Ambasadorowie Hiszpanii
Hiszpania była jednym z pierwszych państw dysponujących rozbudowaną siecią dyplomatyczną. Poniżej znajduje się lista głów misji dyplomatycznych Hiszpanii od czasów nowożytnych do dziś, według państw, do których ich wysyłano.
W roku 1759 Królestwo Hiszpanii miało placówki dyplomatyczne w Austrii, Danii, Francji, Genui, Holandii, Neapolu, Państwie Kościelnym, Portugalii. Sardynii, Szwajcarii, Szwecji, Toskanii, Wenecji, Wielkiej Brytanii, rezydenta w Bolonii (Państwo Kościelne) i konsulat w Gdańsku.
-
Pedro Cebrián y Augustín, hrabia Fuenclara, Wenecja 1734
-
Ricardo Wall, Londyn 1747-1754
-
Pedro de Aranda, Warszawa 1760-62, Lizbona 1757-1759, Paryż 1776-84
-
Leopoldo de Gregorio, markiz Esquilache, Wenecja 1766-85
-
Jerónimo Grimaldi, Sztokholm ok. 1750, Haga 1759, Paryż 1761-1763
-
José Moniño, hrabia Floridablanca, Rzym 1772-1776
-
Diego de Gardoqui, USA 1785-1798
-
Domingo de Iriarte y Nieves Ravelo, Paryż 1790-1792
-
José Nicolás de Azara, Paryż 1790-1804
-
Federico Carlos Gravina y Nápoli, Paryż 1804
-
Miguel Ángel Moratinos, Belgrad 1984-1987
.jpg&filetimestamp=20080328142811)
[edytuj] Argentyna
[edytuj] Austria
[edytuj] Belgia
[edytuj] Chiny
[edytuj] Dania
- 1724-1730 Antonio Casado y Velasco, markiz Monteléon
- lata czterdzieste Juan Francisco de Cogorani y Pallavicini
- 1760 Juan Domingo Pignatelli
- 1975-1980 Santiago de Mora-Figueroa y Williams
[edytuj] Egipt
[edytuj] Genua
[edytuj] Francja
[edytuj] Frankfurt
[edytuj] Holandia
[edytuj] Japonia
[edytuj] Kanada
[edytuj] Imperium Mongołów
[edytuj] Izrael
[edytuj] Jugosławia
[edytuj] Maroko
- 1766-1767 Jorge Juan y Santacilia (pierwszy ambasador w Maroku)
- 1987-1990 Miguel Ángel Moratinos
- 2001 Fernando Arias Salgado
[edytuj] Mauretania
[edytuj] Meksyk
[edytuj] Neapol
[edytuj] Niemcy
- 1645-1648 Gaspar de Bracamonte y Guzmán (pokój westfalski).
- 1741 Cristóbal Osorio, 5. hrabia Montijo i José de Carvajal y Lancaster (sejm Rzeszy we Frankfurcie).
- 1932 Luis Araquistáin
- 1940-1942 José Finat y Escrivá de Romaní
[edytuj] Polska
- 1733-1735 Francesco Arcelli
- 1760-1762 Pedro de Aranda
- 1784-1790 Domingo de Iriarte y Nieves Ravelo (minister-plenipotent)
- 1793-1794 Domingo de Iriarte y Nieves Ravelo (poseł)[1]
[edytuj] Portugalia
[edytuj] Prusy
- 1781-1784 Simón de las Casas y Aragorri
- 1786-1787 Miguel de Galvez y Gallardo
- 1848-1849 Juan Donoso Cortés
[edytuj] Rosja
- 1726-1730 James FitzJames, książę Liria
- 1760-1763 Pedro Francisco Ximénez de Góngora y Luján, książę Almodóvar
- 1764-1767 wicehrabia Herrería
- 1772-1780 Francisco Guillermo de Lacy y White
- 1788-1792 Miguel de Galvez y Gallardo
- 1820-1823 Don Francisco de Zea-Bermudez [1]
- 1977-1980 Juan Antonio Samaranch
[edytuj] Sabaudia/Sardynia
[edytuj] Elektorat Saksonii
[edytuj] Szwajcaria
[edytuj] Szwecja
[edytuj] Toskania
[edytuj] Turcja
[edytuj] USA
- 1785-1798 Diego de Gardoqui
- 1881-1883 Francisco Barca Corral
- 1883-1886 Juan Valera y Alcalá-Galiano
- 1931 Salvador de Madariaga
- 1954-1960 José María de Areilza
- 1962-1964 Antonio Garrigues Díaz-Cañabate
- 1981 Fernando Arias-Salgado
- 2003 Carlos Westendorp
[edytuj] Watykan
[edytuj] Wenecja
[edytuj] Wenezuela
[edytuj] Wielka Brytania
[edytuj] Włochy
[edytuj] Bibliografia
- Cezary Taracha, Szpiedzy i dyplomaci. Wywiad hiszpański w XVIII wieku, Lublin 2005.
