Aleksander Karnicki
Aleksander Karnicki (ur. 30 stycznia 1869 w Łowiczu, zm. 12 listopada 1942 w Kutnie[1]) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Od 1890 oficer rosyjskiej kawalerii, wychowanek Szkoły Kawalerii w Twerze. Uczestnik wojen i ekspedycji pacyfikacyjnych. Podczas I wojny światowej był dowódcą 2. Zaamurskiego Pułku Konnego, następnie brygady i dywizji jazdy na froncie niemieckim. 26 marca 1916 awansował na generała majora ze starszeństwem z 28 kwietnia 1915. Od 10 lutego do 12 czerwca 1918 był zastępcą dowódcy I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.
27 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego, "z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika, jako warunkowego, do czasu ułożenia przez komisję weryfikacyjną ogólnej listy starszeństwa oficerów WP i mianowany inspektorem kawalerii Wojska Polskiego"[2]. Potem na froncie bolszewickim był dowódcą Frontu Wołyńskiego (marzec - czerwiec 1919), a w okresie lipiec 1919 - kwiecień 1920 był szefem Misji Wojskowej przy Armii gen. Denikina w Taganrogu na Krymie z zadaniem nawiązania współpracy i uzgodnienia działań przeciw bolszewikom. Misja zakończyła się fiaskiem, ponieważ przywódcy Rosji nie zamierzali tolerować wolnej Polski. W kwietniu 1920 powrócił do kraju, a w maju objął dowództwo Dywizji Jazdy na Ukrainie.
1 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia tego roku[3]. 4 czerwca 1920 Minister Spraw Wojskowych, gen. por. Józef Leśniewski zezwolił mu korzystać z tytułu generała porucznika[4].
W lipcu i sierpniu 1920 dowodził VIII Brygady Jazdy i Grupą Jazdy przy 5 Armii. Odznaczył się w bojach z 1 Armią Konną Budionnego. Na skutek intryg gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa, od kwietnia 1921 w stanie spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu rzeczywistego generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, w korpusie generałów[5].
Na emeryturze osiadł w Bydgoszczy przy ulicy Cieszkowskiego 11 (od czerwca 1921). W 1939 został wysiedlony przez Niemców do Kutna. Ciężko chorował. W 1964 prochy przewieziono do Bydgoszczy, gdzie spoczęły na cmentarzu przy ul. Kcyńskiej.
Starszy syn generała - podporucznik pilot-obserwator Jerzy Karnicki z 1 Pułku Lotniczego zginął 23 października 1930 w katastrofie lotniczej na warszawskiej Woli, kiedy to pilotowany przez niego samolot Breguet XIX spadł na halę fabryki "Parowóz". Drugi syn - komandor porucznik Borys Karnicki w czasie II wojny światowej był między innymi dowódcą okrętu podwodnego ORP "Sokół".
Przypisy
- ↑ "Album bydgoski" - dodatek do "Gazety Pomorskiej" podaje daty 30.01.1867 - 13.11.1943
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 12 z 04.02.1919 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 15.05.1920 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 21 z 09.06.1920 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r.
[edytuj] Bibliografia
- T. Kryska Karski, S. Żurakowski Generałowie Polski Niepodległej wyd.: Editions Spotkania Warszawa 1991
- H. P. Kosk Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998
