7 Kołobrzeski Pułk Piechoty
| 7 Pułk Piechoty | |
  |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1944 |
| Rozformowanie | 1962 |
| Nazwa wyróżniająca | Kołobrzeski[1]. |
| Tradycje | |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 7 Pułk Zmechanizowany |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | kpt. Włodzimierz Piotrowski |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Lublin |
| Podporządkowanie | 3 Pomorska Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
7 Kołobrzeski Pułk Piechoty (7 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.
Sformowany w Sielcach na podstawie rozkazu nr 95 dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z 27 grudnia 1943 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Wchodził w skład 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta z 1 Armii WP. Po zakończeniu działań wojennych pułk dyslokowano do m. Majdanek k. Lublina. Jego 2 batalion piechoty zakwaterowano w Puławach. W 1962 przeformowany został w 7 Kołobrzeski Pułk Zmechanizowany.
Spis treści |
[edytuj] Obsada personalna
- kpt. Włodzimierz Piotrowski (27 grudnia 1943 - 6 stycznia 1944)
- kpt. Antoni Jabczyński (7 - 17 stycznia 1944)
- mjr Paweł Wierchowodko (18 - 30 stycznia 1944)
- ppłk Stanisław Rusijan (31 stycznia 1944 do końca wojny)
- ppor. Jerzy Sas Jaworski - dowódca plutonu zwiadu konnego
- ppor. Alojzy Sroga - zastępca dowódcy 2 kompanii fizylierów ds. polit.-wych.
Podoficerowie i szeregowcy:
[edytuj] Skład etatowy
- 3 bataliony piechoty
- kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
- baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
- plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii
Razem:
żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).
Sprzęt:
162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm
[edytuj] Marsze i działania bojowe
Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty. Najcięższe walki stoczył na przyczółku warecko-magnuszewskim, następnie walczył w rejonie Pragi. Na Wale Pomorskim przełamywał pozycje ryglowe pod Nadarzycami i Czaplinkiem. W Kołobrzegu zdobył południowo-wschodnią część miasta z kościołem św. Jerzego. Odpierał atak desantu morskiego w rejonie dworca kolejowego. W czasie forsowania Odry walczył pod Gozdowicami i Wriezen. Na terenie Brandenburgii sforsował Kanał Hohenzollernów pod Borgsdorfem, walczył pod Linum i Dechtow[2].
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
