| Łeba | |||||
Panorama Łeby |
|||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Województwo | pomorskie | ||||
| Powiat | lęborski | ||||
| Gmina | gmina miejska | ||||
| Prawa miejskie | 1357 | ||||
| Burmistrz | Andrzej Strzechmiński | ||||
| Powierzchnia | 14,81 km² | ||||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość |
3753 253 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 59 | ||||
| Kod pocztowy | 84–360 | ||||
| Tablice rejestracyjne | GLE | ||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
6222808021 | ||||
|
Urząd miejski
ul. Kościuszki 9084–360 Łeba |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Łeba (kasz. Łeba, niem. Leba)[1] – miasto i gmina w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, położona na Wybrzeżu Słowińskim, nad rzekami Łebą i Chełstem, miejscowość wypoczynkowa z portem morskim i kąpieliskami.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 3753 mieszkańców[2].
W części miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rybackie Łeba[3].
Spis treści |
Pierwsze zasiedlenia na brzegu morskim miały miejsce jeszcze w neolicie, są one lokalizowane na pagórkach np.: koło Potęgowa, nawet na Rowokole archeolodzy znaleźli pojedyncze narzędzia.
Linię brzegu morskiego wskazują do dzisiaj znajdujące się tam grodziska: Gałęzinowo, Żoruchowo, Równo, Siodłonie, Damno... Siodłonie i Damno zdaje się, że były oddalone od brzegu morskiego i posadowione nad brzegiem rzeki, prakoryto tej rzeki jest do dzisiaj czytelne. Grodziska te to wcześniej grody obronne epoki brązu przypisywane kulturze łużyckiej. Ludność tej kultury buduje takie grody od ok. 1000 r. p.n.e. do 400 r. p.n.e. Naukowcy dokonali rekonstrukcji grodu kultury łużyckiej w Biskupinie.
W okresie, kiedy te grody obronne prowadziły swoje normalne życie, z zatoki tworzyły się jeziora lagunowe. Przyrastało z czasem trwałego lądu, w okolicy dominowały jednak cały czas jeszcze bagna.
Przeszli tędy Goci. Niedaleko od dzisiejszej Łeby, w Dębinie znajduje się kamienny krąg ich cmentarzyska (pozostały tylko 3 głazy tego kręgu). Ponadto cmentarzyska Gotów znajdują się (w najbliższej okolicy) w Grzybnicy, inne w Węsiorach i Odrach. Pobyt Gotów w tym regionie to poł. I - pocz. III wieku n.e.
Goci odeszli, posuwając się na południowy wschód. Archeolodzy twierdzą, że pozostaje niemal wyludniony kraj - brak warstw kulturowych z tego okresu. Z kroniki Jordanesa nie można rozczytać tego jako pewnik, ale tubylcza ludność prawdopodobnie odeszła z Gotami w zgodzie.
Na pewien czas miało miejsce „spotkanie” Gotów i Słowian w okolicach południowo-wschodniej Polski. W V w. zajęli już Słowianie cały nadmorski pas wybrzeża. Oto co mówi prof. Aleksander Brückner o języku kaszubskim; (str. 18- 19), Dzieje języka polskiego:
|
|
Opis osadnictwa grodowego w regionie jak i szczególny opis dróg pochodzących jeszcze z kultury łużyckiej jest pokazany w artykule „Grodzisko słowiańskie w Słupsku” i w „Osadnictwie grodowym powiatu słupskiego”.
Łeba jako osada powstała zapewne później niż Gardna Wielka. Jeziora Sarbsko i Łebsko rozdzieliły się, toteż powstał ląd zdatny do osiedleń. Osiedle powstało na mierzei. Tę osadę zbudowali z pewnością Pomorzanie mówiący językiem kaszubskim. Mogło to nawet mieć miejsce jeszcze w VIII wieku. Zalew był bez wątpienia godny uwagi ze względu na łatwe połowy ryb.
Od wieku XIII do ziemi słupskiej napływali kolonizatorzy niemieccy. Zdarzało się bardzo często, że zabudowania niemieckie stały obok kaszubskich. Niemcy jednak nie umieli się w pełni przyzwyczaić do warunków życia w Łebie, a dopiero jej strategiczne położenie przy ujściu rzeki zainteresowało Zakon Krzyżacki.
Oto co pisze na ten temat ks. Stanisław Kujot; Kto założył... Część 2.., Toruń 1904 r.:
|
|
Trzęsienie ziemi było tu w 1912 r.[4].
W latach 1974–2005 Łeba była uznana przez rząd za miejscowość posiadającą warunki do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego, dzięki czemu mogły być prowadzone tu zakłady lecznictwa[5]. W oparciu o warunki naturalne ustalono dla Łeby pierwszoplanowe kierunki lecznicze: choroby układu oddechowego i choroby układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii (choroby tarczycy). Kierunkiem drugoplanowym były choroby narządów ruchu i reumatyczne oraz kierunek klimatyczno-usprawniający[6].
Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 14,81 km²[7]. Miasto stanowi 2,09% powierzchni powiatu.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa słupskiego.
Powierzchnia Gminy Miejskiej Łeba wynosi 1 480,96 ha w tym[potrzebne źródło]:
| Rodzaj | [ha] | % |
|---|---|---|
| grunty rolne | 262,87 | 18 |
| grunty leśne | 681,54 | 46 |
| grunty budowlane | 249,42 | 17 |
| grunty pod wodami | 14,24 | 1 |
| nieużytki | 208,48 | 14 |
| tereny różne | 64,41 | 4 |
| Ta sekcja od 2011-07 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Rok | Stan na dzień | Liczba | W tym kobiet | W tym mężczyzn |
|---|---|---|---|---|
| 1993 | 31.12 | 4044 | 2111 | 1933 |
| 1994 | 31.12 | 4105 | 2130 | 1975 |
| 1995 | 31.12 | 4157 | 2165 | 1992 |
| 1996 | 31.12 | 4190 | 2183 | 2007 |
| 1997 | 31.12 | 4230 | 2200 | 2030 |
| 1998 | 31.12 | 4213 | 2198 | 2015 |
| 1999 | 31.12 | 4145 | 2200 | 1945 |
| 2000 | 31.12 | 4136 | 2205 | 1933 |
| 2001 | 31.12 | 4086 | 2210 | 1876 |
| 2002 | 31.12 | 4111 | 2215 | 1906 |
| 2003 | 31.12 | 4092 | 2201 | 1891 |
| 2004 | 31.12 | 4032 | 2199 | 1833 |
| 2005 | 31.12 | 3933 | 2112 | 1821 |
| 2006 | 31.12 | 3937 | 2190 | 1747 |
| 2007 | 31.12 | 3933 | 2014 | 1919 |
| 2008 | 31.12 | 3926 | 2057 | 1869 |
Dane ilościowe na 31.12.2005:[potrzebne źródło]
Letnie kąpieliska w Łebie[10]:
Miasta i gminy partnerskie:
|
||||||||||
|
||||||||||||||
|
|||||||||||||