Alfabet niemiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Do poprawnego obejrzenia tej strony wymagana jest odpowiednia czcionka. Jeśli takiej nie posiadasz, możesz ją pobrać stąd.

Alfabet niemieckialfabet oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka niemieckiego. Składa się z 30 liter (W Szwajcarii i w Liechtensteinie z 29, ponieważ [1]/ß jest zastępowane zawsze przez SS/ss).

Spis treści

[edytuj] Litery w alfabecie niemieckim i ich nazwy

Litera Nazwa litery Wymowa nazwy litery[2]
A/a A [ʔaː] wymowa ?/i
Ä/ä Ä, A-Umlaut[3] [ʔɛː] wymowa ?/i ([ʔeː]), ['ʔaː 'ʔʊmlaʊt]
B/b Be [beː] wymowa ?/i
C/c Ce [tseː] wymowa ?/i
D/d De [deː] wymowa ?/i
E/e E [ʔeː] wymowa ?/i
F/f Eff [ʔɛf] wymowa ?/i
G/g Ge [geː] wymowa ?/i
H/h Ha [haː] wymowa ?/i
I/i I [ʔiː] wymowa ?/i
J/j Jott [jɔt] wymowa ?/i
K/k Ka [kaː] wymowa ?/i
L/l Ell [ʔɛl] wymowa ?/i
M/m Emm [ʔɛm] wymowa ?/i
N/n Enn [ʔɛn] wymowa ?/i
O/o O [ʔoː] wymowa ?/i
Ö/ö Ö, O-Umlaut[4] [ʔøː] wymowa ?/i ['ʔoː 'ʔʊmlaʊt]
P/p Pe [peː] wymowa ?/i
Q/q Qu, Que [kuː], [kveː]
R/r Err [ʔɛʁ] wymowa ?/i
S/s Ess [ʔɛs] wymowa ?/i
ß/[1] Eszett, scharfes Ess [ɛs'tsɛt], ['ʃaʁfɘs 'ʔɛs]
T/t Te [teː] wymowa ?/i
U/u U [ʔuː] wymowa ?/i
Ü/ü Ü, U-Umlaut[5] [ʔyː] wymowa ?/i, ['ʔuː 'ʔʊmlaʊt]
V/v Vau [faʊ̯] wymowa ?/i
W/w We [veː] wymowa ?/i
X/x Ix [ʔɪks] wymowa ?/i
Y/y Ypsilon ['ʔʏpsilɔn] wymowa ?/i
Z/z Zett [tsɛt] wymowa ?/i

[edytuj] Wieloznaki

Do zapisu języka niemieckiego stosowane są następujące wieloznaki:

  • Wieloznaki oznaczające pojedynczą głoskę, która nie wynika z wymowy poszczególnych liter lub wynika z niej tylko częściowo: ch, sch, ph, ng, ie, ou oraz dodatkowo dla zastąpienia liter ä, ö, ü, ß i w nazwach własnych: ae, oe, ue, sz;
  • Wieloznaki oznaczające pojedynczą głoskę, która wynika z ogólnej ustalonej w języku niemieckim zasady odczytywania kombinacji liter: bb, dd, ff, ..., ss, ck, tz, dt, aa, ee, oo, ah, äh, eh, ih, ..., th, gh, dh, ..., oraz tylko w sylabach nieakcentowanych: el, em, en, er;
  • Wieloznaki i inne kombinacje liter, oznaczające kilka głosek, które nie wynikają z ogólnej ustalonej w języku niemieckim zasady odczytywania kombinacji liter: äu, ei, eu, chs, dsch, tsch tylko w nazwach własnych: tzsch, zsch, tylko w nagłosie: sp i st, tylko w środku wyrazu przed samogłoską: ti, tylko w nieakcentowanym wygłosie wyrazu: ig

[edytuj] Alfabet niemiecki a alfabet polski

23 litery występują w alfabecie polskim i niemieckim są to: A, a, B, b, C, c, D, d, E, e, F, f, G, g, H, h, I, i, J, j, K, k, L, l, M, m, N, n, O, o, P, p, R, r, S, s, T, t, U, u, W, w, Y, y[6], Z, z[7]

7 liter występuje w alfabecie niemieckim, ale nie występują w alfabecie polskim Ä, ä, Ö, ö, [1], ß, Ü, ü, Q, q, V, v, X, x

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Znak ẞ (duża litera ß) nie jest częścią oficjalnej pisowni niemieckiej, a jego przynależność do alfabetu niemieckiego jest sporna.
  2. Stanisław Walewski: Słownik kieszonkowy, Niemiecki alfabet. Wydawnictwo Langenscheidt Monachium 2002, s. 626, ISBN 3-468-11262-9
  3. a z przegłosem
  4. o z przegłosem
  5. u z przegłosem
  6. choć w języku polskim samogłoska ta jest wymawiana inaczej
  7. choć w języku polskim spółgłoska ta jest wymawiana inaczej
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty