Allopurinol (allopurynol) – organiczny związek chemiczny, lek, inhibitor oksydazy ksantynowej, zmniejsza wytwarzanie ksantyn i kwasu moczowego.
Stosowany w leczeniu dny moczanowej pierwotnej i wtórnej, leczeniu wtórnej hiperurykemii spowodowanej chemio- i radioterapią nowotworów, a także w zespole Lescha-Nyhana; zmniejsza bardzo znacznie niebezpieczeństwo odkładania się złogów moczanowych w cewkach nerkowych. Wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1 h. Biologiczny okres półtrwania w osoczu wynosi 2-3 h, natomiast jego podstawowego metabolitu – oksypurynolu – średnio 18 h.
Przeciwwskazany jest w ciąży oraz u dzieci poniżej 3 roku życia. W czasie leczenia występują niekiedy zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (brak łaknienia, nudności, biegunki), bóle głowy, skórne odczyny alergiczne oraz hipertermia polekowa.
Stosowany doustnie, początkowo (przez pierwsze 5-7 dni) w dawce 100 mg/dobę, następnie 300 mg/dobę. W pierwszym tygodniu leczenia allopurinol podaje się razem z kolchicyną, co zapobiega występowaniu ostrych napadów dny.
Preparaty allopurinolu dostępne są w Polsce pod nazwami handlowymi: Allupol, Apo-Allopurinol, Milurit, Zyloric.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 263. ISBN 978-83-200-3725-8. (tom I)
- Jan Kazimierz (-1997) Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 221. ISBN 83-85632-82-4.
Hasło allopurinol w Wikisłowniku
