Łowcy głów (antropologia)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Łowcy głów (ang. head hunters) - w etnografii określenie ludów, praktykujących zdobywanie jako trofeum wojennego głów zabitych wrogów. Zazwyczaj przypisywali czaszkom szczególne właściwości magiczne. Praktyki takie miały miejsce w różnych częściach świata, zazwyczaj wymienia się w tym kontekście np. Nagów z północno-wschodnich Indii[1] czy Dajaków z Borneo[2].
Przypisy
- ↑ * Moszyński, Kazimierz: Zarys etnografii górali Assamu, Uniwersytet Jagielloński, Kraków 1997
- ↑ H. Finlay, P.Turner: Malaysia, Singapore & Brunei - a travel survival kit Lonely Planet, ISBN 0 86442 211 3
