Adolf Szelążek
| Adolf Szelążek | |
| Kraj działania | Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 1 sierpnia 1865 Stoczek Łukowski |
| Data i miejsce śmierci | 9 lutego 1950 Zamek Bierzgłowski |
| biskup pomocniczy płocki | |
| Okres sprawowania | 1918–1925 |
| biskup diecezjalny łucki | |
| Okres sprawowania | 1926–1950 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | łaciński |
| Prezbiterat | 18 maja 1888 |
| Nominacja biskupia | 29 lipca 1918 |
| Sakra biskupia | 24 listopada 1918 |
| Odznaczenia | |
| Sukcesja apostolska | |||||||
| Data konsekracji | 24 listopada 1918 | ||||||
| Konsekrator | Antoni Julian Nowowiejski | ||||||
|
|||||||
Adolf Piotr Szelążek (ur. 1 sierpnia 1865 w Stoczku Łukowskim, zm. 9 lutego 1950 w Zamku Bierzgłowskim) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy płocki w latach 1918–1925, biskup diecezjalny łucki w latach 1926–1950.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Był synem Stanisława i Eleonory z Dobraczyńskich[1]. Ukończył gimnazjum w Siedlcach i seminarium duchowne w Płocku, studiował na Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1888 w Płocku. Był profesorem seminarium duchownego w Płocku (w latach 1893–1918) i Petersburgu. W Płocku pracował także przy konsystorzu. Był członkiem kapituły katedralnej, prezesem Towarzystwa Dobroczynności, rektorem seminarium.
29 lipca 1918 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej i biskupem tytularnym Barki. Sakrę biskupią otrzymał 24 listopada 1918. 14 grudnia 1925 został przeniesiony na stolicę biskupią w Łucku. Ingres do katedry odbył 24 lutego 1926. Został mianowany radcą (konsultorem) rzymskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich.
W latach 1918–1924 był radcą w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, następnie naczelnikiem wydziału katolickiego i dyrektorem ad personam. W 1920 brał udział w konferencji pokojowej w Rydze jako ekspert ds. majątkowych Kościoła katolickiego. W 1925 współpracował przy zawieraniu konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską jako przedstawiciel Episkopatu Polski[1].
Latem 1944 (już po zajęciu Wołynia przez Armię Czerwoną) mianował administratorów apostolskich dla dawnych diecezji kamienieckiej i żytomierskiej, którzy wraz z kilkoma jeszcze kapłanami rozpoczęli prace duszpasterską, korzystając z kościołów otwartych podczas niemieckiej okupacji Ukrainy sowieckiej.
Sytuacja ta nie trwała długo. Już w styczniu 1945 po przesunięciu frontu na Zachód został aresztowany przez NKWD. Oprócz niego aresztowani zostali księża kapituły łuckiej (w tym Władysław Bukowiński) i księża pracujący w Żytomierzu – Bronisław Drzepecki i Stanisław Szczypta. Wszyscy zostali oskarżeni o szpiegostwo na rzecz Watykanu. Szelążek był więziony w Kijowie. Po wojnie w 1946 został deportowany z diecezji w granice Polski, ostatnie lata życia spędził w Bierzgłowie koło Torunia. Pochowany został w kościele św. Jakuba w Toruniu.
Czynione są starania, by rozpocząć jego proces beatyfikacyjny.
[edytuj] Publikacje
- De Primatu Romani Pontificis
- De revelatione S. Brigittae
- Nauki apologetyczne dostosowane do potrzeb inteligencji (1901)
- Podręcznik dla wychodźców
- Obrachunek społeczny w palącej sprawie
- Memoriał w sprawie majątków kościelnych[1].
[edytuj] Odznaczenia
- Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (25 maja 1938 – „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej”[2])
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999, Warszawa 2000, ISBN 83-211-1311-7.
- Prokop K.R., Sylwetki biskupów łuckich, Biały Dunajec – Ostróg 2001, ISBN 83-911918-7-7.
- Ksiądz Biskup Adolf Piotr Szelążek. Człowiek, pasterz, założyciel. Materiały z sympozjum z okazji 50 rocznicy śmierci Założyciela Zgromadzenia Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Toruń 1999.
- Adolf Szelążek w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-10-16]
[edytuj] Literatura uzupełniająca
- Polski Słownik Biograficzny, t. 47, Polska Akademia Nauk i Polska Akademia Umiejętności – Instytut Historii PAN im. Tadeusza Manteuffla, Warszawa – Kraków 2011, ISBN 9788388909931, s. 622–627.
| Poprzednik Ignacy Dubowski |
Biskup diecezjalny łucki 1926–1950 |
Następca Marcjan Trofimiak |
- Biskupi łuccy
- Biskupi płoccy
- Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Słudzy Boży Kościoła katolickiego
- Polskie ofiary represji stalinowskich
- Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich
- Więźniowie radzieckich więzień
- Urodzeni w 1865
- Zmarli w 1950