Alkantarzyści
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dyskalceaci (Ordo Fratrum Minorum Discalceatum) względnie alkantarzyści lub alkantaryni - ruch odnowy w łonie Zakonu Braci Mniejszych utrzymujący żywe pragnienie surowszej dyscypliny. Dyskalceaci opierali się na dziele św. Piotra z Alkantary (stąd ich nazwa), który stał się ich przełożonym. Rozwinęli się szczególnie w Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech w okresie XVI-XIX w. Próba ich osiedlenia się na ziemiach polskich nie powiodła się.[1] Ostatecznie kres ich istnieniu położyła Unia Leoniańska.
[edytuj] Bibliografia
- Antoni Dudek: Alkantaryni na Śląsku (1847-1855). Wrocław: Wydawnictwo św. Antoniego, 2006, s. 10-27. ISBN 83-88598-70-8.
Przypisy
- ↑ Był to klasztor w Prudniku Śląskim w latach 1852-55. Zob. Prudnik-Las. Historia klasztoru franciszkanów.
