Albioriks (księżyc)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Albioriks | |
| Odkrył | M.J. Holman, T.B. Spahr |
| Data odkrycia | 9 listopada 2000 |
| Tymczasowe oznaczenie | S/2000 S 11 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 16 182 000 km |
| Mimośród | 0,478 |
| Okres obiegu | 783,5 d |
| Nachylenie do płaszczyzny orbity planety | 33,98° |
| Długość węzła wstępującego | 102,3° |
| Argument perycentrum | 55,48° |
| Anomalia średnia | 58,72° |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa | 32 km |
| Albedo | 0,04 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
20,5 m |
Albioriks (Saturn XXVI) - naturalny satelita Saturna, odkryty przez M.J. Holmana w 2000 r. za pomocą 3,6-metrowego teleskopu kanadyjsko-francusko-hawajskiego na Mauna Kea. Jego nazwa pochodzi z mitologii celtyckiej, od jednego z głównych bogów galijskich - Albioriksa.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Albioriks jest największym księżycem z grupy galijskiej księżyców nieregularnych, krąży po nachylonej orbicie o dużym mimośrodzie. Jego powierzchnia ma dwie różne barwy - czerwonawą, podobną do Erriapusa i Tarvosa, oraz obszar mniej czerwony. Podobieństwo orbit może wskazywać, że oba księżyce są fragmentami Albioriksa, wybitymi przez uderzenie, które utworzyło duży krater[1].
Jest on prawdopodobnie przechwyconą przez pole grawitacyjne Saturna planetoidą.
Przypisy
- ↑ T. Grav i J. Bauer 'A deeper look at the colors of Saturnian irregular satellites' (ang.)
[edytuj] Zobacz też
- Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
- Księżyce Saturna - zestawienie podstawowych danych
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||
