Andrea Cordero Lanza di Montezemolo

Konsekrowani biskupi
Karl Hesse	15 sierpnia 1978
George To Bata	15 sierpnia 1978
Carlos José Santi Brugia	31 lipca 1982
Luis Alfonso Santos Villeda	17 marca 1984
Pedro Lisímaco de Jesús Vílchez Vílchez	8 września 1984
Pablo Ervin Schmitz Simon	17 września 1984

	Sukcesja apostolska
Data konsekracji	4 czerwca 1977
Konsekrator	Jean-Marie Villot
Współkonsekratorzy	Bernardin Gantin; Duraisamy Simon Lourdusamy
Konsekrowani biskupi
Karl Hesse	15 sierpnia 1978
George To Bata	15 sierpnia 1978
Carlos José Santi Brugia	31 lipca 1982
Luis Alfonso Santos Villeda	17 marca 1984
Pedro Lisímaco de Jesús Vílchez Vílchez	8 września 1984
Pablo Ervin Schmitz Simon	17 września 1984
Współkonsekrowani biskupi
Luigi Gatti	29 sierpnia 1998

	Andrea Cordero Lanza di Montezemolo
	Kardynał diakon
	Iustitia et pax; Sprawiedliwość i pokój
Kraj działania	Włochy
Data i miejsce urodzenia	27 sierpnia 1925; Turyn
	archiprezbiter bazyliki św. Pawła za Murami
Okres sprawowania	2005 - 2009
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	13 marca 1954
Nominacja biskupia	5 kwietnia 1977
Sakra biskupia	4 czerwca 1977
Kreacja kardynalska	24 marca 2006; Benedykt XVI
Kościół tytularny	S. Maria in Portico

Andrea Cordero Lanza di Montezemolo (ur. 27 sierpnia 1925 w Turynie) - włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał. Pochodzi z rodziny arystokratycznej.

W czasie II wojny światowej służył ochotniczo w wojsku. Po wojnie dokończył przerwane studia architektoniczne, w 1949 uzyskał doktorat. Prowadził zajęcia z architektury na jednej z uczelni rzymskich, a niezależnie podjął studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, następnie w Collegio Capranica. Święcenia kapłańskie otrzymał 13 marca 1954 w Rzymie. Uzyskał dyplomy licencjackie z filozofii i teologii, na Papieskim Uniwersytecie Laterańskiej obronił doktorat z prawa kanonicznego, odbył także studia w watykańskiej szkole dyplomatycznej (Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie). Pełnił m.in. funkcję wicekapelana Uniwersytetu w Rzymie. Pracę w dyplomacji watykańskiej podjął w 1960 i został wysłany do apostolskiej delegatury w Meksyku jako sekretarz. W czerwcu 1963 otrzymał tytuł nadzwyczajnego tajnego szambelana papieskiego.

Pracę w dyplomacji Stolicy Apostolskiej kontynuował jako sekretarz nuncjatur w Japonii (1964-1966) i w Kenii (1966-1968); był również sekretarzem delegatury apostolskiej w Afryce Wschodniej (1966-1968). Od 1968 pozostawał w dyspozycji Rady Spraw Publicznych Kościoła. W 1972 został mianowany podsekretarzem w Papieskiej Komisji "Iustitia et Pax", był następnie w tej instytucji prosekretarzem (p.o. sekretarza, 1975-1976) i sekretarzem (1976-1977).

W kwietniu 1977 Paweł VI mianował go arcybiskupem tytularnym Anglona i pronuncjuszem w Papui-Nowej Gwinei oraz delegatem apostolskim na Wyspach Salomona. Sakry biskupiej ks. Cordero udzielił 4 czerwca 1977 w Watykanie sekretarz stanu, kardynał Jean-Marie Villot (z towarzyszeniem arcybiskupów Bernardina Gantina i Duraisamy Simona Lourdusamy'ego). W listopadzie 1980 Cordero przeszedł na stanowisko nuncjusza w Hondurasie i Nikaragui, w kwietniu 1986 został nuncjuszem w Urugwaju. Od kwietnia 1990 do marca 1998 pełnił funkcję delegata apostolskiego w Jerozolimie i Palestynie. Od maja 1990 był jednocześnie pronuncjuszem na Cyprze, a od czerwca 1994 nuncjuszem w Izraelu. W kwietniu 1991 otrzymał nową stolicę arcybiskupią - Tuscania.

Ostatnie lata na stanowiskach dyplomatycznych spędził jako nuncjusz we Włoszech i San Marino (od 1998). Przeszedł w stan spoczynku w kwietniu 2001. W maju 2005 został mianowany archiprezbiterem pontyfikalnej bazyliki św. Pawła za Murami. Projektował herb papieski Benedykta XVI.

W lutym 2006 został ogłoszony kardynałem na pierwszym konsystorzu Benedykta XVI (z tytułem kardynała-diakona Santa Maria in Portico). Ze względu na wiek (ukończone 80 lat) nie ma prawa udziału w konklawe.