18 Dywizja Strzelców
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
18 Dywizja Strzelców (RFSRR) - dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej. Wchodziła w skład 4 Armii.
3 sierpnia 1920 dywizja ta została rozbita przez polskie oddziały grupy płk. Łuczyńskiego na południowy zachód od Łomży. Polacy wzięli wówczas ok. 500 jeńców, 6 dział i 400 wozów taborowych wraz ze sprzętem.
17 sierpnia 1920 dywizja bez powodzenia walczyła w okolicach Płońska, po czym nastąpił odwrót wojsk bolszewickich trwający aż do 25 sierpnia.
[edytuj] Bibliografia
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
|
|||||||||||||