70 Pułk Piechoty (II RP)
| 70 Pułk Piechoty | |
 |
|
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1918 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 19 sierpnia |
| Nadanie sztandaru | 1930 |
| Rodowód | 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 17 Brygada Zmechanizowana |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | kpt. Władysław Wawrzyniak |
| Ostatni | płk Alfred Konkiewicz |
| Działania zbrojne | |
| Powstanie wielkopolskie, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Pleszew |
| Podporządkowanie | 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
70 Pułk Piechoty (70 pp) – oddział piechoty Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.
10 lutego 1920 przemianowano 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich nadając pułkowi nazwę 70 Pułku Piechoty.
Spis treści |
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
W okresie od 17 października 1921 do czerwca 1924 dowództwo pułku, I batalion i batalion sztabowy stacjonowały w garnizonie Jarocin, natomiast II i III batalion oraz Kadra Batalionu Zapasowego w garnizonie Pleszew. 3 czerwca 1924 dowództwo pułku przeniesione zostało do Pleszewa, a dwa lata później wszystkie pododdziały pułku przeniesione zostały z Jarocina.
Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty na stopie pokojowej[1], pułk szkolił rekrutów dla potrzeb batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza[2].
[edytuj] Działania zbrojne
W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 17 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii "Poznań".
[edytuj] Dowódcy
- kpt. Władysław Wawrzyniak (12 XI 1918 – 24 VII 1920)
- ppłk Jan Januszewski (25 VII – 6 VIII 1920)
- por. Tomasz Paul (7 – 23 VIII 1920)
- ppłk Jan Prymus (od 24 VIII 1920)
- ppłk Stanisław Łapiński (8 VII 1921 - 16 II 1922)
- ppłk / płk piech. Eugeniusz Godziejewski (18 IV 1922 - 31 VII 1927)
- płk dypl. Mieczysław Mozdyniewicz (6 VIII 1927 - IX 1935)
- płk Alfred Konkiewicz (1938 - 1939)
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
[edytuj] Symbole pułku
Sztandar
Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1930, nr 40, poz. 466. Sztandar ufundowało społeczeństwo Jarocina, Pleszewa i Środy. Wręczył go pułkowi 30 sierpnia 1930 w Pleszewie gen. Edward Śmigły-Rydz[3].
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 20, poz. 245 z 4 lipca 1930 roku. Odznaka ma kształt równoramiennego krzyża, biało emaliowanego, z brzegami otoczonymi złotą obwódką. Na środku krzyża okrągła tarcza z orłem wz. 1927 na złotym tle. Na ramionach krzyża numer i inicjały oraz dawna nazwa pułku 70 P.P. 12 P.STRZ. WLKP.. Między ramionami krzyża srebrne liście laurowe. Oficerska - jednoczęściowa, wykonana w srebrze, złocona i emaliowana. Wymiary: 39x39 mm. Projekt: Jan Małeta [4]
Przypisy
- ↑ Rozkaz wykonawczy MSWojsk PS 10-50 z 1930
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 64. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 132.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 118.
[edytuj] Bibliografia
- Piotr Bauer i Bogusław Polak, Armia "Poznań" w wojnie obronnej 1939, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1983, ISBN 83-210-0385-0.
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- Almanach oficerski, praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923.
- Księga chwały piechoty, komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
