86 Pułk Piechoty (II RP)
| 86 Pułk Piechoty | |
  |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1921 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 15 sierpnia[1] |
| Nadanie sztandaru | 1921 |
| Rodowód | Miński Pułk Strzelców |
| Dowódcy | |
| Ostatni | ppłk Walenty Peszek |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Wilno; MołodecznoII[2] |
| Podporządkowanie | 19 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
86 Pułk Piechoty (86 pp) – oddział piechoty Samoobrony Litwy i Białorusi oraz Wojska Polskiego II RP.
Powstał we wrześniu 1921 w wyniku przemianowania Mińskiego Pułku Strzelców Wojska Litwy Środkowej.
W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii "Prusy".
Spis treści |
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
Od 9 marca 1921 pułk stacjonował w garnizonie Wilno, a od września 1922 w garnizonie Mołodeczno (III batalion w Krasnem nad Uszą, a batalion zapasowy w Nowowilejce). W 1924 na terenie folwarku Helenów koło Mołodeczna rozpoczęto budowę nowych koszar dla oddziału. W czasie budowy koszar w Helenowie nadużyć finansowych dopuścić się miał brat gen. Dąb-Biernackiego.
Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1939, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[3].
[edytuj] Żołnierze pułku
Dowódcy pułku
- płk piech. Zdzisław Maćkowski (1923 - III 1927)
- płk dypl. Ludwik Bociański (od III 1927)
- ppłk dypl. Władysław Smolarski (od I 1931)
- płk dypl. Józef Wiatr (X 1934 – I 1936)
- płk dypl. Władysław Ignacy Michalski (od 1936)
- ppłk piech. Walenty Peszek (IV 1938 – IX 1939)
Oficerowie
Obsada personalna we wrześniu 1939
- dowódca pułku – ppłk Walenty Peszek
- dowódca I batalionu – mjr Czesław Skimina
- dowódca II batalionu – mjr Franciszek M. Morawski
- dowódca III batalionu – ppłk Bronisław Popłatek
[edytuj] Sztandar
Sztandar nieprzepisowy ufundowało społeczeństwo Mińska. Wręczył go pułkowi 18 marca 1921 w Wilnie delegat Rządu RP Władysław Raczkiewicz[4].
Drugą chorągiew pułk otrzymał od obywateli miasta stołecznego Warszawy za zasługi położone w jego obronie w sierpniu 1920 roku. Srebrnego orła do chorągwi ofiarował p. Wincenty Wabiński. Chorągiew została wręczona 30 marca 1921 roku przez księdza biskupa Bandurskiego. Dla uświetnienia większych uroczystości pułk używał obu chorągwi razem. Druga chorągiew została oddana w późniejszym czasie do Muzeum Wojska w Warszawie.[5]
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
Przypisy
- ↑ Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
- ↑ I batalion stacjonował w Krasnem nad Uszą, a batalion zapasowy w Nowowilejce
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 164.
- ↑ ’’Zarys historji wojennej pułków polskich 1918-1920 s. 38
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
- "Zarys historji wojennej pułków polskich 1918-1920 86 miński pułk piechoty" - z polecenia Wojskowego Biura Historycznego opracował kpt. Stanisław Mieczkowski Warszawa 1929
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
