Aigle (1932)
| Aigle | |
| Historia | |
| Stocznia | ACL — Ateliers et Chantiers de la Loire, Saint-Nazaire  |
| Położenie stępki | 8 października 1928 |
| Wodowanie | 19 lutego 1931 |
 Marine nationale |
|
| Wejście do służby | 1 listopada 1932 |
| Los okrętu | samozatopiony 27 listopada 1942, złomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 2441 t standardowa 3140 t pełna |
| Długość | 128,5 m całkowita 122,4 m na linii wodnej |
| Szerokość | 11,84 m |
| Zanurzenie | 5,5 m |
| Prędkość | 36 węzłów |
| Zasięg | 3650 Mm przy 18 w |
| Załoga | 230 |
| Napęd | |
| 2 turbiny parowe o mocy 64 000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby | |
| Uzbrojenie | |
| 5 dział 138,6 mm (5xI) 4 działka 37 mm plot (4xI) 4 wkm 13,2 mm plot (2xII) 6 wt 550 mm (2xIII) 4 mbg, 2 zrzutnie i 44 bg |
|
Aigle - francuski wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej z grupy typów 2400-tonowych, podtypu Aigle. W służbie od 1932, samozatopiony w Tulonie 27 listopada 1942.
Spis treści |
[edytuj] Historia
"Aigle" był głównym okrętem nazwanego od niego podtypu Aigle francuskich 2400-tonowych wielkich niszczycieli (grupy C). Nazwa znaczy "orzeł". Zamówiono go w ramach programu z 1927 roku. Jego budowę rozpoczęto jako pierwszego, lecz ukończono jako ostatniego z grupy C podtypu Aigle. Nosił numery burtowe: w latach 1932-34: 5, 1934-35: 6, 1935-39: brak, 1939-42: X13[1].
[edytuj] Służba w skrócie
Po wybuchu II wojny światowej "Aigle" służył na Morzu Śródziemnym, bazując w Tulonie, w składzie 1. Dywizjonu Kontrtorpedowców (z "Lion" i "Vauban"). Po przystąpieniu Włoch do wojny, wziął udział z 10 innymi niszczycielami tego typu i 4 krążownikami w operacji ostrzelania w czerwcu 1940 włoskich portów Genui i Vado[2].
Po kapitulacji Francji, pozostał pod kontrolą rządu Vichy. W latach 1940-1942 wzmocniono mu lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, dodając podwójne działko 37 mm[3].
"Aigle" wraz z innymi okrętami został samozatopiony podczas niemieckiej próby zagarnięcia floty francuskiej w Tulonie 27 listopada 1942. Po przejęciu Tulonu przez Włochów, podnieśli oni okręt, lecz nie podjęli remontu. Został następnie zatopiony pomiędzy listopadem 1943 a marcem 1944 przez lotnictwo alianckie[3]. Wrak został złomowany.
- Szczegółowy opis i dane - w artykule niszczyciele typu 2400-tonowego
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- (ros.) W. W. Iwanow: Korabli Wtoroj Mirowoj wojny: WMS Francji (Корабли Второй Мировой войны: ВМС Франции), Morskaja Kollekcja 11/2004.
- Jean Guiglini: 2400-tonowce Marynarki Francuskiej. Część III w: Okręty Wojenne nr 16, s.34-38
