27 Omska Dywizja Strzelecka
27 Omska Dywizja Strzelecka im. "Włoskiego Proletariatu" - jedna z dywizji piechoty w składzie Armii Czerwonej, sformowana 3 listopada 1918, rozformowana 19 września 1941.
Uczestniczyła w wojnie polsko-bolszewickiej, gdy jej dowódcą był Witowt Putna (1893-1937). Nazywana dywizją żelazną. Wchodziła w skład 16 Armii Nikołaja Sołłohuba.
Atak radzieckich 21. i 27. Dywizji Strzelców w dniu 13 sierpnia 1920 na Radzymin rozpoczął wsławioną w historii bitwę warszawską.
15 sierpnia 1920 miejscem koncentracji dywizji była Wólka Radzymińska.
W czasie agresji sowieckiej na Polskę operowała na terenie Białorusi. 18 września 1939 o godz. 12 zajęła Parafianowo i dotarła do rzeki Serwecz.
Na terenie Polski, w Ossowie w województwie mazowieckim, znajduje się zbiorowa mogiła i pomnik nagrobny ok. 20 żołnierzy 27. Dywizji Strzeleckiej, poległych w sierpniu 1920 roku w czasie bitwy warszawskiej.
W latach 1922-1927 dowódcą baterii haubic, później dywizjonu, był Nikołaj Woronow, który wyróznił się podczas manewrów i awansował.
[edytuj] Literatura
- Vladimir Beshanov, "Czerwony Blitzkrieg", ISBN 978-83-926205-2-5.
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||
