Łuk triumfalny
| Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
W architekturze łuk triumfalny to budowla w kształcie monumentalnej, wolno stojącej bramy stawiana dla upamiętnienia ważnej osoby lub uczczenia ważnego wydarzenia, zwykle zwycięstwa militarnego. Przejście pod łukiem triumfalnym autora lub autorów zwycięstwa było punktem kulminacyjnym pochodu triumfalnego. Pierwsze łuki triumfalne powstawały w starożytnym Rzymie (prekursorem były ozdobne bramy budowane przez Etrusków[1]), później ten typ budowli był wznoszony w innych krajach i epokach historycznych.
Zwykle łuki triumfalne były budowane jako stałe konstrukcje i niektóre z nich przetrwały całe stulecia, część z nich natomiast była prowizorycznymi konstrukcjami stawianymi dla uczczenia ważnego wydarzenia. Pierwsze bramy stawiano na podwyższeniu z bloków o graniastym kształcie, nad nim kształtowano otwór przejazdowy. Triumfalne łuki wykonywane były z kamienia ciosowego w kształcie arkadowym jako konstrukcje jedno-, dwu- lub trójprzęsłowe. Filary zdobiono półkolumnami lub wtopionymi częściowo w filar kolumnami, stawianymi na piedestałach podkreślających wysokość budowli, w ozdobnym, często w korynckim stylu. Wyraźnie zaakcentowane łuki przejazdów opierano na ozdobnych impostach. Belkowanie wieńczyła attyka. Wolne pola wypełniano reliefami, napisami mówiącymi o przyczynach powstania tego łuku. Na szczycie umieszczano kwadrygę z posągiem osoby, na cześć której wzniesiono ten łuk.
Spis treści |
[edytuj] Przykłady łuków triumfalnych
[edytuj] Starożytne
[edytuj] w Rzymie
- Łuk Augusta - niezachowany
- Łuk triumfalny Tyberiusza (15 lub 16 r.), niezachowany do naszych czasów
- Łuk Klaudiusza - niezachowany
- Łuk Tytusa z 81 r.
- Łuk Hadriana - niezachowany
- Łuk Septymiusza Sewera z 203 r.
- Łuk Konstantyna Wielkiego 312 - 315 r.
[edytuj] Na terenie imperium rzymskiego w:
[edytuj] Italii
- Fano - Łuk triumfalny Oktawiana Augusta z I w. - nad via Flamina między Rzymem a Rimini
- Rimini - I wiek p.n.e. (właściwie brama miejska)
- Susa (część Turynu) - Łuk Augusta
- Acosta - Łuk triumfalny Augusta I w. p.n.e.
- Ankona - Łuk triumfalny Trajana II w.
- Arosa - Łuk Triumfalny św. Arosy VIII w. p.n.e.
- Benewent - Łuk triumfalny Trajana II w.
- Werona - Łuk Gali I w.
[edytuj] Galii
- Orange (Vaucluse) - Łuk Tyberiusza z I w.
- Saint-Rémy-de-Provence - Łuk w ruinach Glanum, sprzed podboju Galii przez Juliusza Cezara
- Reims - Łuk triumfalny z III lub IV wieku
[edytuj] Iberii
- Alceáantara - Łuk Trajana na moście z czasów Juliusza Cezara. Na nim tablice Karola V i Izabeli II
- Bera koło Tar raco - Łuk Luciusa Licyniusza Sury (konsul i legat cesarski) - I wiek p.n.e.
[edytuj] Grecji
[edytuj] Afryce Północnej
- Trypolis - obecnie Libia, Łuk Marka Aureliusza z II w.
- Timgad (Timkad, Thamugadi) - Łuk Trajana III w.
- Tibissa - Łuk triumfalny Karakalli III w.
- Leptis Magna w Trypolitanii z 203 r. wzniesiony przez Septymiusza Sewera w jego rodzinnym mieście
[edytuj] Azji Mniejszej
[edytuj] Lewancie
- Latakia (Al-Lazikijja) - obecna Syria, Łuk triumfalny Septymiusza Sewera.
- Bosra - obecna Syria I w.
- Palmira - obecna Syria III w.
[edytuj] Nowożytne
- Francja:
- Paryż - Arc du Carrousel, 1806
- Paryż - Łuk Triumfalny (Arc de Triomphe), 1837
- Gambia:
- Hiszpania:
- Niemcy:
- Polska:
- Łuk Augusta w Warszawie
- Jabłonna - łuk księcia Józefa Poniatowskiego, 1842
- Ślesin - Łuk Napoleona, 1812
- Rosja:
- Rumunia:
- Ukraina:
- Nowogród Siewierski - Łuk Katarzyny Wielkiej
- Kamieniec Podolski - Łuk ku czci króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, 1781
- Węgry:
- Vác koło Budapesztu - łuk z okazji przyjazdu cesarzowej Marii Teresy, 1764
- Włochy:
Ponadto, w formie łuków triumfalnych w XVI-XIX wieku wznoszono bramy miejskie (np. w Gdańsku, Zamościu, Weronie, Antwerpii, Paryżu - Porte Saint-Denis XVII wieku i Porte Saint-Martin)
Przypisy
- ↑ Margaret Ann Zaho: Imago Triumphalis. The Function and Significance of Triumphal Imagery for Renaissance Italian Rulers, New York 2004, str. 18. ISBN 0-8204-6235-7