Agostina Segatori siedząca w kawiarni du Tambourin
 |
| Agostina Segatori siedząca w kawiarni du Tambourin |
| Vincent van Gogh, 1887 |
| olej na płótnie |
| 55,5 × 46,5 cm |
| Muzeum Vincenta van Gogha |
Agostina Segatori siedząca w kawiarni du Tambourin[1] lub Agostina Segatori siedząca w Cafe du Tambourin[2] (hol. Agostina Segatori in het Cafè du Tambourin, ang. Agostina Segatori Sitting in the Cafe du Tambourin)[3] to tytuł obrazu namalowanego przez Vincenta van Gogha na przełomie lutego i marca 1887 podczas jego pobytu w Paryżu. Nr kat.: F 370, JH 1208.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Agostina Segatori (1841–1910), Włoszka, była właścicielką restauracji Café du Tambourin, położonej przy Boulevard Clichy. Przybyła ona do Paryża z południa Włoch jako modelka – ciemnowłosa, zmysłowa piękność o wielkich oczach. Jej restauracja miała charakter etniczny – potrawy były inspirowane kuchnią neapolitańską, neapolitańskie były również stroje kelnerek[4]. Nazwa lokalu, którego właścicielką była Segatori, została wzięta od krzeseł i blatów stolików w kształcie ogromnych tamburyn. Vincent van Gogh przez krótki czas miał z Segatori romans, namalował szereg jej obrazów; do kilku z nich pozowała mu nago[5]. Van Gogh miał umowę z Segatori, polegającą na tym, iż mógł się stołować w jej lokalu w zamian za kilka obrazów tygodniowo. Większość z nich stanowiły martwe natury z kwiatami. Obrazy wystarczyły na kilka miesięcy, dopóki restauracja nie zbankrutowała. Kiedy została sprzedana, wszystkie obrazy Vincenta zostały zrzucone na stertę i sprzedane za symboliczną sumę. Wkrótce van Gogh i Segatori zerwali ze sobą, właścicielka zamknęła przed nim drzwi restauracji na klucz i artysta musiał je wyważyć, żeby odzyskać swoje japońskie drzeworyty[6]. Jest jedno interesujące odniesienie do Segatori w liście napisanym do brata Theo, który wówczas przebywał w Holandii. Nawiązując do własnej eksmisji van Gogh pisał wówczas:
- Jeśli chodzi o panią Segatori, to całkiem inna sprawa, ja ciągle czuję do niej miłość i mam nadzieję, że ona do mnie trochę też. Ale ona jest teraz w niezręcznej sytuacji ani wolna, ani kochanka we własnym domu, a przede wszystkim czuje się źle i jest chora. Chociaż... nie chcę mówić tego publicznie – osobiście jestem przekonany, że ona poddała się aborcji (o ile, rzecz jasna, nie poroniła) – cokolwiek by to było, w jej sytuacji nie potępiałbym jej.[7]
[edytuj] Opis
Portret przedstawia Agostinę Segatori siedzącą wewnątrz własnego lokalu przy jednym ze stolików w kształcie tamburyna. Dominantą obrazu jest jedyna w swoim rodzaju fryzura kobiety ubranej w strój ludowy. Jej wielkie, melancholijne oczy sprawiają, że dzieło ma szczególny, starannie przemyślany klimat, będący przeciwieństwem uwielbianej przez impresjonistów atmosfery anonimowości. Całości kompozycji dopełniają egzotyczne akcenty – wachlarz na krześle i japońskie drzeworyty w tle[5]. Czułości i ciepła dodaje obrazowi papieros w ręku kobiety i szklanka piwa stojąca przed nią na stole[4].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Tytuł wg Van-gogh.pl: Vincent van Gogh - chronologiczna lista obrazów. [dostęp 2011-05-10].
- ↑ Tytuł wg Vincent van Gogh Gallery: Obrazy: Paryż: Marzec 1886 - Luty 1888 (227 obrazów) (pol.). [dostęp 2011-05-10].
- ↑ Vincent van Gogh Gallery: The Paintings: Agostina Segatori Sitting in the Cafe du Tambourin (ang.). [dostęp 2011-05-10].
- ↑ 4,0 4,1 D. M. Field: Van Gogh. s. 182.
- ↑ 5,0 5,1 Ingo F. Walther: Van Gogh Basic Art Album. s. 20.
- ↑ Derek Fell: Van Gogh's Women. Vincent's Love Affairs and Journey Into Madness. s. 80.
- ↑ Van Gogh Museum, Amsterdam: To Theo van Gogh. Paris, between about Saturday, 23 and about Monday, 25 July 1887. (ang.). [dostęp 2011-05-10]. Cytat: As far as Miss Segatori is concerned, that's another matter altogether, I still feel affection for her and I hope she still feels some for me. But now she's in an awkward position, she's neither free nor mistress in her own house, and most of all, she's sick and ill. Although I wouldn't say so in public — I'm personally convinced she's had an abortion (unless of course she had a miscarriage) — whatever the case, in her situation I wouldn't blame her.
[edytuj] Bibliografia
- D. M. Field: Van Gogh. Chartwell Books, Inc., 2006. ISBN 0-7858-2011-6. (ang.)
- Derek Fell: Van Gogh's Women. Vincent's Love Affairs and Journey Into Madness. Wyd. I. New York: Carroll & Graf Publishers, 2004. ISBN 0-7867-1655-X. (ang.)
- Ingo F. Walther, Peter Glücksam (tłum.): Van Gogh Basic Art Album. Taschen, 2001. ISBN 3-8228-1128-9. (szw.)
