Akmeizm

Akmeizm (od akme, gr. akmḗ - szczyt, wyższy stopień czegoś, pora rozkwitu; także adamizm, klaryzm) - modernistyczny kierunek w prozie rosyjskiej, przypadający na lata 1912-1932, odmiana neoklasycyzmu. Wyszedł od krytyki symbolizmu, przeprowadzonej przez młodych twórców z grupy "cech poetów". Inicjatorem powstania ruchu był Nikołaj Gumilow, a poza nim głównymi przedstawicielami byli Osip Mandelsztam, Anna Achmatowa, Michaił Kuzmin, Siergiej Gorodiecki. Głównym organem akmeistów było czasopismo Apollon.
Nazwa tego kierunku wywodzi się od greckiego słowa akme, oznaczającego szczyt, punkt kulminacyjny. Akmeiści głosili odejście od wieloznaczności w poezji (uważali, że nie można poznać istoty rzeczy) na korzyść opisu realnego świata, rzeczywistości taką jaka ona jest, jednocześnie pamiętając o tym co niepoznawalne, jednakże nie traktując tego jako główny temat. Futuryzmowi i symbolizmowi przeciwstawiali powrót do klasycystycznych wartości i tradycji.

Bibliografia

• Epoki literackie. T. 9: Dwudziestolecie międzywojenne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 10. ISBN 978-83-01-15509-4. 
• akmeizm - Encyklopedia PWN (pol.). Wydawnictwo Naukowe PWN. [dostęp 2010-02-07].
• Akmeizm - WIEM, darmowa encyklopedia (pol.). [dostęp 2010-02-07].
• AKMEIZM - Encyklopedie w INTERIA.PL (pol.). [dostęp 2010-02-07].
• AKMEIZM - Leksykony w INTERIA.PL (pol.). [dostęp 2010-02-07].