Adolf-Hitler-Spende der deutschen Wirtschaft
Fundacja Gospodarki Niemiec [im.] Adolfa Hitlera org. (niem. "Adolf-Hitler-Spende der deutschen Wirtschaft") fundacja założona 1 czerwca 1933 z cichej inicjatywy Martina Bormanna przez Zrzeszenie Niemieckich Pracodawców (niem. Vereinigung der deutschen Arbeitgeberverbände (VgDA) reprezentowane przez dra inż. Carla Köttgena i Zjednoczenie Przemysłu Rzeszy Niemieckiej (niem. Reichsverband der deutschen Industrie (RDI)) reprezentowanego przez Gustava Kruppa von Bohlen und Halbach w celu „skoncentrowanego“ finansowania działalności partii nazistowskiej.
Do chwili utworzenia Fundacji, NSDAP otrzymywała liczne i znaczne datki, których wykorzystanie było poza kontrolą centralnych władz partii w osobie Rudolfa Hessa i jego sztabu pod kierownictwem Martina Bormanna. Fundacja miała zapewnić sprawowanie tej kontroli. Adolf Hitler zaakceptował istnienie Fundacji jako środka „narodowej odbudowy“ (niem. nationalen Wiederaufbau).
W specjalnym okólniku podpisanym 14 czerwca 1933, Köttgen i Krupp wezwali wszystkich pracodawców III Rzeszy do dobrowolnych wpłat na rzecz fundacji zgodnie z przyjętym planem, w myśl którego, każdy pracodawca miał co roku, w czterech ratach wnieść kwotę równą co najmniej 5% kwoty zarobków wypłaconych w roku 1932.
I tak np. koncern IG Farben; w okresie 1933 – 1945 zasilił Fundację kwotą ponad 60 milionów reichsmarek. Szacuje się, że łączny kapitał wniesiony do NSDAP przez Fundację w okresie jej istnienia, to co najmniej 700 milionów reichsmarek.
Początkowo składki były dobrowolne, ale w krótkim czasie całkowitą kontrolę nad środkami przekazywanymi przez Fundację przejął Bormann, który od 1938 wymagał od wszystkich gauleiterów żelaznej dyscypliny w ściąganiu daniny. Zakazano organizowania innych zbiórek (z wyjątkiem tzw. pomocy zimowej). Bormann wykorzystał także Fundację do pobierania obowiązkowej opłaty 1 reichspfenniga od każdego wizerunku Hitlera umieszczanego na znaczkach pocztowych tytułem ochrony prawa do wizerunku.
Ze środków Fundacji finansowano;
- częściowo działalność SA;
- zwolenników i sympatyków faszyzmu poza granicami III Rzeszy;
- budowę kompleksu NSDAP w Obersalzbergu (w tym Berghofu);
- zakupy dzieł sztuki do „osobistej galerii obrazów Hitlera” dla miasta Linz;
- zakupy prezentów dla Hitlera w postaci nieruchomości w Braunau, Leonding i Kehlsteinie;
- okazjonalne gratyfikacje dla; Lammersa 600.000RM, Funka 550.000RM, Ribbentropa 500.000RM, Milcha 500.000RM, Morella 250.000RM i innych;
- prawdopodobnie zakupy majątków ziemskich na terenie Meklemburgii jakich dokonywał Bormann na własne konto.
[edytuj] Bibliografia
- Ostatnie notatki Martina Bormanna, Lew Bezymienski, wyd. Czytelnik, Warszawa 1976
- Wojna Hitlera, David Irving, wyd. Prima 2004, ISBN 83-7186-300-8
