Aleksandrów (powiat biłgorajski)
| Aleksandrów | |
 Urząd Gminy w Aleksandrowie |
|
| Państwo |  Polska |
| Województwo | lubelskie |
| Powiat | biłgorajski |
| Gmina | Aleksandrów |
| Liczba ludności (2008) | 3.135 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 84 |
| Kod pocztowy | 23-408 |
| Tablice rejestracyjne | LBL |
|
Położenie na mapie Polski
  Aleksandrów
|
|
| Na mapach: | |
| Strona internetowa miejscowości | |
Aleksandrów – wieś w Polsce na Równinie Biłgorajskiej, położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Aleksandrów.
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zamojskiego.
Spis treści |
[edytuj] Ludność
Aleksandrów liczy 3135 mieszkańców (2008), co daje mu trzecie miejsce pod względem ludności w powiecie (po Biłgoraju i Tarnogrodzie). Jest to zarazem najludniejsza wieś powiatu. Miejscowość jest siedzibą wiejskiej gminy Aleksandrów, która praktycznie składa się z samego Aleksandrowa i dzieli się na 4 sołectwa:
- Aleksandrów Pierwszy – 923 mieszk.
- Aleksandrów Drugi – 836 mieszk.
- Aleksandrów Trzeci – 720 mieszk.
- Aleksandrów Czwarty – 656 mieszk.
[edytuj] Położenie
Aleksandrów położony jest ok. 15 km na wschód od Biłgoraja, wśród lasów Puszczy Solskiej. Zabudowania Aleksandrowa są rozciągnięte na długości ok. 9,1 km wzdłuż drogi wojewódzkiej 853 łączącej Biłgoraj z Tomaszowem Lubelskim. Numery domów w Aleksandrowie kończą się na liczbie 782, czyniąc wieś najdłuższą w województwie lubelskim.
[edytuj] Historia
Aleksandrów został założony przez Andrzeja Zamoyskiego w 1791, co czyni go jedną z najmłodszych wsi powiatu biłgorajskiego. Miejscowość powstała na miejscu po lesie Tychec, zniszczonym przez huragan. W 1800 roku w Aleksandrowie powstała duża ordynacka huta wytapiająca żelazo z rud darniowych. W okresie międzywojennym wielką pracę nad podniesieniem poziomu życia mieszkańców tej olbrzymiej, puszczańskiej wsi wykonał młody ksiądz pracujący w parafii Górecko Kościelne, ks. Błażej Nowosad (1903-1943, obecnie sługa Boży, zamordowany w Potoku Górnym). Z jego inicjatywy miejscowi cieśle wybudowali drewniany kościół, na bazie którego w 1936 erygowano parafię. Założył też orkiestrę dętą i chór, które działają do dzisiaj.
W czasie II wojny światowej okolice Aleksandrowa były terenem zaciętych walk z hitlerowcami (wrzesień 1939), a podczas okupacji był pięciokrotnie pacyfikowany (sierpień 1942, luty, czerwiec i lipiec 1943 oraz lipiec 1944) za wspomaganie partyzantów. 24 czerwca 1943 miała miejsce największa pacyfikacja Aleksandrowa (był to początek operacji Wehrwolf), [1] [2],[3] wieś została częściowo spalona (ok. 100 gospodarstw),zginęło 25 osób a ok. 2500 jej mieszkańców wywieziono do obozów, głównie obozu koncentracyjnego Majdanek.Szacuje się, że w czasie okupacji zginęło ok. 500 mieszkańców Aleksandrowa.
[edytuj] Zabytki
- drewniana domkowa kapliczka z 1899 roku
- rzymskokatolicki cmentarz z grobami ofiar hitleryzmu.
- murowany kościół parafialny pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy z lat 90. XX wieku
- pomnik przed Urzędem Gminy, wzniesiony w 1985 w hołdzie 329 poległym w latach 1939-1944
- kamienna figura św. Stanisława bm z 1800 roku
- cmentarz wojenny w kolonii Sigła z pomnikiem i grobami (ok. 250): żołnierzy września 1939 i partyzantów AL z 1944
[edytuj] Kultura i sport
W Aleksandrowie działają: gminna biblioteka publiczna, ludowy zespół śpiewaczy "Aleksandrowiacy", orkiestra dęta, mieszany chór parafialny im. ks. Błażeja Nowosada. Zespół piłkarski LZS "Aleksandria" reprezentuje sport.
Przypisy
|
|||||
