41 Dywizja Strzelców
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
41 Dywizja Strzelców (RFSRR) - dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej. Wiosną 1920 wchodziła w skład 14 Armii.
Wiosną 1920 została przerzucona z frontu rumuńskiego i 9 kwietnia 1920 wzięła udział w bolszewickim ataku na wsie: Kurożyna, Iwankowce, Kucza i Zaborożniowce. Po zaciętych walkach oddziały polskie odrzuciły przeciwnika, biorąc kilkudziesięciu jeńców i 2 karabiny maszynowe.
12 kwietnia 1920 została zmuszona do gwałtownego cofnięcia się poza linie wyjściowe swojego ataku. Na początku maja 1920 podążyła na Tomaszpol koło Wapniarki.
[edytuj] Bibliografia
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
|
|||||||||||||