Agnieszka Brustman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Agnieszka Brustman
Agnieszka Brustman cropped.jpg
Agnieszka Brustman, Kraków 2008
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1962
Warszawa
Tytuł szachowy arcymistrzyni (1986)
Ranking 2344 (01.11.2011)
Miejsce w kraju niesklasyfikowana na liście aktywnych
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Polscy arcymistrzowie szachowi

Agnieszka Brustman (ur. 31 lipca 1962 w Warszawie) – polska szachistka, pretendentka do tytułu mistrzyni świata, wielokrotna mistrzyni Polski w szachach, arcymistrzyni od 1986 roku, sędzia klasy międzynarodowej[1], trener szachowy II klasy. Absolwentka XXII Liceum Ogólnokształcącego im. Jose Marti w Warszawie.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Agnieszka Brustman, Saloniki 1984
Agnieszka Brustman w towarzystwie Zbigniewa Czajki i Ulricha Jahra, Kraków 2008.

W szachy nauczyła się grać w wieku 10 lat, natomiast pierwszym trenerem był jej ojciec Jan Brustman. W wieku 13 lat po raz pierwszy zagrała w finale mistrzostw Polski juniorek. W roku 1978 zadebiutowała w finale mistrzostw Polski kobiet, zajmując w Elblągu IX miejsce. W finałach mistrzostw kraju seniorek wystąpiła łącznie 10 razy, ośmiokrotnie zdobywając medale: 4 złote (1982, 1984, 1987 i 1996), 2 srebrne (1980, 1999) i 2 brązowe (1983, 1995).

W czasie swojej szachowej kariery zanotowała wiele międzynarodowych sukcesów, z których najważniejsze to: mistrzostwo Europy juniorek w roku 1980, Puchar Świata juniorek (nieoficjalne mistrzostwa świata) w roku 1982 oraz dwukrotny awans to turnieju pretendentek do tytułu mistrzyni świata w Malmö w roku 1986[2] oraz w Ckaltubo w Gruzji w roku 1988[3] (w turnieju tym była jedyną zawodniczką spoza ZSRR). W obu turniejach zajęła dwukrotnie VI miejsce, co wówczas odpowiadało siódmej pozycji na świecie.

Dziewięciokrotnie reprezentowała Polskę na szachowych olimpiadach i pod tym względem jest rekordzistką w historii polskich szachów kobiecych. Największy sukces odniosła w roku 1980, zdobywając dwa medale - wraz z drużyną brązowy oraz indywidualnie srebrny na IV szachownicy (za wynik 8 pkt z 11 partii). Łącznie na olimpiadach rozegrała 109 partii, w których zdobyła 66 pkt[4].

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 stycznia 1988 r., z wynikiem 2395 punktów zajmowała wówczas 10. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród polskich szachistek[5]. Od 2011 r. posiada tytuł arbitra klasy międzynarodowej[6].

Czterokrotnie otrzymała medale "Za wybitne osiągnięcia sportowe" (brązowy – 1980, srebrne – 1980, 1982, 1986), była również uhonorowana Srebrnym (1987) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1997). W roku 1985 została zajęła VIII miejsce w Plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca Polski. W swoim dorobku ma również krótki epizod filmowy – w roku 1988 zagrała symultanistkę w "Dekalogu I" Krzysztofa Kieślowskiego. Za zasługi dla polskich szachów, w 2008 r. otrzymała tytuł honorowego członka Polskiego Związku Szachowego[7].

W 2004 r. ukończyła SWPS w Warszawie, uzyskując tytuł magistra.

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Poprzednia
Grażyna Szmacińska
Grażyna Szmacińska
Grażyna Szmacińska
Monika Bobrowska
Mistrzyni Polski w szachach
1982
1984
1987
1996
Następna
Grażyna Szmacińska
Małgorzata Wiese
Grażyna Szmacińska
Joanna Dworakowska
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty