Świątobliwy Synod Rządzący

Siedziba Synodu w Petersburgu

Świątobliwy Synod Rządzący (ros. Святейший Правительствующий Синод) – organ kierowniczy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, wprowadzony w 1721 roku, w wyniku reform cara Piotra I Wielkiego.

Po śmierci patriarchy Adriana w roku 1700 Piotr I nie dopuścił do wyboru kolejnego patriarchy, powołując jedynie locum tenens - metropolitę riazańskiego Stefana. W 1721 roku car wydał Regulamin duchowny, który szczegółowo określił miejsce Cerkwi prawosławnej w strukturach państwa rosyjskiego. Powołał Świątobliwy Synod - nową kolegialną instytucję, zrzeszającą najwyższych duchownych i kierującą działalnością Cerkwi w państwie rosyjskim. Z ramienia cara funkcję kontrolną nad Synodem sprawował urzędnik bez święceń, w randze oberprokuratora. W XVIII wieku stanowisko to najczęściej sprawowali wojskowi. Najbardziej znanym oberprokuratorem był Konstantin Pobiedonoscew pełniący tę funkcję w latach 1880-1905.

Świątobliwy Synod istniał do 1917 roku.

Bibliografia

1. Richard Pipes: Rosja carów. Warszawa: Magnum, 2006. ISBN 83-89-65620-9. 
2. Ludwik Bazylow: Historia Rosji. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydaw., 1985. ISBN 83-04-01593-5.