Alfred Obaliński
Alfred Obaliński (ur. 15 listopada 1843 w Brzeżanach, zm. 18 sierpnia 1898) – polski profesor, lekarz chirurg.
Urodził się w Brzeżanach, studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1868 r. uzyskał stopień doktora medycyny, a w 1870 – doktora chirurgii i okulistyki. Do 1870 r. był asystentem profesora Antoniego Bryka. W latach 1870-1897 był prymariuszem (ordynatorem) szpitala św. Łazarza w Krakowie. Od 1888 roku pełnił funkcję profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1897 r. został kierownikiem Kliniki Chirurgicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Zajmował się głównie chirurgią plastyczną, ortopedią, chirurgią jamy brzusznej, urologią i chirurgią tarczycy. Wypracował własną metodę przeszczepiania skóry, operował wady wrodzone układu kostnego u dzieci. Jako pierwszy opracował stosowanie piłki Gigliego do trepanacji czaszki (1897).
Obaliński jako pierwszy zwrócił uwagę na objaw wzmożonych ruchów robaczkowych w pierwszej fazie niedrożności mechanicznej jelita.
Zajmował się chirurgią dróg moczowych, w której wprowadził własną metodę umocowania nerki. Jako pierwszy na ziemiach polskich zastosował rentgenografię do diagnostyki chirurgicznej. Pierwsze zdjęcie wykonał w Katedrze Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego przy pomocy prof. chemii Karola Olszewskiego w 1896 r., w rok po odkryciu Röntgena.
W 1896 jako pierwszy przeprowadził operację wycięcia żołądka i poprzecznicy[potrzebne źródło]. Był założycielem i prezesem Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Krakowie.
[edytuj] Bibliografia
- Feliks Koneczny, Polskie Logos a Ethos, Warszawa-Poznań 1921
