Adam Jamróz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Adam Jamróz
Adam Jamróz-senator.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1945
Jaworzno
Senator V kadencji
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 10 lipca 2003
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego
Okres urzędowania od 22 lipca 2003

Adam Jamróz (ur. 5 grudnia 1945 w Jaworznie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, wykładowca akademicki, rektor Uniwersytetu w Białymstoku w latach 1997–2002, senator V kadencji, od 2003 sędzia Trybunału Konstytucyjnego.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Wykształcenie i działalność naukowa

Ukończył w 1968 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, po których pracował jako prawnik (studiując jednocześnie na Uniwersytecie Jagiellońskim filozofię). W 1974 obronił doktorat z nauk politycznych, w 1982 habilitował się (w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR[1]). W 1991 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, w 1995 profesora zwyczajnego. W 1992 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych.

Pracował jako adiunkt i docent na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, gdzie kierował Zakładem Problemów Współczesnego Kapitalizmu oraz był zastępcą dyrektora Instytutu Nauk Politycznych. W 1986 przeniósł się na filię Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, gdzie był kierownikiem Zakładu Teorii Państwa i Prawa oraz prodziekanem (1987–1990) i dziekanem (1990–1996) Wydziału Prawa. W 1996 objął kierownictwo uczelni jako prorektor Uniwersytetu Warszawskiego ds. filii w Białymstoku. Działał na rzecz utworzenia w Białymstoku samodzielnego uniwersytetu i organizował jego struktury[2]. Po przekształceniu filii Uniwersytetu Warszawskiego w Uniwersytet w Białymstoku Adam Jamróz został pierwszym rektorem nowej uczelni[3], funkcję tę pełnił od 1997 do 2002[4].

Jest autorem, współautorem lub redaktorem ponad 100 publikacji naukowych, w tym około 20 książek. Specjalizuje się w systemach politycznych, prawie konstytucyjnym, współczesnej myśli politycznej i prawnej. Był stypendystą Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu, École des hautes études en sciences sociales oraz Fundacji Konrada Adenauera, jak również członkiem Komitetu Nauk Prawnych i Komitetu Nauk Politycznych PAN oraz członkiem ZNP[5]. W 2002 został członkiem Europejskiej Akademii Nauki, Sztuk i Literatury w Paryżu.

[edytuj] Działalność publiczna

W okresie PRL był członkiem PZPR[1]. W wyborach w 2001 jako bezpartyjny kandydat został z ramienia koalicji SLD-UP wybrany na senatora z okręgu białostockiego[5]. Od października 2001 do lutego 2002 pełnił funkcję wiceministra (w randze sekretarza stanu) w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu. Mandat parlamentarny sprawował do 10 lipca 2003[6]. W 2003 został wybrany przez Sejm na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, dziewięcioletnią kadencję rozpoczął 22 lipca tego samego roku.

W 2007 poseł PiS Arkadiusz Mularczyk w trakcie rozprawy przed TK w sprawie tzw. ustawy lustracyjnej ogłosił, że z materiałów uzyskanych z IPN wynika, iż Adam Jamróz był kontaktem operacyjnym SB[7]. Adam Jamróz zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek współpracował ze służbami specjalnymi PRL[8]. Według IPN w ewidencji wewnętrznej Departamentu I MSW figurował od 1977 jako kontakt operacyjny, natomiast jego oświadczenie lustracyjne nie zostało zakwestionowane przez prokuratora IPN (sprawa została pozostawiona bez dalszego biegu)[9].

[edytuj] Odznaczenia i wyróżnienia

W 2003 otrzymał Krzyż Kawalerski Legii Honorowej. W 2001 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu w Grodnie. Za książkę Demokracja współczesna. Wprowadzenie wyróżniony w 2001 nagrodą Uniwersytetu Warszawskiego im. Franciszka Ryszki.

[edytuj] Życie prywatne

Syn Wita i Kazimiery[9]. Żonaty z Bożeną, ma trzech synów[5].

[edytuj] Wybrane publikacje

  • Demokracja, "Temida 2", Białystok 1995 (kolejne wydania 1996–1999)
  • Demokracja współczesna. Wprowadzenie, "Temida 2", Białystok 1993
  • Francuska Partia Komunistyczna i Partia Socjalistyczna. Problemy strategii przejścia do socjalizmu (1968–1979), UŚ, Katowice 1981, ISBN 8300001581
  • Historia konstytucyjna i polityczna Francji (1789–1958) (tłumaczenie z języka francuskiego, autorzy Marcel Morabito, Daniel Bourmaud), "Temida 2", Białystok 1996, ISBN 8386137223
  • Konstytucja. Ustrój polityczny. System organów państwowych. Prace ofiarowane profesorowi Marianowi Grzybowskiemu (współredaktor naukowy ze Stanisławem Bożykiem), "Temida 2", Białystok 2010, ISBN 9788389620866
  • System partyjny współczesnej Francji, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1990, ISBN 8301085177
  • Systemy polityczne rozwiniętych krajów kapitalistycznych (redaktor), Państwowe Wydawnictwa Naukowe, Warszawa 1989 1989, ISBN 8301084049
  • Wprowadzenie do prawoznawstwa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, ISBN 9788373349643
  • Współczesna socjaldemokracja francuska 1945–1975. Istota przemian ideologicznych i politycznych, IBWPK, Warszawa 1976
  • Wstęp do nauk prawnych (współautor z Anettą Breczko, Sławomirem Oliwniakiem, redaktor), "Temida 2", Białystok 1993 (kolejne wydania 1994–1999)
  • Wstęp do prawoznawstwa (współautor z Anettą Breczko, Sławomirem Oliwniakiem, redaktor), "Temida 2", Białystok 2007, ISBN 9788389620248

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty