Aleksandra Żaryn
| Aleksandra Żaryn | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 lutego 1916 Warszawa |
| Data śmierci | 17 marca 2010 |
Aleksandra Żaryn z d. Jankowska (ur. 25 lutego 1916 w Warszawie - zm. 17 marca 2010) – polska ziemianka, tłumaczka. Żona architekta Stanisława Żaryna[1], matka m.in. historyka Jana Żaryna[2].
[edytuj] Życiorys
W latach studenckich działała w Katolickiej Młodzieży Narodowej i duszpasterstwie akademickiego przy kościele św. Anny. Była współorganizatorką ślubów akademickich na Jasnej Górze w maju 1936[2].
W czasie wojny została przez Niemców wypędzona wraz z rodzicami z majątku w Kruchowie i zamieszkała u krewnych w majątku w podwarszawskich Szeligach. W majątku tym ukrywała Żydów. Za pomoc udzieloną rannemu powstańcowi została w sierpniu 1944 aresztowana i wywieziona do obozu pracy[2]. W styczniu 1945 jej rodzina została ponownie wysiedlona - majątek w Szeligach został przejęty w ramach tzw. reformy rolnej[1].
W 1945 założyła i następnie przez kilkanaście lat prowadziła czytelnię "Exlibris", ważne miejsce spotkań starej warszawskiej inteligencji. Pracowała w różnych instytucjach, m.in. w Muzeum Narodowym. Zajmowała się również tłumaczeniami na język francuski dzieł naukowych z dziedziny historii, architektury i konserwacji zabytków[2].
Od 1980 była członkiem NSZZ "Solidarność" w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Do końca życia działała w kole korporacji „Arkonia”. Odznaczona medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata[2].
W 2007 opublikowała w Biuletynie IPN artykuł wspomnieniowy pt. Podnieść życie z ruin[1].
