Alotropia
Alotropia – zjawisko występowania, w tym samym stanie skupienia, różnych odmian tego samego pierwiastka chemicznego różniących się właściwościami fizycznymi i chemicznymi. Odmiany alotropowe pierwiastka mogą różnić się między sobą strukturą krystaliczną lub liczbą atomów w cząsteczce[1].
Alotropia jest szczególnym przypadkiem polimorfizmu czyli różnopostaciowości substancji.
Chociaż odmiany alotropowe nie są różnymi stanami skupienia materii, przejścia z jednej odmiany alotropowej do drugiej są przemianami fazowymi pierwszego rzędu. Nie zachodzą one jednak w ściśle określonych temperaturach, lecz są zależne od termicznej historii próbek. Powoduje to, że dany pierwiastek może występować w dwóch różnych odmianach alotropowych w tej samej temperaturze.
Spis treści |
[edytuj] pierwiastki i ich odmiany alotropowe
[edytuj] Najbardziej znane pierwiastki tworzące odmiany alotropowe
- tlen występujący naturalnie w formie tlenu atmosferycznego (O2), ozonu (O3), tetrameru O4 (tylko w stanie ciekłym – tzw. czerwony tlen),
- węgiel występujący w formie diamentu, grafitu, fulerenu, grafenu, nanorurek i form poliynowych,
- fosfor występujący w formie fosforu czerwonego, białego, fioletowego i czarnego,
- siarka występująca w formie romboidalnej, jednoskośnej i polimerycznej,
- żelazo o sieci regularnej przestrzennie centrowanej (α i δ) oraz regularnej ściennie centrowanej (γ).
[edytuj] Inne pierwiastki tworzące odmiany alotropowe
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Techniki. Chemia. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
