Andrzej Stawar
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Andrzej Stawar, właśc. Edward Janus (ur. 30 kwietnia 1900 w Warszawie, zm. 5 sierpnia 1961 w Paryżu) – polski marksista, publicysta, krytyk literacki, tłumacz z jęz. rosyjskiego.
Jeden z redaktorów "Miesięcznika Literackiego", "Nurtu" i współpracownik "Dźwigni". Członek KPP, jedna z najważniejszych postaci przedwojennej lewicowej elity intelektualnej, uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku. Od 1949 r. został objęty zakazem druku, gdyż nie chciał się samokrytycznie odnieść do swoich polemik z KPP z lat 30. – zakaz do 1956 roku. Po wojnie drukował w "Kuźnicy". Autor książek o Tadeuszu Boyu-Żeleńskim, Konstantym Ildefonsie Gałczyńskim, Henryku Sienkiewiczu i Stanisławie Brzozowskim.
[edytuj] Najważniejsze prace
- Szkice literackie: wybór (1957)
- Tadeusz Żeleński (Boy) (1958)
- O Gałczyńskim (1959)
- Pisarstwo Henryka Sienkiewicza (1960)
- O Brzozowskim i inne szkice (1961)
- Pisma ostatnie (Biblioteka "Kultury", „Dokumenty” Zeszyt 10) Paryż (1961)
[edytuj] Przekłady
- Lew Tołstoj Wojna i pokój
- Fiodor Dostojewski Biedni ludzie
- Aleksy Tołstoj Piotr Pierwszy
- Maksym Gorki Wrogowie: sceny dramatyczne
- Ilia Erenburg Jednym tchem
- Władymir Arsenjew Dersu Uzała
- Michał Priszwin Korzeń życia i inne opowiadania
- Leonid Maksimowicz Leonow Droga na ocean
- Michaił Ewgrafowicz Sałtykow Poszechońskie dawne dzieje
- Michaił Aleksandrowicz Szołochow Zorany ugór: powieść
- Michaił Aleksandrowicz Szołochow Cichy Don (wspólnie z Wacławem Rogowiczem)
- Borys Pilniak Arina (zbiór opowiadań)
