Łucja Charewiczowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Łucja Charewiczowa, (ur. 12 sierpnia 1897 Cieszanów, zm. 17 grudnia 1943 Auschwitz-Birkenau) – polska uczona, historyk, działaczka społeczna, docent historii miast i kultury na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, kustosz Muzeum Historycznego Miasta Lwowa, członek Towarzystwa Miłośników Miasta Lwowa. Była autorką wielu prac na temat przeszłości Lwowa. Niemal całe życie spędziła w tym mieście.
W 1940 przeniosła się do Warszawy i działała w konspiracji. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W lipcu 1943 została osadzona na Pawiaku. Następnie została wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 64373). 17 grudnia 1943 zmarła na tyfus.
[edytuj] Bibliografia
- Handel średniowiecznego Lwowa (1925)
- Dziesięciolecie badań nad dziejami miasta Lwowa (1929)
- Klęski zaraz w dawnym Lwowie (1930)
- Wodociągi starego Lwowa 1404-1663 (1934)
- Czarna Kamienica i jej mieszkańcy (1935)
- "Ukraiński" ruch kobiecy (1937 – pod pseudonimem C. Mikułowska)
- Historiografia i miłośnictwo Lwowa (1938)
- Kobieta w dawnej Polsce
