Adrastea (księżyc)

Adrastea
Zdjęcie Adrastei z sondy Galileo.
Odkrył	David Jewitt, Edward Danielson / Voyager 2
Data odkrycia	8 lipca 1979
Tymczasowe oznaczenie	S/1979 J 1
Charakterystyka orbity
Półoś wielka	128 900 km
Mimośród	0,002
Okres obiegu	0,298 d
Nachylenie do płaszczyzny orbity planety	0,027°
Długość węzła wstępującego	167,4°
Argument perycentrum	21,2°
Anomalia średnia	143,5°
Własności fizyczne
Wymiary	20 × 16 × 14 km
Objętość	~2 345 km3
Masa	~2 × 1015 kg
Średnia gęstość	0,86 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni	0,002 m/s2
Prędkość ucieczki	8 m/s
Okres obrotu wokół własnej osi	synchroniczny
Albedo	0,100 ± 0,045
Jasność obserwowana (z Ziemi)	18,7 m
Temperatura powierzchni	~122 K

Adrastea (Jowisz XV) – księżyc Jowisza, odkryty w 1979 roku przez Davida Jewitta i jego profesora E. Danielsona, na podstawie zdjęć nadesłanych przez sondę Voyager 2.

Nazwa

W 1983 roku otrzymała imię pochodzące z mitologii greckiej. Adrastea była córką Zeusa (Jowisza) i Ananke.

Charakterystyka fizyczna

Adrastea jest jednym z mniejszych księżyców planety, ma średnicę ok. 16 km. Ma ona dość niewielką gęstość, z czego można wnioskować że składa się ona w dużej mierze z lodu wodnego.

Orbita

Orbita księżyca znajduje się w obrębie granicy Roche'a Jowisza, lecz dzięki niewielkim rozmiarom nie uległ on zniszczeniu. Okres obiegu Adrastei wokół Jowisza równa się okresowi jego obrotu wokół własnej osi, przez co księżyc zwraca się zawsze tą samą półkulą ku planecie (podobnie jak ziemski Księżyc).

Adrastea okrąża Jowisza po kołowej orbicie wzdłuż zewnętrznej krawędzi głównego pierścienia planety i może być źródłem części jego materii. Jest ona księżycem pasterskim tego pierścienia. Jest to także najmniejszy spośród grupy wewnętrznych księżyców regularnych planety (grupy Amaltei).

Zobacz też

• chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
• księżyce galileuszowe
• lista naturalnych satelitów Jowisza

Linki zewnętrzne

Księżyce Układu Słonecznego - Adrastea