Ład przestrzenny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ład przestrzenny – sposób ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość.
Ład przestrzenny uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania[1]:
- funkcjonalne,
- społeczno-gospodarcze,
- środowiskowe,
- kulturowe,
- kompozycyjno-estetyczne.
[edytuj] Czynniki ładu przestrzennego
- odpowiednie rozmieszczenie przestrzenne funkcji (właściwe funkcje w optymalnych miejscach)
- odpowiednie sąsiedztwo funkcji (bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści)
- odpowiednia struktura pionowa (zachowanie proporcji wysokości, występowanie dominanty)
- odpowiednia struktura pozioma (harmonijna struktura użytkowania i władania, odpowiedni kształt i wielkość działek, rozłogu, pól siewnych, gospodarstwa wiejskiego, odpowiednie oddalenie od podmiotów gospodarczych)
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym