Albin Skroczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Albin Skroczyński
Klimek, Chrabąszcz, Łaszcz
Albin Skroczynski w mundurze podpułkownika
Albin Skroczynski w mundurze podpułkownika
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1890
Warszawa
Data i miejsce śmierci 28 grudnia 1971
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Armia Krajowa Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Albin Skroczyński, pseud. "Klimek", "Chrabąszcz", "Łaszcz" (ur. 21 lutego 1890 w Warszawie, zm. 28 grudnia 1971 w Warszawie) – oficer rosyjskiej piechoty i generał brygady Wojska Polskiego i Armii Krajowej.

[edytuj] Biografia

Powołany do rosyjskiej armii w 1911. W 1913 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty i jako oficer zawodowy podczas I wojny światowej walczył na froncie austriackim. Po rewolucji październikowej 1917 w Wojsku Polskim w Odessie. Pełnił służbę w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego, z którą w czerwcu 1919 przebił się do Polski.

Od lipca 1919 do kwietnia 1920 dowódca 31 Pułku Piechoty. Major piechoty z 1 czerwca 1919. W okresie maj 1920 - styczeń 1928 kolejno: dowódca batalionu, kwatermistrz (maj 1924), zastępca dowódcy (styczeń 1925) 37 Pułku Piechoty i jednocześnie komendant garnizonu Kutno (sierpień 1925), luty – maj 1928 kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Podpułkownik z 15 sierpnia 1924. Luty 1928 – 1936 dowódca 64 Pułku Piechoty. Pułkownik z 1 stycznia 1931.

W okresie 1936 – wrzesień 1939 dowódca piechoty dywizyjnej 15 Dywizji Piechoty z którą walczył w kampanii wrześniowej w składzie Armii "Pomorze" i przebił się do Modlina. Ciężko ranny – stracił oko, a drugie z trudem uratowano.

Po wyleczeniu ran włączył się do działalności w Związku Walki Zbrojnej, potem Armii Krajowej. W okresie maj 1940 – listopad 1942 komendant rezerw Komendy Głównej ZWZ, styczeń/kwiecień 1942 – listopad 1944 komendant Obszaru AK Warszawa. Generał brygady z 10 sierpnia 1942. Po powstaniu – w niewoli niemieckiej. Po wojnie wrócił do Warszawy. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

[edytuj] Ordery i odznaczenia

[edytuj] Bibliografia

  • T. Kryska Karski Generałowie polski Niepodległej wyd.: Editions Spotkania warszawa 1991
  • H. P Kosk Generalicja polska t. 2 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty