7 Pułk Piechoty Legionów
| 7 Pułk Piechoty Legionów | |
| Historia | |
| Państwo | |
| Sformowanie | 1 maja 1918 roku |
| Rozformowanie | 1939 |
| Nazwa wyróżniająca | Legionów |
| Tradycje | |
| Święto | 22 września[1] |
| Nadanie sztandaru | 1921 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | Karol Udałowski |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Numer | 2, 8 |
| Dyslokacja | Ostrów Mazowiecka, Chełm |
| Podporządkowanie | BP PSZ, 3 DP Leg. |
| Rodzaj wojsk | piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe |
| Skład | 3 bataliony, kompania km |
7 Pułk Piechoty Legionów (7 pp Leg.) – oddział piechoty Legionów Polskich i Polskiej Siły Zbrojnej oraz Wojska Polskiego II RP.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
Od lata 1917 r do wiosny 1918 r. trwały w garnizonach Polskiej Siły Zbrojnej w Ostrowi Mazowieckiej i Zegrzu prace organizacyjne i szkolenie, które doprowadziły do sformowania w dniu 1 maja 1918 r. 1 pułku piechoty. Pułk składał się z trzech batalionów oraz z kompani karabinów maszynowych, przy czym 12 kompania (garnizonowa) pełniła służbę asystencyjną w Warszawie. W listopadzie 1918 r. 1 pułk piechoty wziął udział w rozbrojeniu oddziałów niemieckich w Warszawie, Ostrowi Mazowieckiej i Małkini.[2]
W związku z odtworzeniem pułków legionowych, 1 pułk piechoty, jako faktycznie młodszy, został na początku lutego 1919 r. przemianowany na 7 pp legionów.
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
Pułk stacjonował w garnizonie Chełm, wchodząc w skład 3 Dywizji Piechoty Legionów.
Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty na stopie pokojowej,[3] pułk szkolił rekrutów dla potrzeb 3 batalionu strzelców CWP w Rembertowie[4].
24 września 1933 w obecności prezydenta Ignacego Mościckiego i gen. Sławoj Składkowskiego poświęcono Pomnik Poległych Żołnierzy 7 pp Leg w wojnach o granice z lat 1918-1920.
[edytuj] Żołnierze pułku
Dowódcy pułku
- ppłk Karol Udałowski (1 V 1918 - 16 III 1920)
- ppłk Zdzisław Maćkowski (od 17 VII 1920)
- płk Michał Micewicz
- płk Mieczysław Więckowski (XI 1925 - † 13 V 1926)
- płk Stanisław Borowiec (X 1926 - VI 1930)
- płk Stanisław Dąbek (VI 1930 - 1937)
- płk Władysław Muzyka
Oficerowie pułku
- Stanisław Tadeusz Baczyński
- Eugeniusz Godziejewski
- Cyprian Odorkiewicz
- Kazimierz Pruszkowski
- Mikołaj Sukniewicz
- ppor. Aleksander Krawiecki (baon zapasowy, od 1 XII 1919, porucznik)[5]
Obsada we wrześniu 1939 roku
- dowódca - płk Władysław Muzyka
- dowódca I batalionu – mjr Roman Stefan Grabiński
- dowódca 1 kompanii – kpt. Bolesław Marzec
- dowódca 1 plutonu - ppor. rez. Wacław Matysek
- dowódca 2 kompanii – kpt. Gustaw Cichocki
- dowódca 1 plutonu - ppor. rez. Kazimierz Berezecki
- dowódca 3 kompanii – por. Zenon Starewicz
- dowódca 1 kompanii ckm - ppor. rez. Antoni Iwaniec
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari”
Za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Symbole pułku
Sztandar
21 września 1921, w Podbrodziu, w rocznicę bitwy pod Brzostowicą, płk Władysław Bończa-Uzdowski w imieniu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez Związek Ziemian Ziemi Chełmskiej. Chorągiew poświęcił ks bp Władysław Bandurski. Rodzicami chrzestnymi zostali Irena Iżycka i Wacław Rzewuski.
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 29, poz 285 z 1928 roku. Odznaka ma kształt krzyża emaliowanego w kolorze granatowym. Środek wypełnia romb z orłem wojskowym II i III Brygady Legionów Polskich z 1916, w koronie zamkniętej na tle czerwonej emalii. Pola między ramionami krzyża wypełnione są numerem i inicjałami 7 PPL. Wieloczęściowa - wykonana w srebrze lub w tombaku srebrzonym, emaliowana, łączona trzema nitami. Wymiary: 40x40 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[6].
Przypisy
- ↑ Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
- ↑ Ferdynand Markiewicz: Zarys historii wojennej 7-go pułku piechoty legionów. Warszawa: Zakłady Graficzne "Polska Zjednoczona", 1928.
- ↑ Rozkaz wykonawczy MSWojsk PS 10-50 z 1930
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 64. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Dekret L. 1828 z 14 I 1920, Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 31.01.1920 r., s. 26
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 36.
[edytuj] Bibliografia
- Ferdynand Markiewicz, Zarys historii wojennej 7-go Pułku Piechoty Legionów, Warszawa 1928
- Kazimierz Satora, Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990, ISBN-83-211-1104-1.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
- Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||