Aghori

Aghori (dewanagari: अघोरी ) – tantryczny kierunek ascetyczny, hinduistyczna tradycja wskazująca na postać Kina Rama z Varanasi lub na Brahma Giri (ucznia Gorakhnatha) jako na założyciela Szczególnie tajemnicza społeczność znana z tego, że żyje na cmentarzach, pokrywa powierzchnię ciała prochami ze stosów pogrzebowych, oraz używa ludzkich kości do swoich rytuałów. W Indiach powszechny jest pogląd o ich cudownych umiejętnościach magicznych (siddhi) i prowokujących ekscentrycznych zachowaniach. Inicjowani adepci tej ścieżki to agoripanthinowie (od Aghori Panth – drogi aghorich). Współcześnie tą drogą duchowego rozwoju podąża niewielka grupa zaawansowanych ascetów, najpopularniejszym był posiadający uczniów w USA Aghoreśwar Baba Bhagwan Ram.

Etymologia nazwy

Nazwa pochodzi od rzeczownika घोर ghora "strach" z przeczącym przedrostkiem a- oraz końcówką przymiotnikową -i, a więc nazwa aghori etymologicznie znaczy tyle co "nieustraszony". Związane to było z typowymi dla członków sekty zachowaniami, wymagającymi przezwyciężenia lęku i obrzydzenia, co miało wedle ich wierzeń dawać moce magiczne. Sprawiło to, że sami z kolei zaczęli budzić lęk i obrzydzenie związane z naruszaniem silnego w hinduizmie tabu nieczystości, stąd w późniejszym sanskrycie oraz w hindi słowo अघोरी aghori znaczy brudny, nieczysty, obrzydliwy. (Inna nazwa to Aughar औघड़ ^{[potrzebne źródło]}).

Geneza

Uważa się, że ruch aghorich powstał poprzez oddzielenie od zakonu kapalików w XIV n.e. Mimo że są podobni do tych ascetów ze średniowiecznego Kaszmiru, niektórzy z nich nauczają o zapoczątkowaniu tradycji przez Kina Rama, sławnego ascetę z Varanasi, który – jak podają – żył 150 lat i umarł w drugiej połowie XVII w. Uważają Kina Ramę za inkarnację hinduistycznego boga Śiwy. Swami Rama powołuje się też na ich opisy zawarte w Atharwawedzie.

Doktryna

Zasadniczo aghori monoteistami uznającymi powszechną hinduistyczną wiarę w wyzwolenie (moksza) z cyklu reinkarnacji (samsara). To wyzwolenie jest zrealizowaniem własnej tożsamości z Absolutem. Ze względu na monoitestyczną doktrynę aghori utrzymują, że wszystkie przeciwieństwa są identyczne i że konwencjonalna hinduistyczna różnica pomiędzy czystością i nieczystością jest ostatecznie iluzyjna. Celem oczyszczania poprzez różne praktyki, jest realizacja niedualności poprzez transcendencję społecznych tabu, oraz poprzez dostrzeżenie iluzorycznej natury wszystkich konwencjonalnych kategorii .

Zasadniczo Aghori opierają swoje przekonania na dwóch zasadach :

• pierwsza to, że bogowie są doskonali.
• druga to, że bogowie są odpowiedzialni za wszystko, każdy kamień, drzewo, zwierzę i nawet każdą myśl. Stąd wywodzą tezę, że wszystko co istnieje musi być też doskonałe, i zaprzeczenie tej doskonałości wszystkiego byłoby zaprzeczeniem natury bogów.

Z tego powodu, aghori znani są z udowadniania swoich przekonań, poprzez prowokacyjne (jak i trudne w bezpośrednim odbiorze) postępowania, oraz z tego ze znajdują piękno i doskonałość w obiegowych tabu, jak na przykład nekrofagii. Mięso takie , często z rozkładających się zwłok , pozyskują z pól kremacyjnych lub wyławiają z rzek ( gdzie tradycyjnie wrzuca się niedopalone pozostałości ze stosów pogrzebowych ).

Transmutacja materii

Swami Rama podaje też , że jest to ezoteryczna ścieżka rozwoju oparta o energię wyższego rzędu niż prana , tworzącą pomost pomiędzy życiem tu i tym , co jest po śmierci, służącą również uzdrawianiu. Zdaniem Pandita R.Tigunait, mistyczne moce (siddhi) demonstrowane przez mistrzów tej tradycji, wywodzą się z kultu ognia (surja widźńana,Surja) i praktyk dotyczących ćakry manipura.

Kult

Asceci aghori, są najczęściej w literaturze Zachodu , określani jako wyznawcy hinduistycznego boga Śiwy. R.E. Svoboda podaje , za swoim guru aghorim Wimalanandą , że najwyższym bóstwem tej tantrycznej ścieżki jest Boska Matka ( Adiśakti ). Podobny pogląd przedstawia Mircea Eliade wzmiankując o ich kulcie Śitala Dewi, Parnagiri Dewi i Kali.

Symbolika

Asceta aghori wzoruje się na Śiwie . Chodzi nago lub nakłada na siebie całun ze zwłok . Ciało pokrywa popiołem z miejsc kremacyjnych – które są nieczyste według ortodoksyjnych braminów . Jego rytualne praktyki są symbolami niedualnych przekonań. Zwłoki nad którymi medytuje to symbol jego własnego ciała, a rytuał spożywania mięsa ciał zmarłych jest symbolem transcendencji jego niższej tożsamości oraz dowodem realizacji wyższej, wszechprzenikajacej jaźni.

Towarzystwo psa

W opinii społecznej aghori spożywają pożywienie uważane za nieczyste, analogicznie jak i psy. Część źródeł podaje , że guru aghorich zawsze towarzyszy pies. Pies jest tradycyjnie wahaną (symbolicznym wierzchowcem) straszliwego aspektu Śiwy, zwanego Bhajrawa.

Odejście

Zrealizowany aghoripanthin, to taki który medytując przekroczył dualizm życia i śmierci i jest już za życia "żywym trupem" oraz całkowicie nieoddzielnym i tożsamym z Śiwą. Takich guru nie kremuje się w tradycyjny indyjski sposób, lecz grzebie ułożonych w pozycji medytacyjnej w specjalnym pojemniku. Następnie powyżej buduje się świątynię mahasamadhi.

Liczebność

Pod koniec dziewiętnastego wieku było około 200-300 ascetów aghori w Waranasi. Obecnie aghori mają dużą świecką popularność i wiernych hinduistów z klasy średniej. Mają również wyznawców z Zachodu.

Centra kultu

• Najbardziej znaną akhadą aghorich jest pustelnia Kina Ramy w Waranasi. Świątynia mahasamadhi (grobowa), Kina Ramy jest centrum pielgrzymkowym dla aghorich i ich wielbicieli .
• Kolejne centrum to Aghor sodh sansthan, w Ravindrapuri w Waranasi.
• Jednakże każde miejsce kremacji będzie uświęcone i odpowiednie dla ascetów aghori, bowiem ich doktryna uznaje cały świat za jedno wielkie pole kremacyjne.

Zobacz też

• Aghora – forma Sadaśiwy
• Aghoreśwar Baba Bhagwan Ram
• Sadhu
• Kapalikowie

Literatura przedmiotu

• Anna Dhallapiccola: Dictionary of Hindu Lore and Legend. 
• B.D. Tripathi: Sadhus of India. The Sociological View. Varanasi: Pilgrims Publishing, 2004. ISBN 81-7769-209-7. 
• Sadhus, Holy Men of India ,Published by Thames & Hudson, UK ,ISBN 0-500-27735-4
• Sadhus, India's Mystic Holy Men ,Published by Inner Traditions, USA, ISBN 0-89281-454-3

Bibliografia

• Dolf Hartsuiker: o tradycjach indyjskich sadhu (ang.). [dostęp 21 września 2008].
• Amerykańska strona zwolenników Aghoreśwara Bhagwana Ramdźiego (ang.)
• American Aghori in Vice (magazyn) (ang.)
• ABC News Story on Aghoris(ang.)
• Aghor Tradition (Avadhoot Baba Mangal Dhan Ram z Nepalu). [dostęp 21 września 2008].

Linki zewnętrzne

• Śri 108 Baba Kryszna Das Aghori (ang.)
• Forum internetowe o aghorich