Świadkowie Jehowy w Japonii
| Świadkowie Jehowy w Japonii | |
 |
|
| Kraj |  Japonia |
| Liczebność (2011) |
218057 |
| Liczba zborów (2011) |
3078 |
| Rozpoczęcie działalności | 1911 |
Świadkowie Jehowy w Japonii – wspólnota 218 057 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) w Japonii, należących do 3078 zborów. W 2011 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrało się 323 211 osób. Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Ebinie.
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Początki
W roku 1911 Charles Taze Russell przybył do Japonii, gdzie wygłosił przemówienie. Do kraju dotarli pierwsi zagraniczni wyznawcy, którzy rozpoczęli tłumaczenie publikacji biblijnych na język japoński. Na początku roku 1927 w Kobe otwarto Biuro Oddziału, które kilka miesięcy później przeniesiono do Tokio. W 1938 roku zanotowano 110 aktywnych wyznawców. 21 czerwca 1939 roku uwięziono wszystkich ówczesnych 130 członków wyznania w Japonii.
[edytuj] Rozwój działalności
Po II wojnie światowej dotarła pierwsza grupa misjonarzy Biblijnej Szkole Strażnicy – Gilead. W połowie 1949 roku zanotowano działalność ośmiu miejscowych głosicieli, głównie rodziny Ishii – którzy w czasie wojny byli uwięzieni w Sendai – oraz rodziny Miura, którzy w analogicznym okresie osadzeni byli w więzieniu w Hiroszimie. Pod koniec owego roku przyjechali współwyznawcy z Hawajów i Australii – m.in. William Lloyd Barry z żoną Melbą – krzewiąc wyznanie w największych japońskich miastach.
W 1950 roku działało już 169 głosicieli w 5 ówczesnych zborach. Działalność rozwijała się głównie w Tokio, Kobe i Ishinomori. W Kobe odbył się pierwszy kongres. W roku 1951 działalność rozwijała się również na terenie Osaki i innych większych miast.
Na początku 1951 roku założono dom misjonarski w Jokohamie. Rok później również w Kioto, Nagoi i Sendai. Liczba głosicieli ciągle wzrastała – 279 w 1951 roku, 336 w roku 1953. W owym roku rozpoczęto działalność na Okinawie, gdzie zorganizowano zgromadzenie dla ponad 100 osób. W 1958 roku w Japonii było ponad 1 tys. głosicieli.
W 1961 roku przekroczono liczbę 2 tys. głosicieli (w tym 100 na Okinawie). W 1965 roku na Okinawie otwarto tymczasowe Biuro Oddziału, które działało do 1980 roku.
W latach 60. XX w. Kimihiro Nakata, przebywający w celi śmierci za dwukrotne morderstwo na zlecenie, w mieście Fukuoka, został nowym wyznawcą i wkrótce przetłumaczył na alfabet Braille'a kilka publikacji tego wyznania, które rozpowszechniono we wszystkich japońskich szkołach dla niewidomych.
W 1963 roku osiągnięto liczbę 3 tys. wyznawców, a dwa lata później 4 tys. W roku 1964 pojawili się pierwsi wyznawcy na wyspach Sakishima. W 1967 roku w Japonii działało już ponad 5 tys. wyznawców. W 1969 roku na stadionie kolarskim w Tokio odbył się kongres międzynarodowy.
W 1970 roku w Japonii działało ponad 10 tys. głosicieli. W latach 70. XX w. misjonarzy skierowano do mniejszych miast. W roku 1973 otwarto Biuro Oddziału z drukarnią w Numazu. W owym roku odbył się kolejny kongres międzynarodowy w Osace z udziałem 31 263 obecnych, na którym ogłoszono wydanie w języku japońskim Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata (cała edycja japońska przekładu ukazała się w 1982 roku). Do lipca 1974 roku 646 ówczesnych zborów korzystało z ok. 200 Sal Królestwa, z których 134 oddano do użytku tylko w owym roku. W roku 1975 przekroczono liczbę 30 tys. wyznawców. W grudniu 1976 roku otwarto na przedmieściach Tokio, pierwszą Salę Zgromadzeń w Japonii. W roku 1977 oddano do użytku dodatkowe budynki Biura Oddziału w Numazu, a liczba głosicieli przekroczyła wówczas 40 tys. Czwarty kongres międzynarodowy w Japonii odbył się w 1978 roku w czterech miastach.
15 maja 1982 roku otwarto nowe Biuro Oddziału wraz z drukarnią w Ebinie (rozbudowane jeszcze w 1989 roku). Wkrótce miejscowi wyznawcy utworzyli komputerowy system reprodukcji znaków połączony z fotoskładem SCRIPT, który potem wszedł w skład systemu MEPS. Od lat 80. XX w. powstały nowe Sale Zgromadzeń na terenie Kansai, Ebiny, Chiby, Tōkai, Hokkaido, Tochigi, Kiusiu, prefektury Hyōgo oraz prefektury Gunma. W 1984 roku przekroczono liczbę 100 tys. aktywnych wyznawców. W listopadzie 1986 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez wybuch wulkanu Mihara-yama.
W 1990 roku powstały pierwsze Regionalne Komitety Budowlane – obecnie jest ich 11 – i pomagają w budowie od 80 do 100 Sal Królestwa rocznie. W marcu 1991 roku w Nakaminato w prefekturze Ibaraki stanęła pierwsza w Japonii Sala Królestwa wzniesiona metodą szybkościową, w ciągu weekendu. W czerwcu tego samego roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez wybuch wulkanu Fugen. W owym roku utworzono pierwsze zbiory w obcych językach: angielskim (kilkanście), portugalskim, hiszpańskim, chińskim, khmerskim, koreańskim, japońskim migowym i innych.
22 kwietnia 1991 roku Komisja Etyki w Krajowym Centrum Chorób Układu Krążenia, później Komisja Etyki przy Miejskich Szpitalach Ogólnych i Położniczych w Tokio, podjęła uchwałę, aby uszanować prawo Świadków Jehowy do odmowy transfuzji krwi. W 1994 roku z okazji otwarcia Sali Zgromadzeń w Hyōgo w całym kraju zebrało się na specjalnych spotkaniach ponad 254 tys. osób. W styczniu 1995 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez trzęsienie ziemi w Kobe. W marcu owego roku zanotowano ponad 200 tys. wyznawców. Trzy lata później najwyższa liczba aktywnych głosicieli wyniosła 222 918. Pod koniec lat 90. XX w. w Japonii działało 41 misjonarzy w pięciu domach misjonarskich w Yamagata, Iwaki i Toyama oraz dwóch w Tokio. Ponadto, dziewięciu odwiedzało zbory, a dziewięciu innych działało w japońskim Biurze Oddziału.
W 2000 roku Sąd Najwyższy nie zezwolił na wymuszanie przeprowadzania transfuzji krwi Świadkom Jehowy. W owym roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez wybuch wulkanu Usu. Kolejne akcje pomocy zorganizowano w 2004 roku (dla poszkodowanych przez tajfuny, powodzie, trzęsienie ziemi). Na Pamiątce w 2009 roku zebrały się 326 983 osoby. W roku 2010 zanotowano 218 698 aktywnych głosicieli.
W marcu i kwietniu 2011 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla ponad 14 tys. głosicieli poszkodowanych przez trzęsienie ziemi i tsunami. 12 wyznawców zginęło,5 odniosło poważne obrażenia, a dwóch zaginęło, osiem Sal Królestwa zostało zniszczonych. Z Biura Głównego Świadków Jehowy przybyli przedstawiciele Towarzystwa Strażnica, którzy spotkali się z poszkodowanymi współwyznawcami oraz udzielili pocieszających przemówień, które transmitowano do 21 Sal Królestwa. Wysłuchało ich w sumie 2800 osób[1][2][3].
Wielu japońskich delegatów uczestniczyło w specjalnych kongresach międzynarodowych w Europie (w tym w Polsce), Afryce, Azji, Ameryce Północnej i Południowej, na Hawajach i w Nowej Zelandii. Około 50% Świadków Jehowy w Japonii jest pionierami.
[edytuj] Bibliografia
- Rocznik Świadków Jehowy: 1973 (ang.);
- Rocznik Świadków Jehowy: 1998; 2011; 2012 (pol.)
- Skorowidz do publikacji Towarzystwa Strażnica, hasło: Japonia
- Oficjalna strona z danymi statystycznymi
- Interaktywna mapa z danymi stystycznymi
- Biuro Oddziału w Japonii
- nationmaster.com
- adherents.com
- jw-media.org
- Japońskie Biuro Oddziału na wikimapie
Przypisy
- ↑ Przebudźcie się! grudzień 2011 s. 19, 20
- ↑ Trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii (jw-media.org)
- ↑ Rocznik Świadków Jehowy 2012 s.18-23
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||
