Aboubacar Somparé
| Aboubacar Somparé | |
| Data i miejsce urodzenia | 22 sierpnia 1944 Boké |
| Przynależność polityczna | Partia Jedności i Postępu (PUP) |
| Okres urzędowania | od 22 grudnia 2008 do 24 grudnia 2008 |
| Poprzednik | Lansana Conté |
| Następca | Moussa Dadis Camara |
| Okres urzędowania | od 23 września 2002 do 23 grudnia 2008 |
| Poprzednik | Boubacar Biro Diallo |
| Następca | rozwiązanie parlamentu |
Aboubacar Somparé (ur. 22 sierpnia 1944 w Boké), gwinejski polityk, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Gwinei w latach 2002-2008. Po śmierci prezydenta Lansany Conté 22 grudnia 2008, p.o. prezydenta Gwinei.
[edytuj] Biografia
Aboubacar Somparé w 1969 ukończył matematykę na Politechnice Gamala Abdela Nassera w Konakry. Od 1970 do 1973 był dyrektorem generalnym ds. edukacji w Labé, od 1973 do 1976 dyrektorem generalnym ds. szkolnictwa średniego w Ministerstwie Edukacji Przeduniwersyteckiej, od 1976 do 1978 dyrektorem generalnym służb informacyjnych[1].
W latach 1978-1984 zajmował stanowisko ambasadora Gwinei we Francji. Po powrocie objął urząd doradcy w Ministerstwie Reform i Służb Administracyjnych, który zajmował do 1986. Od 1986 do 1987 był administratorem pałacu prezydenckiego w Konakry[1].
Od 1987 do 1989 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu w Konakry. W latach 1989-1990 był narodowym koordynatorem Programu Reformy Sektora Edukacyjnego, a od 1990 do 1992 pełnił funkcję sekretarza generalnego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Decentralizacji[1].
W 1995 Somparé został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. Od kwietnia 1997 zajmował pozycję sekretarza generalnego Partii Jedności i Postępu (PUP, Parti de l'Unité et du Progrès)[1].
23 września 2002, po czerwcowych wyborach parlamentarnych, Aboubacar Somparé został wybrany przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego[1][2]. Aboubacar Somparé jest żonaty, ma sześcioro dzieci.
[edytuj] Śmierć prezydenta Conté
23 grudnia 2008, we wczesnych godzinach porannych, Somparé razem z premierem Ahmedem Tidiane Souaré oraz dowódcą wojsk poinformował o zgonie prezydenta Lansany Conté, zmarłym wieczorem poprzedniego dnia. Zgodnie z konstytucją, jako przewodniczący parlamentu, przejął obowiązki prezydenta kraju, które powinien pełnić do czasu wyboru nowego prezydenta w ciągu 60 dni[3][4].
Jednakże już sześć godzin po jego wystąpieniu, w telewizyjnym oświadczeniu Moussa Dadis Camara ogłosił powołanie Rady Narodowej na rzecz Demokracji i Rozwoju (CNDD) i przejęcie przez nią władzy od rządu. Zapowiedział zawieszenie konstytucji oraz działalności politycznej, a także rozwiązanie rządu, parlamentu i innych instytucji republiki[5]. Junta zapowiedziała też odroczenie planowanych wyborów do końca 2010 roku[6]. 24 grudnia 2008 Camara został wybrany liderem junty wojskowej oraz mianował się prezydentem republiki[7][8].
29 marca 2010 Somparé został wybrany kandydatem Partii Jedności i Postępu w wyborach prezydenckich 27 czerwca 2010[9]. Zdobył w nich jednak tylko 0,95% głosów poparcia[10].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Notes biographiques du Président de l'Assemblée Nationale (fr.). Assemblée Nationale. [dostęp 2010-01-21].
- ↑ Aboubacar Somparé élu président de l’Assemblée lors d’une séance boycottée par les ambassadeurs du G7 (fr.). Afrique Expres, 2 października 2002. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Guinea's dictator, Lansana Conte, dies (ang.). International Herald Tribune, 23 grudnia 2008. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Guinea's hardline president dies (ang.). BBC News, 23 grudnia 2008. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Military takes control in Guinea (ang.). BBC News, 23 grudnia 2008. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Gwinea: Rządy wojskowych (pol.). lewica.pl, 24 grudnia 2008. [dostęp 2010-01-21].
- ↑ Guinea coup leaders give deadline (ang.). BBC News, 25 grudnia 2008. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Thousands greet Guinea coup chief (ang.). BBC News, 24 grudnia 2008. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Aboubacar Somparé, candidat à la présidentielle en Guinée (fr.). afrik.com, 29 marca 2010. [dostęp 2010-04-04].
- ↑ Resultats definitifs du premier tour de l'election presidentielle du 27 juin 2010 (fr.). Commission Electorale Nationale Independante, 20 lipca 2010. [dostęp 2010-07-28].
|
||||||||