Andrzej Hiolski
| Andrzej Hiolski | |
 Andrzej Hiolski podczas koncertu w Bibliotece Polskiej, Paryż 19 października 1991 |
|
| Imię i nazwisko | Andrzej Hiolski |
| Data i miejsce urodzenia | 1 stycznia 1922 Lwów |
| Data i miejsce śmierci | 26 lutego 2000 Kraków |
| Typ głosu | baryton |
| Gatunek | opera |
| Zawód | solista operowy |
| Aktywność | 1963–2000 |
| Odznaczenia | |
      |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Andrzej Hiolski (ur. 1 stycznia 1922 we Lwowie, zm. 26 lutego 2000 w Krakowie) – polski śpiewak operowy, baryton.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Absolwent VI Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. Studia wokalne rozpoczął w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie pod kierunkiem Heleny Oleskiej i Adama Didura. W czasie wojny pracował fizycznie, m.in. jako stolarz. Wyjechał ze Lwowa w 1944, przed ponownym wkroczeniem wojsk sowieckich.
Zadebiutował rolą Janusza w Halce Stanisława Moniuszki wystawionej 25 listopada 1944 w krakowskim Teatrze Starym. Śpiewał na różnych scenach operowych świata. Stworzył kreacje wokalne i aktorskie jako:
- Scarpia w Tosce,
- Miecznik w Strasznym dworze,
- Germont w Traviacie,
- Marceli w Cyganerii,
- Hrabia di Luna w Trubadurze,
- Sharpless w Madame Butterfly,
- Figaro w Cyruliku sewilskim,
- Jago w Otellu,
- Posa w Don Carlosie.
Wykonywał również pieśni: Franza Schuberta, Roberta Schumanna, Hugo Wolfa, Gustava Mahlera, Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki, Mieczysława Karłowicza, Jana Karola Galla i Stanisława Niewiadomskiego.
Wystąpił również w Teatrze Telewizji, w spektaklu Krakowiacy i Górale wg Wojciecha Bogusławskiego w reż. Krzysztofa Kolbergera (1993).
[edytuj] Filmografia (varia)
- Baryton (1984), opera Cyrulik sewilski Gioacchina Rossiniego (aria Figara) – wykonanie muzyki
- Wcześnie urodzony (1986), opera Flis Stanisława Moniuszki – wykonanie muzyki
- Opowieści weekendowe: Damski interes (1996), utwór muzyczny Requiem – wykonanie muzyki
[edytuj] Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959)[1]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1953)
- Order Sztandaru Pracy I klasy
- Order Sztandaru Pracy II klasy (1964)
- Złoty Krzyż Zasługi (1952)[2]
- Złota Odznaka "Za zasługi dla Województwa Śląskiego (2000)
- Nagroda Państwowa (wyróżnienie) w sekcji muzyki za wybitne osiągnięcia w dziedzinie wokalistyki (1955)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia w dziedzinie muzyki za osiągnięcia artystyczne w dziedzinie wokalistyki(1973)[3]
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1987)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej (1997)
- Nagroda Muzyczna Polskiego Radia za szczególne osiągnięcia w kulturze polskiej oraz wielkie zasługi dla Polskiego Radia (1999)
Przypisy
- ↑ Dziennik Polski, rok XV, nr 172 (4793), s. 9.
- ↑ M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078, pkt 59.
- ↑ Dziennik Polski, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.
[edytuj] Bibliografia
- Jacek Chodorowski. Andrzej Hiolski – baryton nadzwyczajny. „Biuletyn Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Opery „Trubadur””. Nr 2(15), kwiecień/czerwiec 2000.
- Andrzej Hiolski w serwisie Culture.pl
- Andrzej Hiolski w bazie filmpolski.pl
- Andrzej Hiolski w bazie e-teatr.pl
- Absolwenci Towarzystwa Muzycznego we Lwowie
- Laureaci nagrody ministra kultury i sztuki (1944-1989)
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (1944-1989)
- Pochowani na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
- Polskie barytony
- Urodzeni w 1922
- Wykładowcy Akademii Muzycznej w Krakowie
- Zmarli w 2000
