35 Dywizja Piechoty (II RP)
| 35 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk dypl. Jarosław Szafran |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | GO "Wyszków" |
| Rodzaj wojsk | piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
35 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) 35 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.
Dywizja nie występowała organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Została sformowana zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w I rzucie mobilizacji powszechnej, w okresie od 31 sierpnia do 4 września 1939 roku z oddziałów i pododdziałów Obszaru Warownego "Wilno" i Korpusu Ochrony Pogranicza z przeznaczeniem dla Grupy Odwodów Naczelnego Wodza "Wyszków".
| Dowództwo OWar. "Wilno" | Kwatera Główna 35 DP (rez.) |
| 6 Pułk Piechoty Legionów | 205 Pułk Piechoty (Rezerwowy) |
| 77 Pułk Piechoty | 206 Pułk Piechoty (Rezerwowy) |
| Pułk KOP "Wołożyn" | 207 Pułk Piechoty (Rezerwowy) |
| Batalion KOP "Budsław" | I/207 pp (rez.) |
| Batalion KOP "Krasne" | II/207 pp (rez.) |
| Batalion KOP "Iwieniec" | III/207 pp (rez.) |
| 33 Dywizjon Artylerii Lekkiej | 33 Pułk Artylerii Lekkiej (Rezerwowy) |
| I/33 pal (rez.) | |
| II/33 pal (rez.) | |
| III/33 pal (rez.) | |
| Kompania Łączności OWar. "Wilno" | Kompanię Telefoniczną |
| Pluton Łączności Kwatery Głównej (stacyjny) | |
| Pluton Radio | |
| Drużyna Parku łączności | |
| Szwadron KOP "Nowe Święciany" | Szwadron Kawalerii Dywizyjnej |
[edytuj] Wojna obronna 1939
35 Dywizja Piechoty Rezerwowa pod dowództwem płk. dypl. Jarosława Szafrana zaraz po sformowaniu 7 września została przydzielona do SGO "Narew". Tego dnia w sztabie SGO w Zambrowie zameldował się dowódca dywizji, który poinformował o prawie całkowitym jej sformowaniu i skoncentrowaniu w rejonie na południe od Białegostoku (Tołcze, Turośl, Dojlidy) w gotowości do załadowania na transporty kolejowe. Dowódca SGO zarządził przesunięcie 35 DP (rez.) do rejonu Bielska Podlaskiego jako rejonu pierwszego przeznaczenia. Zarządzenie to nie zostało jednak wykonane, gdyż już następnego dnia dywizja przestała podlegać gen. Czesławowi Młot-Fijałkowskiemu i rozkazem Naczelnego Dowództwa została skierowana do jego dyspozycji w rejon Czeremchy i z tamtejszego węzła kolejowego przerzucona transportami kolejowymi na południe - do Lwowa.
13 września dywizja wsparła obrońców miasta. Następnego dnia obsadziła zachodni odcinek obrony. 15 września dywizja uderzyła na Niemców na Kortumowej Górze i w Hołosku Wielkim. Atak, w którym Polacy poszli do walki wręcz, odrzucił Niemców. Dopiero ogień artylerii niemieckiej zatrzymał natarcie polskie. Nazajutrz znów toczyły się walki o Hołosko Wielkie. Mimo przewagi wroga oddziały dywizji szły naprzód. 18 września – w celu nawiązania bezpośredniego połączenia z oddziałami 10 Brygady Kawalerii – 35 DP (rez.) uderzyła po osi Hołosko Wielkie-Brzuchowice. Natarcie ruszyło po południu. Lewe zgrupowanie zdobyło Hołosko Wielkie i już po zapadnięciu zmroku opanowało sanatorium na drodze do Brzuchowic, ale niestety w tym czasie 10 BK otrzymała rozkaz przebijania się na Węgry.
19 września z lasów brzuchowickich dotarło do miasta echo artyleryjskiej kanonady. To dywizje zgrupowania gen. Kazimierza Sosnkowskiego usiłowały przebić się przez niemiecką zaporę. Dowódca obrony Lwowa gen. Władysław Langner natychmiast zorganizował pomoc i wysłał do natarcia oddziały 35 DP (rez.) celem otwarcia zgrupowaniu drogi do Lwowa. Atak wyrzucił Niemców w Zamarstynowa i Hołoska Małego, natomiast na zdobycie Hołoska Wielkiego zabrakło już sił. Niemcy wprowadzili do kontrataku czołgi i zatrzymali natarcie polskie. W rezultacie natarcie nie przebiło pierścienia niemieckiego i nie otworzyło drogi grupie gen. K. Sosnkowskiego, która naciskana przez przeważające siły niemieckie, wyczerpawszy całą amunicję, skapitulowała w lasach brzuchowickich.
[edytuj] Ordre de Bataille i obsada personalna
Kwatera Główna 35 DP (rez.)
- Dowództwo
- dowódca - płk dypl. Jarosław Szafran († 1940 Charków)
- dowódca piechoty dywizyjnej - płk dypl. Lucjan Janiszewski († 1940 Charków)
- dowódca artylerii dywizyjnej - płk Franciszek Władysław Machowski
- dowódca saperów dywizyjnych -
- Sztab
- szef sztabu - ppłk dypl. Jan Maksymilian Sokołowski
- oficer operacyjny - kpt. dypl. Zygmunt Szatkowski
- dowódca łączności - mjr Czesław Wardziński
- kwatermistrz - kpt. dypl. Albin Potocki
- szef żandarmerii - kpt. Stanisław Dziurzyński
- szef uzbrojenia - kpt. Tadeusz Sokolnicki
- szef intendentury - kpt. Feliks Kurowski
- szef taborów - kpt. Zygmunt Kozik
- szef służby zdrowia - ppłk lek. med. Władysław Rymaszewski
- szef służby weterynaryjnej - kpt. lek. wet. Józef Wysokiński
- szef służby sprawiedliwości - mjr Erwin Bordolo
- szef duszpasterstwa - ks. kap. Jan Mianowski
- komendant Kwatery Głównej - kpt. Lucjan Zalewski
- Poczta Polowa Nr 58 – ppor. rez. Wincenty Krzywicki
- Kompania Sztabowa nr 31 – ppor. Iwaszkiewicz
- Kompania Gospodarcza - por. Dąbrowski
- 205 Pułk Piechoty (Rezerwowy) – ppłk piech. Piotr Parfianowicz († 1940 Charków)
- 206 Pułk Piechoty (Rezerwowy) - ppłk piech. Edward Kościński († 1940 Charków)
- 207 Pułk Piechoty (Rezerwowy) - ppłk dypl. Władysław Józef Mikołajczyk
- 33 Pułk Artylerii Lekkiej - ppłk art. Władysław Aleksander Suryn († 1940 Charków)
- Szwadron Kawalerii Dywizyjnej – rtm. Romuald Dowbor
- Kompania Telefoniczna 35 DP (rez.) – por. Ewaryst Michał Knop
- Pluton Pieszy Żandarmerii Nr 31 – kpt. Stanisław Dziurzyński
- Kompania Sanitarna – mjr dr Jan Wincenty Królikiewicz († 1940 Charków)
- Sąd Polowy nr 33 – mjr aud. Erwin Ludwik Herman Bordolo († 1940 Charków)
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Jaruga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975.
- Jerzy Prochwicz, Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939 roku, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4 (150) z 1994 r., s. 3-13,
- Ryszard Dalecki: Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r., Rzeszów 1989, wyd. II, ISBN 83-03-02830-8,
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||
