Aleksiej Brusiłow

Aleksiej Brusiłow Алексей Алексеевич Брусилов
generał-adiutant
Data i miejsce urodzenia	19 sierpnia 1853 Tyflis, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	17 marca 1926 Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby	1872–1917, 1919–1926
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy	X wojna rosyjsko-turecka, I wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksiej Aleksiejewicz Brusiłow (ur. 1853 w Tbilisi, zm. 1926 w Moskwie) – rosyjski generał kawalerii.

Urodził się jako syn generała. Jego matka Maria Luiza Niestojemska, córka Antoniego Niestojemskiego, była Polką. Ukończył Korpus Paziów i rozpoczął służbę w armii w roku 1872. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej w 1877-1878 na Kaukazie. Następnie od 1879 do 1906 roku był wykładowcą, a później komendantem w Oficerskiej Szkole Kawalerii. Od 1906 roku służył jako dowódca dywizji kawalerii, potem od stycznia 1909 roku jako dowódca 14 Korpusu Kawalerii. W latach 1912-1913 pełnił funkcję zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 6 grudnia 1912 roku mianowany generałem majorem. 15 sierpnia 1913 roku został dowódcą 12 Korpusu Kawalerii w Lublinie. Od początku mobilizacji 19 lipca 1914 roku służył jako dowódca Grupy Proskurowskiej, która 28 czerwca została przemianowana na 8 Armię.

Od początku I wojny światowej dowodził skutecznie 8 Armią w czasie walk w Galicji. W marcu 1916 roku został dowódcą Frontu Południowo-Zachodniego. Zaplanował i przeprowadził w lipcu 1916 roku udaną ofensywę na Wołyniu (tzw. ofensywa Brusiłowa). Do końca roku jeszcze dwukrotnie podejmował działania zaczepne, jednak nie odnosiły one tak znaczącego sukcesu. Od 4 czerwca do 1 sierpnia 1917 roku najwyższy naczelny dowódca armii rosyjskiej. Pod naciskiem Kiereńskiego podpisał rozkaz o wprowadzeniu kary śmierci na froncie za działalność rewolucyjną. W czasie rewolucji lutowej wywierał nacisk na Mikołaja II i poparł jego abdykację. W lipcu podjął kolejną ofensywę, zwaną też ofensywą Kiereńskiego, która ze względu na niskie morale wojsk i słabe wyposażenie szybko się załamała. Po niepowodzeniu operacji 19 lipca 1917 roku został zdjęty ze stanowiska i mianowanym doradcą specjalnym Rządu Tymczasowego. Po rewolucji październikowej przeszedł w stan spoczynku, odrzucił też prośbę sił białogwardzistów o przyłączeniu się do kontrrewolucji jako dowódca wojsk białych.

Od 1919 roku służył w Armii Czerwonej. 2 maja 1920 roku na mocy rozkazu rządu sowieckiego wyznaczony został przewodniczącym Rady Specjalnej przy Naczelnym Dowódcy, w skład której weszło kilkunastu generałów armii carskiej. 30 maja Rada na czele z Brusiłowem wsparła swoim autorytetem apel do byłych oficerów carskich o wstępowanie w szeregi Armii Czerwonej do walki z wojskami polskimi w wojnie polsko bolszewickiej. W latach 1920 - 1923 w komisariacie obrony Armii Czerwonej, a w latach 1923-1924 inspektor kawalerii. Następnie pełnił funkcję doradcy ds. specjalnych w Rewolucyjnej Radzie Wojskowej ZSRR.

Wydał Moi wospominanija (1929).