcov, Bratislava - Pressburg 2005, ISBN 80-89079-16-4, s. 64
- ↑ Strona mniejszości chorwackiej z Čunova
- ↑ Strona muzeum
[edytuj] Link zewnętrzny
|
||||||||||