André Previn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
André Previn
Imię i nazwisko Andreas Ludwig Priwin
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1929
Berlin
Instrument fortepian
Gatunek muzyka poważna, jazz, pop
Zawód muzyk (dyrygent, pianista, kompozytor)
Wytwórnia płytowa RCA, Columbia, Decca, EMI, Deutsche Grammophon, Telarc
Powiązania Houston Symphony,
London Symphony Orchestra,
Pittsburgh Symphony Orchestra,
Royal Philharmonic Orchestra,
Los Angeles Philharmonic
Odznaczenia
Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi RFN Komandor I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki Austrii
Strona internetowa

André Previn, właśc. Andreas Ludwig Priwin (ur. 6 kwietnia 1929 w Berlinie)[1] – amerykański dyrygent, pianista i kompozytor pochodzenia niemieckiego.

Spis treści

[edytuj] Zarys biografii

Studiował w konserwatoriach w Berlinie i Paryżu. W 1939 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1948 został zaangażowany przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer na stanowisko kompozytora i kierownika orkiestr nagrywających muzykę do filmów.

Karierę rozpoczął jako pianista jazzowy oraz kompozytor muzyki filmowej. Do 1962 wydał ponad dziesięć jazzowych albumów (w tym np. King Size!). Od 1960 skoncentrował się na dyrygenturze i pianistyce, sięgając po repertuar klasyczny. Dyrygował najlepszymi orkiestrami symfonicznymi świata, m.in. Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Wiener Philharmoniker, Houston Symphony, Pittsburgh Symphony Orchestra, Los Angeles Philharmonic, London Symphony Orchestra.

Komponował utwory orkiestrowe, pieśni, musicale. Stworzył muzykę do kilkudziesięciu filmów. Otrzymał 4 Oscary za ścieżki dźwiękowe do obrazów: Gigi (1958), Porgy and Bess (1959), Słodka Irma (1963) i My Fair Lady (1964). Na początku lat 80. wrócił na krótki czas do muzyki jazzowej, komponując utwory i nagrywając dwie płyty wraz ze skrzypkiem Itzhakiem Perlmanem i jazzową sekcją rytmiczną. Były to albumy: A Different Kind of Blues i It's a Breeze.

W 1998 zdobył Grand Prix du Disque za nagranie swojej opery, Tramwaj zwany pożądaniem, wg sztuki Tennessee Williamsa.

W 1966 królowa Elżbieta II mianowała go Honorowym Rycerzem Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego.

[edytuj] Rodzina

Trzykrotnie żonaty: 1959-1970 – z poetką, autorką tekstów i piosenkarką Dory Langan Previn, 1970-1979 – z aktorką Mią Farrow (z którą miał 6 dzieci, w tym troje adoptowanych), a w styczniu 1982 w Pittsburghu poślubił 33-letnią wówczas Heather Hales[2].

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

  • Dionizy Piątkowski, Jazz, Poznań: Atena, 2005, ISBN 83-85414-90-8
  • Roman Waschko, Przewodnik Iskier: Muzyka jazzowa i rozrywkowa, Warszawa 1970

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty