4 Westa

(4) Westa
Animacja 4 Westa widziana przez kamery sondy Dawn
Odkrywca	Heinrich Wilhelm Olbers
Data odkrycia	29 marca 1807
Nr kolejny	4
Charakterystyka orbity (J2000)
Lokalizacja	Pas główny rodzina Westa
Półoś wielka	2,3616 j.a.
Mimośród	0,0889
Peryhelium	2,1516 j.a.
Aphelium	2,5715 j.a.
Okres obiegu wokół Słońca	3 lata 229 dni 20 godzin
Śr. prędkość	19,34 km/s
Inklinacja	7,13°
Charakterystyka fizyczna
Średnica	560×578×458 km
Masa	2,71 × 1020 kg
Średnia gęstość	3,4 g/cm3
Okres obrotu	(5 h 20 m 31 s) h
Albedo	0,423
Jasność absolutna	3,2m
Typ spektralny	Typ V
Średnia temperatura powierzchni	min: (-188 °C) 85K max: (-18 °C) 255 K
Satelity naturalne	brak danych

4 Westa lub Vesta – czwarta w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid krążących pomiędzy Marsem a Jowiszem.

Odkrycie i nazwa

Planetoida 4 Westa została odkryta przez niemieckiego astronoma Heinricha Wilhelma Olbersa 29 marca 1807 roku w Bremie. Nazwa planetoidy pochodzi od bogini ogniska domowego z mitologii rzymskiej – Westy.

Orbita

Orbita planetoidy Westy nachylona jest pod kątem 7,13° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,09. Ciało to krąży w średniej odległości 2,36 j.a. wokół Słońca, na co potrzebuje 3 lat i 230 dni. Jest największą przedstawicielką rodziny planetoidy Westa.

Właściwości fizyczne

Rozmiary Westy to 560×578×458 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Westy jest stosunkowo duże w porównaniu do innych tego typu obiektów i wynosi 0,423. Maksimum jasności, jaką może ona osiągnąć to 5,5^m. Jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 3,2^m.

Westa jest drugą pod względem wielkości planetoidą z pasa głównego (po 1 Ceres), masa jej szacowana jest na 2,71×10²⁰ kg, średnia gęstość zaś na 3,4 g/cm³. Planetoida ta dość szybko wiruje wokół swej osi – na jeden obrót potrzebuje 5 godzin, 20 minut i 31 sekund.

Mapa topograficzna południowej półkuli Westy, ukazująca różnice w wysokościach na jej powierzchni i wielkie baseny uderzeniowe Rheasilvia i Veneneia (dolny, częściowo zakryty)

Westa ma przypuszczalnie budowę podobną do planet grupy ziemskiej i posiada żelazne jądro otoczone skorupą. Skorupa ta składa się w większości z bazaltów. Powierzchnia tej planetoidy nosi ślady licznych zderzeń z innymi nawet bardzo dużymi ciałami. Występują tam kratery uderzeniowe o średnicach do 150 km, zastygłe potoki lawy, która mogła wydostawać się spod skorupy w wyniku uderzeń innych obiektów lub działalności wulkanicznej, która jednak ustała przed miliardami lat.

Największym kraterem na powierzchni Westy, który udało się zaobserwować dzięki teleskopowi Hubble’a jest basen uderzeniowy Rheasilvia o średnicy ok. 460 km, z wyraźnym wzniesieniem centralnym. Wały tego krateru mają wysokość od 4 do 12 km powyżej otaczającego terenu, a położona w jego centrum góra ma wysokość 23 km od podstawy (jest około trzykrotnie wyższa od ziemskiego Mount Everestu).

Badania spektroskopowe pokazują, że na powierzchni Westy mało jest minerałów zawierających wodę i wodorotlenki.

4 Westa jest także prawdopodobnym źródłem pochodzenia niektórych spadających na Ziemię meteorytów zwanych achondrytami, które oderwały się od niej w wyniku licznych zderzeń z innymi planetoidami.

Misje badawcze

27 września 2007 roku NASA wysłała w kierunku Westy i Ceres sondę kosmiczną Dawn. 16 lipca 2011 około 05:00 UTC sonda weszła na wstępną orbitę wokół Westy. W sierpniu sonda Dawn rozpoczęła badania planetoidy, które potrwają do lipca 2012. W tym czasie sonda zostanie sztucznym satelitą. Później sonda uda się w kierunku Ceres.

Jest to pierwsza w historii sonda która weszła na orbitę obiektu znajdującego się w pasie głównym planetoid.

Zobacz też

• Lista planetoid
• Rodzina planetoidy Westa

Linki zewnętrzne

• 4 Westa w bazie JPL
• Diagram orbity 4 Westa
• Film obrazujący obrót planetoidy 4 Westa
• Strona NASA poświęcona misji Dawn

… | Poprzednia planetoida | 4 Westa | Następna planetoida | …