Andrzej Feliks Grabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Andrzej Feliks Grabski (ur. 13 września 1934 w Warszawie - zm. 26 czerwca 2000 w Łodzi) polski historyk, ekspert z zakresu historii historiografii i historii średniowiecza.

Był synem Andrzeja Kazimierza i Marii z Jaśkowskich, wnukiem Władysława - ekonomisty i premiera RP.

Spis treści

[edytuj] Kariera naukowa

W 1951 roku rozpoczął studia historyczne na Wydziale Filozoficzno - Historycznym , gdzie kształcił się m.in. pod okiem Stanisława Zajączkowskiego, Stefana Krakowskiego i Mariana Henryka Serejskiego. Ukończył je w 1955 r. W 1962 roku uzyskał stopień doktora na podstawie pracy pt: Polska X-XII wieku w opinii współczesnych. Po skończeniu studiów podjął pracę w Instytucie Historii PAN, gdzie w 1967 roku przedstawił pracę habilitacyjną pt: Polska w opiniach Europy Zachodniej XIV - XV wieku. Profesorem nadzwyczajnym został w 1976 roku, zwyczajnym w roku 1988.

W latach 1986-1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

Zajmował się historią średniowiecza, dziejami myśli społecznej i politycznej XIX i XX wieku oraz - przede wszystkim historią historiografii.

Przez cały okres swej kariery zawodowej związany z Instytutem Historii PAN nie zerwał związków z UŁ, gdzie pod koniec lat 70. współtworzył Międzyuczelniany Instytut Nauk Politycznych. Ponadto pełnił funkcję przewodniczącego Rady Narodowej m. Łodzi. W latach 90. objął Katedrę Historii Historiografii UŁ, którą kierował aż do śmierci.

Członek - założyciel Międzynarodowej Komisji Historii Historiografii, członek komitetu redakcyjnego periodyku Storia della Storiografia, redaktor serii Klasycy historiografii, uhonorowany wieloma odznaczeniami i nagrodami.

Opublikował 17 książek i kilkaset artykułów naukowych, w tym liczne monografie oraz podręczniki i syntezy z zakresu historii historiografii. Wśród nich, wyróżniają się zwłaszcza pozycje "Zarys dziejów historiografii polskiej" i "Dzieje historiografii". Wiele z jego prac zostało wydanych również za granicą.

Według Sławomira Nowinowskiego A. F. Grabski był tajnym współpracownikiem SB[1].

[edytuj] Publikacje

  • Polska sztuka wojenna w okresie wczesnofeudalnym (1959)
  • Bolesław Chrobry (1964)
  • Polska w opiniach Europy Zachodniej X-XII w. (1964)
  • Bolesław Krzywousty (1968)
  • Polska w opiniach Europy Zachodniej XIV-XV w. (1968)
  • Orientacje polskiej myśli historycznej (1972)
  • Mieszko I (1973)
  • Myśl historyczna polskiego oświecenia (1976)
  • Historiografia i polityka. Dzieje konkursu historycznego im. Juliana Ursyna Niemcewicza 1867-1922 (1979)
  • W kręgu naczelnika. Rapperswilskie inicjatywy kościuszkowskie 1894-1897 (1981)
  • Troski i nadzieje. Z dziejów polskiej myśli społecznej i politycznej XIX wieku (1981)
  • Perspektywy przeszłości. Studia i szkice historiograficzne (1983)
  • Kształty historii (1985)
  • Joachim Lelewel i demokracja niemiecka (1987)
  • Między Wschodem a Zachodem. Studia z dziejów polskiego ruchu i myśli socjalistycznej (1995)
  • Zarys dziejów historiografii polskiej (2000)
  • Dzieje historiografii (2003)

[edytuj] Bibliografia

  • Andrzej Wierzbicki, Andrzej Feliks Grabski, "Kwartalnik Historyczny" 2001, nr 1.

Przypisy

  1. S. Nowinowski, Andrzeja Feliksa Grabskiego żywoty równoległe, Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989 2007/4.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty