Alphonse de Lamartine
| Alphonse de Lamartine | |
 Alphonse de Lamartine na portrecie François Gérarda, 1831 |
|
| Imiona i nazwisko | Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine |
| Data i miejsce urodzenia | 21 października 1790 Mâcon |
| Data i miejsce śmierci | 28 lutego 1869 Paryż |
| Narodowość | francuska |
| Język | francuski |
| Okres | romantyzm |
| Gatunki | poezja, powieść, dramat, dziennik, historiografia |
| Ważne dzieła | Jezioro |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Alphonse de Lamartine w Wikicytatach |
|
Alphonse de Lamartine, właśc. Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine (ur. 21 października 1790 w Mâcon, zm. 28 lutego 1869 w Paryżu) − polityk, pacyfista i pisarz, tradycyjnie uważany za pierwszego twórcę francuskiego romantyzmu.
Spis treści |
[edytuj] Życie
[edytuj] Dzieciństwo i młodość
Urodził się w Burgundii w rodzinie francuskiej prowincjonalnej arystokracji. W późniejszym czasie uznany za pierwszego i chyba najbardziej znaczącego francuskiego poetę romantycznego Lamartine wychowany został przez gorliwych katolików, ale z czasem sam uznał się za panteistę.
[edytuj] Działalność polityczna
W pewnym momencie coraz większą rolę w jego życiu zaczynała odgrywać polityka, w którą zaangażował się po stronie ruchów republikańskich i rewolucyjnych. Był jednym z przywódców rewolucji roku 1848, kiedy obalono króla Ludwika Filipa i proklamowano II Republikę. Lamartine pełnił w niej od od 24 lutego do 11 maja 1848 funkcja ministra spraw zagranicznych. Między majem a czerwcem 1848 Lamartine zasiadał w Komisji Wykonawczej, która odgrywała rolę kolegialnej głowy państwa. Nawoływał wtedy do zniesienia niewolnictwa i kary śmierci. Skłaniał się też wyraźnie do idei demokracji i pacyfizmu.
Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich pod koniec roku 1848, stając m.in. przeciwko bratankowi Napoleona I Ludwikowi Napoleonowi Bonaparte, powołując się w tym ostatnim przypadku na fakt, iż prezydentem, wedle nowego prawa, nie może zostać ktoś, kto kiedykolwiek utracił francuskie obywatelstwo (Ludwik Napoleon był zaś wygnany kilkakrotnie z kraju), ale ten argument nie został przyjęty. Licząc, że Ludwik Napoleon nie zdobędzie wymaganej większości 1/3 głosów powszechnych, Lamartine wierzył, że dzięki swej popularności i elokwencji zostanie bez trudy wybrany przez Zgromadzenie Narodowe. Mimo to Ludwik Napoleon wygrał wybory przytłaczającą, sięgającą ponad 70%, przewagą głosów, a Lamartine w ostatniej chwili wycofał swoją kandydaturę, uzyskując wszakże kilkanaście tysięcy głosów.
[edytuj] Pełnione funkcje
| Poprzednik Pierre Daru |
Członek Akademii Francuskiej (miejsce 7) 1829-1869 |
Następca Émile Ollivier |
| Poprzednik François Guizot |
Minister Spraw Zagranicznych Francji 1848 |
Następca Jules Bastide |
| Poprzednik John N. Dalton |
Głowa Państwa Francuskiego (obok innych członkow Komisji) Maj-Czerwiec 1848 |
Następca Gerald L. Baliles |
[edytuj] Wybrane dzieła
[edytuj] Wiersze
- La Mort de Socrate (1823)
- Harmonies poétiques et religieuses (1830)
- Recueillements poétiques (1839)
[edytuj] Powieści
- Graziella (1849)
- Antoniella (1867)
[edytuj] Dramaty
- Toussaint Louverture (1850)
[edytuj] Historyczne
- Histoire de la Restauration (1851)
- Histoire des Constituants (1853)
- Histoire de la Turquie (1853-1854)
- Histoire de la Russie (1855)
[edytuj] Wspomnienia, książki podróżnicze
- Voyage en Orient (1835)
- Trois Mois au pouvoir (1848)
- Histoire de la révolution de 1848 (1849)
- Confidences contenant le récit de Graziella (1849)
- Nouvelles Confidences contenant le poème des Visions (1851)
- Nouveau Voyage en Orient (1850)
[edytuj] Inne
- La vie de Mahomet (1854)
- Cours familier de littérature (1856)
