Anghel Iordănescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Artykuł na medal
Anghel Iordănescu
Data i miejsce
urodzenia		 4 maja 1950
Jassy, Rumunia
Pozycja pomocnik/napastnik
Informacje klubowe
Obecny klub Koniec kariery sportowej
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1968–1982
1982–1984
1986		 Steaua Bukareszt
OFI Kreta
Steaua Bukareszt		 317 (155)
34 (6)
0 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971–1981  Rumunia 64 (26)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1986
1986–1990
1990–1992
1992–1993
1993–1998
1998–1999
1999–2000
2000
2001–2002
2002–2004
2004–2006
2006		 Steaua Bukareszt, asystent
Steaua Bukareszt
Anorthosis Famagusta
Steaua Bukareszt
 Rumunia
 Grecja
Al-Hilal
Rapid Bukareszt
Al-Ain FC
 Rumunia
Al-Ittihad Dżudda
Al-Ain FC

Generał[1][2][3] Anghel "Puiu" Iordănescu (wym. [ˈanɡel jordəˈnesku]; ur. 4 maja 1950 w Jassach) – rumuński były piłkarz, występujący na pozycji pomocnika lub napastnika, oraz były trener piłkarski. Z wykształcenia jest ekonomistą, absolwentem Akademii Ekonomicznej w Bukareszcie[4].

W latach 1993–1998 (i ponownie 2002–2004) był selekcjonerem reprezentacji Rumunii, którą doprowadził do ćwierćfinału Mundialu 1994 (najlepszy wynik w historii). Ponadto brał z nią udział w Euro 1996 (runda grupowa) i Mundialu 1998 (1/8 finału). Wcześniej ze Steauą Bukareszt, czyli klubem, w którym spędził niemal całą karierę piłkarską, zdobył cztery tytuły mistrza Rumunii, Superpuchar Europy oraz awansował z nią do finału Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych. Po zakończeniu prac z drużyną narodową prowadził – z sukcesami – zespoły z krajów Zatoki Perskiej.

W rankingu IFFHS na najlepszego trenera piłkarskiego na świecie w latach 1996–2010 zajął 46. miejsce, ex aequo ze swoim rodakiem Mirceą Lucescu[5]. Często przedstawiany jako najlepszy rumuński trener piłkarski XX wieku[6][4][7].

Od 2008 jest senatorem z okręgu Ilfov. Był członkiem Partii Socjaldemokratycznej, po odejściu z tego ugrupowania w 2009 jest senatorem niezależnym.

Spis treści

[edytuj] Kariera piłkarska

[edytuj] Kariera klubowa

Chociaż Iordănescu urodził się w Jassach, to jest wychowankiem Steauy Bukareszt, w której barwach grał niemal przez całą piłkarską karierę. Zapisał się do tego klubu w wieku dwunastu lat[8]. Tu także rozpoczynał w drugiej połowie lat 80. pracę szkoleniową[9].

Rekordziści Steauy Bukareszt
Najwięcej meczów Najwięcej goli
Tudorel Stoica 369 Anghel Iordănescu 155
Marius Lăcătuş 357 Gheorghe Constantin 145
Anghel Iordănescu 317 Victor Piţurcă 137

Po raz pierwszy w zespole Steauy wystąpił w listopadzie 1968, w spotkaniu ligowym z Politehniką Jassy (1:2), kiedy trenerem klubu był Stefan Kovács[4]. Jako młody zawodnik grał u boku ówczesnych lub przyszłych reprezentantów Rumunii: bramkarza Vasile'a Iordache'a (który wiele lat później będzie przez jakiś czas członkiem jego sztabu szkoleniowego[10]), obrońców Lajosa Sătmăreanu i Teodora Angheliniego oraz napastnika Marcela Răducanu[11]. Mimo iż był nominalnym pomocnikiem, to należał do najskuteczniejszych graczy w lidze rumuńskiej: raz – w sezonie 1981–1982 – wywalczył koronę króla strzelców (20 bramek), a łącznie w ekstraklasie strzelił 155 goli. Jest tym samym najlepszym strzelcem Steauy w jej historii; jeśli zaś chodzi o liczbę meczów – 317 – zajmuje w klubowej klasyfikacji trzecie miejsce[12]. Porównując skuteczność Iordănescu ze znacznie lepszymi dokonaniami Dudu Georgescu i Rodiona Cămătaru, polski dziennikarz napisał: "Wprawdzie strzelił mniej goli od zdobywców Złotego Buta redakcji "France Football", ale w odróżnieniu od nich nie była to reżyserowana sztuka dla sztuki, wątpliwej zresztą reputacji. Każda z jego bramek dawała Steaule punktowe zyski"[11]. W latach 1980–1982 Iordănescu był kapitanem Steauy[13].

Piłkarze Steauy po zwycięstwie w PEMK 1985–1986. Iordănescu – asystent trenera – wystąpił w meczu finałowym.

W okresie gry Iordănescu Steaua nie należała do liderów ligi. W latach 1968–1982, czyli w czasie występów piłkarza w drużynie seniorskiej, klub zdobył tylko dwa tytuły mistrza kraju, jedno wicemistrzostwo i cztery razy wygrywał w rozgrywkach o Puchar Rumunii[14]. Jednak na początku lat 80. zainteresowali się nim rodzina dyktatora Nicolae Ceauşescu (prezesem został jego adoptowany syn Valentin) i przedstawiciele rumuńskiego wojska, którzy zainwestowali środki finansowe, aby wzmocnić Steauę i uczynić z niej konkurenta dla – popieranego przez MSW i Securitate – Dinama Bukareszt[15][16]. Znaczące osiągnięcia przyszły wraz z ponownym pojawieniem się w Steaule trenera Emerica Jeneia w 1984.

Jednak Iordănescu ostatni mecz ligowy rozegrał 12 czerwca 1982[17]. Niedługo później zdecydował się na pierwszy w swojej karierze transfer zagraniczny. W ciągu dwuletniego pobytu – w latach 1982–1984 – w OFI Kreta jako jedyny gracz rozegrał w pierwszym sezonie wszystkie 34 mecze ligowe. Tak jak w Steaule występował w roli ofensywnego pomocnika i organizatora gry; jego współpraca z napastnikiem Thalisem Tsirimokosem zaowocowała szesnastoma bramkami tego ostatniego[11].

W 1984 Iordănescu powrócił do Bukaresztu, jednak od tej pory skupiał się na zadaniach szkoleniowych. Zakończył bowiem karierę i został asystentem Jeneia. Ma jednak swój piłkarski udział w największym sukcesie Steauy w jej historii: zdobyciu Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych (1985/1986). Po drodze klub pokonał drużyny mistrzów Danii (Vejle BK), Węgier (Honvéd Budapeszt), Finlandii (Kuusysi Lahti), Belgii (RSC Anderlecht), a w finale – po rzutach karnych (0:0, k. 2:0) – FC Barcelonę, prowadzoną przez Anglika Terry'ego Venablesa[18]. 36-letni Iordănescu, dwa lata po wycofaniu się z profesjonalnego uprawiania futbolu, w tym ostatnim meczu pojawił się na boisku, zmieniając w '72 minucie Luciana Bălana[19].

Zapytany po latach o ocenę własnej kariery piłkarskiej, powiedział, że o jego skuteczności decydowały ciężka praca i dyscyplina, w mniejszym stopniu talent:

„

Poza talentem trzeba także ciężko pracować. Nigdy nie opuszczałem treningów, zawsze byłem gotowy do maksymalnego wysiłku[20].

 ”

[edytuj] Kariera reprezentacyjna

"Iordănescu był – obok Cruyffa – piłkarzem, który imponował mi najbardziej, kiedy byłem dzieckiem. Kreatywny i lewonożny, tak jak ja. Później został moim trenerem w Steaule i reprezentacji. Trudno opisać to uczucie."
— piłkarz Gheorghe Hagi[21]

W reprezentacji Rumunii debiutował w wieku dwudziestu jeden lat, 18 kwietnia 1971, w meczu kwalifikacyjnym do Igrzysk Olimpijskich z Albanią (2:1). W tym spotkaniu strzelił także swojego pierwszego gola dla drużyny narodowej[22].

Występował w niej przez dziesięć lat, jednak w tym okresie Rumuni przegrywali wszystkie eliminacje do mistrzostw świata i Europy. W kwalifikacjach do Mundialu 1974 wyprzedzili ich minimalnie (o jeden punkt) piłkarze ze Wschodnich Niemiec[23], później byli słabsi trzykrotnie od Hiszpanów (1976[24], 1978[25] i 1980) oraz Jugosłowian (1980[26]), Węgrów i Anglików (1982[27]). Jak pisał polski dziennikarz: "Piłkarz Iordănescu urodził się nie w porę. Na Mundial 1970 był za młody, a Euro 1984 przypadło na rok, gdy zawieszał buty na kołku"[11].

Iordănescu przez dekadę odgrywał w drużynie narodowej istotną rolę. Rozegrał w niej 64 mecze (w tym siedem w grach olimpijskich, nie zawsze uwzględnianych w klasyfikacjach meczów reprezentacyjnych[28]), w których zdobył 26 goli, i do dziś zajmuje szóste miejsce w rankingu jej najskuteczniejszych strzelców[29]. Występował w kadrze z innymi graczami, którzy później – podobnie jak on – osiągnęli sukcesy w pracy szkoleniowej; jego partnerami w latach 70. byli m.in. rozgrywający Ladislau Bölöni, pomocnik Ilie Balaci, a także Cornel Dinu, którego w 1993 zastąpił na stanowisku selekcjonera reprezentacji. W swojej karierze reprezentacyjnej Iordănescu trzykrotnie grał przeciwko Polsce (w latach 1978–1981); dwa razy strzelił w tych spotkaniach bramki[30].

Po raz ostatni w kadrze zagrał w meczu eliminacji do Mundialu 1982 ze Szwajcarią (1:2), 10 października 1981[31]. Było to ostatnie spotkanie za selekcjonerskiej kadencji Stefana Kovácsa, którego Iordănescu znał ze wcześniejszej wspólnej pracy w Steaule. W prowadzonej przez niego reprezentacji pełnił rolę rozgrywającego i atakującego pomocnika. U nowego trenera drużyny narodowej, Mircei Lucescu, 31-letni piłkarz nie wystąpił ani razu[31].

Iordănescu, porównując warunki, w jakich sam grał w piłkę nożną w okresie komunizmu, z tym, co nastało po jego obaleniu, powiedział w 1994:

„

Przed obaleniem systemu totalitarnego mieliśmy w Rumunii wielu utalentowanych piłkarzy. Niestety, przystępowaliśmy do większości meczów międzynarodowych z kompleksem kogoś gorszego, słabszego. System narzucał wzorce, schematy, które ograniczały rozwój osobowości. Teraz piłkarze pokazują na co ich naprawdę stać[32].

 ”

[edytuj] Kariera szkoleniowa

[edytuj] 1984–1993: Steaua Bukareszt i Anorthosis Famagusta

Steaua Bukareszt przed finałem PEMK 1989, przegranym 0:4 z AC Milanem. Trener Iordănescu pierwszy z prawej w drugim rzędzie.

Latem 1984, po powrocie z OFI Kreta do Steauy Bukareszt, 34-letni Iordănescu został włączony do sztabu szkoleniowego przez Emerica Jeneia. Był jego asystentem w jednym z najlepszych okresów w historii klubu; w ciągu dwu lat drużyna dwukrotnie zdobyła mistrzostwo, jeden Puchar kraju, a także – w sezonie 1985–1986 – jako pierwsza z Rumunii wygrała Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych[18]. Iordănescu, wspominając to osiągnięcie po dwudziestu pięciu latach, powiedział, że:

„

Jeśli nie jest to największy sukces w historii rumuńskiej piłki nożnej, to z pewnością taki, który przysporzył najwięcej radości Rumunom[4].

 ”

Krótko po tym wydarzeniu Jenei został selekcjonerem reprezentacji Rumunii, a na jego następcę w Steaui wybrano Iordănescu. Kilka miesięcy po objęciu tego stanowiska zdobył – po zwycięstwie 1:0 nad Dynamem Kijów – Superpuchar Europy[33].

Ze starego składu Steauy powoli zaczęli odchodzić najważniejsi piłkarze: z powodów zdrowotnych piłkarską karierę zakończył bramkarz Helmuth Duckadam[34], klub zmienili pomocnicy Ladislau Bölöni[35] i Mihai Majearu[36] oraz obrońcy Miodrag Belodedici[37] i Ilie Bărbulescu[38]. Iordănescu musiał postawić na zdolną młodzież, pokolenie graczy urodzonych w połowie lat 60. Z pomocą władz państwowych, które popierały wojskową Steauę, sprowadzono więc wyróżniających się młodych zawodników ze słabszych klubów: Gheorghe Hagiego ze Sportulu Studenţesc[39] oraz Dana Petrescu i Ilie Dumitrescu z wypożyczenia w Olcie Scorniceşti. Wszyscy trzej byli później liderami trzech formacji (defensywy, pomocy i ataku) w prowadzonej przez Iordănescu reprezentacji Rumunii.

Skład Steauy z finału PEMK 1989

Steaua w tym okresie kontynuowała – rozpoczęte w 1985 – pasmo zwycięstw w ekstraklasie rumuńskiej. Zdobyła tytuł mistrza kraju trzy razy z rzędu (1986–1987, 1987–1988 i 1988–1989); za każdym razem kończyła sezon, nie zaznając ani jednej porażki[40][41][42]. W tym czasie wywalczyła także trzy Puchary Rumunii. W finale tych rozgrywek trzykrotnie wygrywała z Dinamem Bukareszt[43]. Chociaż w kolejnych latach wielokrotnie podważano uczciwość tych osiągnięć, a działaczom klubu zarzucano kupno meczów, to nikomu nic nie udowodniono[44][45]. O kradzieży tytułów mistrzowskich mówi wprost Mircea Lucescu, który w tamtym okresie był trenerem Dinama[46][47].

Klub dobrze radził sobie także w meczach o Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych: w pierwszych dwóch sezonach pracy Iordănescu dochodził odpowiednio do II rundy (porażka z Anderlechtem, 1986–1987[48]) i półfinału (1987–1988), w którym przegrał z Benfiką Lizbona (0:0 i 0:2)[49]. Najlepiej jednak zaprezentował się w rozgrywkach 1988–1989, kiedy – podobnie jak trzy lata wcześniej – dotarł do finału. Po drodze pokonał Spartę Praga, Spartak Moskwa, IFK Göteborg i Galatasaray Stambuł. W finale uległ jednak 0:4 AC Milanowi, w którego barwach grali wówczas m.in. Marco van Basten, Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Carlo Ancelotti i Paolo Maldini[50]. Mecz, rozegrany w Barcelonie, oglądało 100 tysięcy widzów[51].

Jeden z piłkarzy ówczesnej Steauy, Ilie Dumitrescu, zapytany po latach o przyczyny jej sukcesów w drugiej połowie lat 80., odpowiedział, że jej największą wartością było połączenie doświadczenia starszych zawodników ze świeżością i energią piłkarskiej młodzieży[52]. Natomiast polski dziennikarz zasugerował, że duży wpływ na osiągnięcia klubu miała sytuacja wewnętrzna w kraju rządzonym przez Nicolae Ceauşescu: "Nie bez znaczenia wydaje się także niski poziom życia i trudności gospodarcze Rumunii. Sprawia to, że uprawianie tak popularnej dyscypliny stanowi dla wielu młodych ludzi nie tylko wielką atrakcję, ale także życiową szansę"[53].

"Iordănescu to doskonały fachowiec. Potrafi wprowadzić żelazną dyscyplinę, ale kiedy trzeba także klimat przyjaźni. Zawsze umiał dobierać sobie najlepszych piłkarzy."
— piłkarz Ilie Dumitrescu[52]

Niedługo po rewolucji 1989 roku, kiedy z Rumunii zaczęli wyjeżdżać najlepsi piłkarze, a Steaua – pierwszy raz od sześciu lat – przegrała rywalizację o mistrzostwo kraju, Iordănescu przyjął propozycję prowadzenia Anorthosisu Famagusta. Dwukrotnie zdobył z tą drużyną, której największą gwiazdą był wówczas Nigeryjczyk Michael Obiku, wicemistrzostwo Cypru (1991 i 1992). W rozgrywkach Pucharu UEFA 1991–1992 Anorthosis spotkał się w pierwszej rundzie ze Steauą; po dwumeczu (1:2 i 2:2) do dalszych gier awansował były klub Rumuna[11].

Ponownie zjawił się w Steaule w 1992, kiedy żadnemu z jego następców (Costică Ştefănescu, Emeric Jenei i Victor Piţurcă) nie udało się wywalczyć mistrzostwa kraju. Iordănescu odzyskał tytuł mistrzowski, mimo iż w składzie drużyny nie było już Hagiego i Petrescu, którzy po upadku komunizmu wyjechali za granicę. Trener postawił na innych młodych graczy, którzy później także występowali w prowadzonej przez niego reprezentacji; w kadrze Steauy na sezon 1992–1993 znajdowali się m.in. Daniel Prodan, Anton Doboş, Iulian Filipescu, Constantin Gâlcă i Ion Vlădoiu[54]. W tym okresie Iordănescu rozpoczął również współpracę z 48-letnim Dumitru Dumitriu, byłym piłkarzem Steauy, który został jego asystentem[11]. Dumitriu pomagał mu także w pracy z kadrą w latach 1993–1994[11].

[edytuj] 1993–1998: reprezentacja Rumunii (I)

43-letni Iordănescu został selekcjonerem reprezentacji Rumunii w połowie eliminacji do Mundialu 1994, kiedy po przegranej 2:5 z Czechosłowacją zwolniono Cornela Dinu[55]. Rumuni wciąż liczyli się w walce o awans; do tego czasu zanotowali cztery zwycięstwa (z Walią, Wyspami Owczymi i dwukrotnie z Cyprem), jeden remis (z Czechosłowacją) i dwie porażki (z Belgią i Czechosłowacją). Aby zapewnić sobie miejsce na mistrzostwach musieli wygrać trzy ostatnie mecze, w tym spotkanie z najgroźniejszymi rywalami, Belgami. Tak się właśnie stało, dzięki czemu podopieczni Iordănescu zajęli pierwsze miejsce w grupie eliminacyjnej[56].

[edytuj] Mundial 1994

Podstawowe ustawienie reprezentacji Rumunii w czasie Mundialu 1994

Przygotowując się do startu w Mundialu, trener zrezygnował z trzech doświadczonych graczy, którzy byli w tym okresie bez formy: Iona Timofte, Dorina Mateuţa i Mariusa Lăcătuşa[57]. Postawił na młodsze pokolenie piłkarzy, którzy urodzili się w drugiej połowie lat 60., na czele z Gheorghe Hagim, Florinem Răducioiu, Gheorghem Popescu i Ioanem Lupescu[58]. Najważniejsi zawodnicy rumuńscy grali w tym czasie w klubach zagranicznych, co zresztą skłoniło niektórych dziennikarzy do nazywania drużyny narodowej "reprezentacją wielkiej emigracji"[59]. Kilku z nich osiągnęło niemałe sukcesy, np. Miodrag Belodedici w barwach Crveny zvezdy Belgrad sięgnął w 1991 po Puchar Mistrzów i Puchar Interkontynentalny. Dlatego też oczekiwania wobec Rumunów były duże; już po wywalczeniu awansu prasa rumuńska pisała, że "na mistrzostwach w USA zagra najlepsza ekipa w historii naszego futbolu"[60][61].

Na Mundialu 1994 Rumuni awansowali do ćwierćfinału, co do dzisiaj jest najlepszym wynikiem w historii rumuńskiej kadry. Podopieczni Iordănescu przegrali w meczu grupowym ze Szwajcarami (1:4), pokonali zwycięzców eliminacji południowoamerykańskich Kolumbijczyków (4:1), gospodarzy turnieju Amerykanów (1:0) oraz aktualnych mistrzów świata Argentyńczyków (3:2); ulegli dopiero Szwedom po rzutach karnych (2:2, k. 4:5)[62]. Szczególnie duże wrażenie zrobili, zwyciężając wysoko Kolumbię, która według Brazylijczyka Pelé była jednym z faworytów do wygrania turnieju. Po tym spotkaniu prasa rumuńska pisała o "tworzeniu nowej historii piłki nożnej"; w jednym z tytułów mówiono także, że "Drakula powstaje z grobu w osobie Gheorghe Hagiego"[63]. Mimo iż Rumuni nie zajęli medalowego miejsca, to zyskali dużą sympatię amerykańskich kibiców[64] oraz szacunek wielu obserwatorów; Michel Platini po meczu z Argentyną powiedział, że nie ma w Europie drużyny o lepszym wyszkoleniu technicznym niż Rumunia[32]. Właśnie na tym turnieju z dobrej strony pokazał się kapitan zespołu, Hagi, który wystąpił we wszystkich meczach, strzelił trzy bramki, a na koniec został wybrany do najlepszej jedenastki mistrzostw[65]. Po spotkaniu 1/8 finału z Argentyną Iordănescu wyraził opinię, że to największy sukces Rumunii od czasu rewolucji 1989 roku[52].

Jego zdaniem pewną rolę w tym osiągnięciu odegrał także Bóg. Dziennikarze zauważyli, że trener często w czasie meczów ściskał w dłoni krzyżyk[66]. W wywiadach podkreślał, że religia odgrywa w jego życiu ważną rolę:

„

Jestem głęboko wierzący. Przed każdym meczem proszę Boga o pomoc[20].

 ”

Dobrym wynikom towarzyszyło kilka drobnych skandali. Zawodnicy byli oskarżani o złe traktowanie dziennikarzy; FIFA zagroziła nawet ukaraniem piłkarzy i sztabu szkoleniowego za lekceważenie mediów[67]. Samego Iordănescu rodzima prasa krytykowała początkowo o faworyzowanie Ilie Dumitrescu, który – chociaż w eliminacjach strzelił osiem z dziewięciu goli – był przed mistrzostwami bez formy. Zaufanie trenera jednak się opłaciło; zawodnik zdobył decydującą bramkę w meczu z Argentyną[52]. Dochodziło także do publicznych spięć między selekcjonerem a niektórymi działaczami związku[68]. Po powrocie do kraju Iordănescu, który był pułkownikiem rumuńskiej armii (stopień otrzymał z rąk Nicolae Ceauşescu), został awansowany przez prezydenta Iona Iliescu na generała[69].

[edytuj] Euro 1996

Gheorghe Hagi, kapitan reprezentacji prowadzonej przez Iordănescu

Z nowymi asystentami (Dumitru Dumitriu został zastąpiony przez Costicę Ştefănescu[70] i Gavrila Balinta[71]) i tymi samymi piłkarzami, którzy jednak po mistrzostwach mieli kłopoty z grą w pierwszych jedenastkach swoich klubów, trener wywalczył awans z pierwszego miejsca na Euro 1996; Rumuni w kwalifikacjach, w których zanotowali tylko jedną porażkę, wyprzedzili m.in. Francję, Polskę i Słowację[72]. Trzy miesiące przed turniejem Iordănescu – od kilku miesięcy skonfliktowany z działaczami Rumuńskiego Związku Piłki Nożnej – oskarżył swojego pracodawcę o przymykanie oka na panującą w piłce ligowej korupcję. Swoją decyzję uzasadniał:

„

Bolało mnie, że wszyscy wiedzą o przekrętach i matactwach w naszej lidze, a związek udaje, że nie ma sprawy[73].

 ”

Od razu też złożył dymisję. Władze związku wyznaczyły już jego następcę (miał nim zostać Mircea Lucescu), jednak w sprawę zaangażował się osobiście prezydent Ion Iliescu, który przekonał obie strony, aby się pogodziły[74]. Komentatorzy podkreślali, że dzięki temu Iordănescu nie tylko wzmocnił swój autorytet wśród piłkarzy, którzy także go poprali, ale również jako jeden z pierwszych odważył się publicznie powiedzieć o nieprawidłowościach panujących w rumuńskiej piłce[73].

Iordănescu poprowadził Rumunów na mistrzostwach Europy, jednak nie był to występ udany; jego podopieczni przegrali wszystkie trzy mecze (po 0:1 z Francją i Bułgarią i 1:2 z Hiszpanią)[75]. Trener tłumaczył, że winę za przedwczesne odpadnięcie jego drużyny ponosi sędzia spotkania z Bułgarią, Duńczyk Peter Mikkelsen, który nie uznał gola strzelonego prawidłowo przez Dorinela Munteanu[76]. Niektórzy obserwatorzy podkreślali, że Rumuni przegrali te mistrzostwa pechowo; bramki tracili albo po złej decyzji arbitra albo po indywidualnych błędach piłkarzy. Tak było w przypadku spotkania z Bułgarią (Christo Stoiczkow zdobył gola, po tym, jak Miodrag Belodedici poślizgnął się przed swoim polem karnym[77]) i Francją (słaba dyspozycja bramkarza Bogdana Stelei[78][79]). Inni jednak zwracali uwagę na to, że trener popełnił błędy w selekcji i przesadnie przywiązał się do najstarszych graczy, którzy tym razem byli bez formy[80]. Po Euro Iordănescu pozostał na swoim stanowisku, chociaż początkowo poważnie rozważał przyjęcie propozycji z AEK Ateny; chciał nawet połączyć pracę w tym klubie z opieką nad reprezentacją, ale na takie rozwiązanie nie zgodzili się działacze związku[81]. Wcześniej, w czerwcu 1995, odrzucił propozycję prowadzenia reprezentacji Zjednoczonych Emiratów Arabskich[82].

[edytuj] Mundial 1998

Rumuni pod jego opieką przystąpili do kolejnych eliminacji, do Mundialu 1998. Podobnie jak dwoje poprzednich – wygrali je. Nie zanotowali ani jednej porażki, a w dziesięciu meczach stracili tylko cztery bramki; pokonali m.in. Irlandczyków i Litwinów[83]. Skuteczna gra reprezentacji została odnotowana w rankingu FIFA: we wrześniu 1997 Rumunia awansowała w nim na trzecie miejsce (rekord), a w latach 1994–1998 nie spadła niżej niż na 23. pozycję (lipiec 1996), najczęściej pozostając w drugiej dziesiątce[84]. Dobre wyniki sprawiły, że na koniec roku 1997 Iordănescu zajął piąte miejsce w rankingu IFFHS na najlepszych trenerów drużyn narodowych na świecie[85]. W tym czasie także Gheorghe Hagi ustanowił dwa rekordy krajowe: w roli kapitana poprowadził kadrę po raz 46. oraz strzelił trzydziestą pierwszą bramkę w karierze (mecz z Islandią), czym pobił – ustanowiony jeszcze w okresie międzywojennym – rekord strzelecki Iuliu Bodoli (30 goli)[86]. Mimo dobrych wyników, podobnie jak w czasie poprzednich mistrzostw świata, zawodnicy byli skonfliktowani z rumuńskimi dziennikarzami, a selekcjoner musiał często występować w roli mediatora[87].

"Dwóch trenerów traktuję jak ojców. Pierwszym był w reprezentacji Rumunii Anghel Iordănescu, drugim Glenn Hoddle, który sprowadził mnie do Chelsea FC."
— piłkarz Dan Petrescu[88]

Iordănescu nie dokonał wielu zmian w kadrze, wciąż stawiał głównie na graczy, którzy cztery lata wcześniej dotarli do ćwierćfinału Mundialu, dlatego na mistrzostwa do Francji Rumuni jechali jako jeden z najbardziej doświadczonych zespołów; średnia wieku ich drużyny wynosiła 28 lat[89]. Na mistrzostwach zawodnicy wprawdzie nie powtórzyli osiągnięcia sprzed czterech lat, ale – po zwycięstwie w grupie nad Anglią (2:1) i Kolumbią (2:0) oraz remisie z Tunezją (1:1)[90] – awansowali do drugiej rundy, gdzie spotkali się z debiutującą na mistrzostwach Chorwacją. Przegrali 0:1, jednak – podobnie jak dwa lata wcześniej – kontrowersje wzbudziła postawa sędziego; zwycięski gol padł po rzucie karnym, który według prasowych komentarzy został podyktowany niesłusznie[91]. Piłkarze rumuńscy wzbudzili w tym meczu duże zainteresowanie mediów, gdyż wszyscy przefarbowali włosy na żółto, trener zaś ogolił się na łyso; był to rezultat zakładu między zawodnikami a Iordănescu, który nie wierzył, że Rumuni będą w stanie wygrać trudną grupę[92][93]. Po mistrzostwach selekcjoner przyznał, że mogło się to przyczynić do zlekceważenia rywala i – w efekcie – porażki[94].

Zgodnie z zapowiedziami, po Mundialu 1998 Iordănescu, najbardziej utytułowany trener-selekcjoner w historii rumuńskiej kadry, podał się do dymisji. Już pół roku przed turniejem ogłosił, że po jego zakończeniu będzie opiekował się piłkarzami drużyny narodowej Grecji[95]. Odejście do innej reprezentacji oraz słabszy niż oczekiwano wynik na Mundialu sprawiły, że po zakończeniu mistrzostw trener znalazł się w ogniu krytyki dziennikarzy i działaczy; odebrano mu nawet na jakiś czas przywileje związane ze stopniem generalskim[96]. Jego następcą w kadrze Rumunii został dawny kolega ze Steauy Bukareszt, Victor Piţurcă. Bilans pięcioletniej kadencji Iordănescu: 57 meczów, 34-11-12.

Kilka lat później piłkarz Dan Petrescu, zapytany o fenomen pokolenia piłkarzy rumuńskich startujących w wielkich turniejach w latach 90., powiedział: "Uwielbialiśmy swoje towarzystwo. Razem wychodziliśmy, razem jedliśmy. My tylko graliśmy w piłkę, nic innego nas nie interesowało. Dzisiaj nie ma takiej generacji i nie będzie"[97]. Za dowód bliskich relacji, jakie łączyły tamtych zawodników i trenerów, może służyć historia o gabinecie dentystycznym, jaki w 1995 otworzył w Bukareszcie Gheorghe Hagi ze swoimi wspólnikami. Pierwszym przebadanym pacjentem został trener Iordănescu, a po nim na fotelu usiedli inni zaproszeni piłkarze[98].

[edytuj] 1998–1999: reprezentacja Grecji

Iordănescu kontrakt z reprezentacją Grecji podpisał pół roku przed Mundialem 1998. Kilka lat wcześniej był bliski zatrudnienia w AEK Ateny, ale na przeszkodzie stanęła ważna umowa z reprezentacją Rumunii[81]. Z Grecją związany był już jako piłkarz; swoją piłkarską karierę kończył w klubie OFI Kreta. W momencie, w którym obejmował stanowisko selekcjonera, Grecy zajmowali 66. miejsce w rankingu FIFA (najgorsze w historii)[99]. Kilka miesięcy wcześniej przegrali eliminacje do Mundialu 1998 (z Danią i Chorwacją)[83], a na wielkim turnieju nie grali od 1994; wówczas, podczas Mundialu 1994, przegrali wszystkie mecze i nie strzelili ani jednego gola[62].

Swoja pierwsze spotkanie z greckimi kadrowiczami Iordănescu wspominał tak:

„

Ja peroruję, tymczasem jedni rozmawiają przez telefon, drudzy sączą kawę i nie tylko, a w pomieszczeniu kłębi się dym papierosowy. Oświadczyłem: żadnych telefonów, papierosów, alkoholu. Zawodnicy poskarżyli się prezesowi, iż w demokratycznym kraju nie życzą sobie dyktatora, który – i to jak najszybciej – niech wraca do domu[94].

 ”

Zadaniem rumuńskiego szkoleniowca był awans do Euro 2000. Przeciwnikami Greków w grupie eliminacyjnej byli Norwegowie, Słoweńcy, Łotysze, Gruzini i Albańczycy. Za kadencji Iordănescu reprezentacja zanotowała w kwalifikacjach dwa remisy, jedno zwycięstwo i porażkę[100]. Kiedy w marcu 1999, po przegranej 0:2 z Norwegią, trener podawał się do dymisji, Grecy zajmowali czwarte miejsce w tabeli, ze stratą dwu punktów do lidera. Przyczynę rezygnacji Iordănescu tłumaczył w następujący sposób:

„

Przegrywający zawsze płaci za swoje błędy. Teraz przyszła moja kolej. Nasze szanse na awans do finałów Euro 2000 zmalały niemal do zera. Dlatego dzisiaj składam rezygnację z funkcji selekcjonera reprezentacji Grecji.[101]

 ”

Jednak do końca eliminacji zostało jeszcze sześć meczów i – wbrew temu, co mówił Iordănescu – korzystne rezultaty w tych spotkaniach mogły przynieść Grekom awans do turnieju. Dlatego prawdziwym powodem dymisji był – według prasowych komentarzy – konflikt trenera z działaczami związku. Część z nich od początku była przeciwna zatrudnianiu obcokrajowca[101]. Dodatkowo jesienią 1998 szkoleniowiec otrzymał propozycję przejścia do AEK Ateny, gdzie oferowano mu dwukrotność pensji, jaką dostawał w reprezentacji. Związek nie zgodził się na łączenie przez niego pracy w klubie z prowadzeniem drużyny narodowej i przedstawił ultimatum: albo klub albo kadra[102][103].

W ciągu krótkiej, trwającej pół roku kadencji Iordănescu, reprezentacja Grecji zanotowała cztery zwycięstwa (m.in. w towarzyskim spotkaniu z Chorwacją, brązowym medalistą Mundialu 1998), dwa remisy i jedną porażkę. W kadrze grało wówczas sześciu zawodników, którzy w 2004 zdobyli mistrzostwo Europy: Theodoros Zagorakis, Demis Nikolaidis, Stelios Jannakopulos, Wasilis Tsiartas, Nikos Dabizas oraz Janis Gumas, który wtedy debiutował[104].

[edytuj] 1999–2002: Rapid Bukareszt i kluby Zatoki Perskiej (I)

„
Trener ma być dla zawodników postacią najważniejszą. Ojcem, matką, lekarzem, nauczycielem, dyplomatą, ale – co najważniejsze – musi być wobec nich twardy, wymagający. Od czasu gdy zostałem szefem, czy to w klubie czy reprezentacji, mój stosunek do zawodników zmienił się o sto procent. Owszem, jestem ich przyjacielem poza boiskiem, ale w trakcie treningów i meczów staję się prawdziwym despotą. Dyskusje? Chętnie, lecz nie w trakcie meczowych egzaminów. Ja za nie odpowiadam i muszę mieć rację, jeśli nawet przytrafiają mi się błędy.
—Anghel Iordănescu o roli trenera piłkarskiego[94]
 ”

Niedługo po rozstaniu Iordănescu z reprezentacją Grecji zwolniła się posada opiekuna piłkarzy rumuńskich, po tym jak selekcjoner Victor Piţurcă po wywalczeniu awansu do Euro 2000 został odwołany z inicjatywy Gheorghe Hagiego i innych starszych piłkarzy[105]. Iordănescu wyraził chęć powrotu do pracy z reprezentacją[106], jednak działacze wybrali tym razem 63-letniego Emerica Jeneia. W tym samym okresie jego nazwisko pojawiało się także w kontekście następcy Janusza Wójcika na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski[107].

Zamiast tego został trenerem jednego z najbardziej utytułowanych klubów w Arabii Saudyjskiej, Al-Hilal. Rumun spędził w Al-Hilal tylko jeden rok, jednak był to jeden z lepszych sezonów w historii tego zespołu. Z drużyną, w której barwach grało wówczas wielu reprezentantów Arabii Saudyjskiej (na Mundial 1998 pojechało pięciu przedstawicieli Al-Hilal[108]), Iordănescu zdobył pierwszy od ośmiu lat i drugi w historii klubu Azjatycki Puchar Mistrzów. W drodze do tego triumfu jego podopieczni pokonali m.in. mistrzów Kazachstanu Jertis Pawłodar (2:0), Korei Południowej Suwon Samsung Bluewings (1:0), a w finale po dogrywce (3:2) ograli japoński Júbilo Iwata[109]. Gwiazdą zespołu był brazylijski napastnik Sergio Ricardo, który strzelił w tych rozgrywkach cztery bramki, w tym wszystkie trzy w spotkaniu finałowym[110]. Do tego osiągnięcia zespół dołożył zwycięstwa w prestiżowych grach krajowych, o Puchar Króla Arabii Saudyjskiej (po 3:0 nad Al-Szabab Rijad) i o Puchar Federacji Arabii Saudyjskiej (po 2:1 nad Al-Szabab Rijad)[111]. O wiele słabiej Al-Hilal zaprezentował się w rozgrywkach ligowych, w których zajął dopiero piąte miejsce[111]. Jednak Iordănescu nie miał już okazji, aby nadrobić zaległości ligowe w kolejnym sezonie, bo latem 2000 zrezygnował w posady i powrócił do kraju, gdzie otrzymał propozycję prowadzenia Rapidu Bukareszt.

Został następcą byłego selekcjonera reprezentacji Rumunii, Mircei Lucescu. W kadrze ówczesnego wicemistrza Rumunii byli m.in. Tiberiu Ghioane, Daniel Pancu, Ioan Sabău, Emilian Dolha oraz nastolatkowie, przyszli reprezentanci kraju, Răzvan Raţ i Daniel Niculae[112]. Jednak Iordănescu pracował z nimi tylko przez trzy miesiące. Zrezygnował w listopadzie 2000, po tym jak Rapid zremisował w meczu ligowym 1:1 z przedostatnim w tabeli Ceahlăul Piatra Neamţ. Drużyna po dziesięciu spotkaniach, z których wygrała tylko trzy, zajmowała dziewiąte miejsce w lidze[113]. Dymisji szkoleniowca zażądali kibice, którzy od początku byli sceptyczni wobec zatrudniania byłego opiekuna ich lokalnego rywala, Steauy Bukareszt. Pozycji Iordănescu nie wzmocniły także wyniki w grach międzynarodowych; z Pucharu UEFA Rapid odpadł już w pierwszej rundzie, po porażce w dwumeczu (0:1 i 0:0) z przyszłym zwycięzcą tych rozgrywek, Liverpoolem[114]. Jego menedżerem był wówczas Francuz Gérard Houllier, z którym Rumun zaprzyjaźnił się podczas wspólnej pracy w delegacji technicznej UEFA, obserwującej kilka tygodni wcześniej mecze Euro 2000[115].

Na nową propozycję pracy czekał cztery miesiące. W marcu 2001 powrócił nad Zatokę Perską, tym razem do klubu Al-Ain FC ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, ówczesnego mistrza tego kraju[10]. Nie zdołał wprawdzie obronić z nim tytułu mistrzowskiego, ale zwyciężył w prestiżowych rozgrywkach o Puchar Prezydenta ZEA, międzynarodowym Pucharze Zatoki Perskiej[116], a w najważniejszych rozgrywkach o Azjatycki Puchar Mistrzów dotarł do drugiej rundy, w której Al-Ain uległ (0:2 i 2:2) Persepolisowi Teheran[117].

[edytuj] 2002–2004: reprezentacja Rumunii (II)

Po przegranych barażach do Mundialu 2002 ze stanowiska selekcjonera reprezentacji Rumunii zrezygnował Gheorghe Hagi[118]. Na jego następcę od razu wybrano Iordănescu, jednak był on do maja 2002 związany kontraktem z Al-Ain FC[119][96]. Dopiero po skutecznych negocjacjach w sprawie wcześniejszego rozwiązania umowy, Iordănescu mógł w połowie stycznia – po czteroletniej przerwie – powrócić do pracy z drużyną narodową[120]. Ponownie związał się z reprezentacją, aby – jak napisał jeden z zachodnich dziennikarzy – "odbudować jej dawną świetność"[121]. W kadrze grali już jednak piłkarze innego pokolenia: Cosmin Contra, Răzvan Raţ, Cristian Chivu, Adrian Mutu, Mirel Rădoi, Paul Codrea i Bogdan Lobonţ. Z graczy generacji, pamiętającej Mundial 1994, przy ustalaniu pierwszej jedenastki liczyli się jeszcze tylko Gheorghe Popescu, Dorinel Munteanu (obaj do 2003) i bramkarz Bogdan Stelea (do 2005), a także Viorel Moldovan (do 2005), który był w kadrze na Euro 1996 i Mundial 1998[122]. Trener już na początku kadencji skrytykował poprzedników, przede wszystkim Ladislaua Bölöniego (selekcjonera w latach 2000-2001), który jego zdaniem próbował zbyt radykalnie odmłodzić reprezentację, odsuwając od niej kilku starszych, ale znacznie lepszych piłkarzy[96]. Iordănescu zapowiedział także dalszą walkę z korupcją w rumuńskim futbolu i zaproponował Gheorghe Hagiemu funkcję swojego asystenta; jednak były kapitan drużyny narodowej tę propozycję odrzucił[96].

[edytuj] Eliminacje do Euro 2004

Drugą kadencję na stanowisku selekcjonera Iordănescu zaczął od dwu porażek (z mistrzami świata i Europy Francuzami oraz Grekami, z którymi pracował kilka lat wcześniej) i dwu zwycięstw (z Ukrainą i Polską, przygotowującą się do gier na Mundialu 2002) w meczach towarzyskich[122]. Jednak najważniejszym wyzwaniem przed jakim stanął, były eliminacje do Euro 2004. Rywalami Rumunii były drużyny Norwegii, Danii, Bośni i Hercegowiny oraz Luksemburga[123]. Spośród tej piątki w momencie rozpoczęcia kwalifikacji najwyżej w rankingu FIFA rozstawieni byli Duńczycy, a za nimi drużyna Iordănescu[124]. I to właśnie Skandynawowie okazali się najtrudniejszym przeciwnikiem. Zanim doszło do meczu Dania-Rumunia, podopieczni rumuńskiego szkoleniowca ograli 3:0 Bośnię i Hercegowinę, 7:0 Luksemburg i na własnym stadionie przegrali 0:1 z Norwegią[123]. Jednak to mecze z Duńczykami były decydujące dla rozstrzygnięć w tej grupie.

Obie reprezentacje spotkały się 29 marca 2003 na Stadionie Narodowym w Bukareszcie. Była to ich piętnasta konfrontacja w historii; w większości górą byli Duńczycy, którzy zwyciężali siedmiokrotnie[125]. Podobnie było i tym razem: podopieczni Mortena Olsena wygrali 5:2. Była to najwyższa porażka Rumunów od 1993, kiedy to w meczu eliminacji do Mundialu 1994 przegrali takim samym wynikiem z Czechosłowacją[126]; to zresztą właśnie po tym spotkaniu propozycję prowadzenia reprezentacji otrzymał 43-letni Iordănescu. Dziennikarze przypominali także, że w Bukareszcie po raz ostatni rywale strzelili im pięć goli w 1978[127]. Rumuni prowadzili już 2:1, ale w drugiej połowie dali sobie strzelić lub sami sobie strzelili (bramka samobójcza Cosmina Contry) cztery gole. Wszystkie padły po błędach rumuńskich obrońców lub bramkarza Bogdana Lobonţa[128]. Trener Iordănescu powiedział po spotkaniu, że nigdy w swojej karierze nie przeżył tak dziwnego meczu[129]; natychmiast zresztą podał się do dymisji. Rezygnacja nie została przyjęta; selekcjoner po rozmowach z prezesem związku ostatecznie po tygodniu ją wycofał[130]. Wysoka przegrana z Duńczykami wymusiła jednak pewne zmiany kadrowe. W kolejnym spotkaniu eliminacyjnym, z Bośnią, zagrało ośmiu uczestników gry z Danią. Dwu z nieobecnych właśnie po tej porażce zakończyło reprezentacyjną karierę: po piętnastu latach występów w reprezentacji odszedł jej 36-letni kapitan Gheorghe Popescu, a miesiąc później z drużyną narodową pożegnał się inny doświadczony obrońca Iulian Filipescu[131].

Rumunom nie udało się już odrobić strat poniesionych w meczach z Norwegią i Danią. W spotkaniach rewanżowych zanotowali z tymi drużynami remisy (odpowiednio 1:1 i 2:2)[123]. Szczególnie istotny okazał się drugi mecz z Duńczykami; Rumuni po bramkach Adriana Mutu i Daniela Pancu prowadzili długo 2:1 i, gdyby taki rezultat utrzymał się do końca, awansowaliby do gier finałowych. W ostatnich minutach zmarnowali co najmniej cztery sytuacje na strzelenie kolejnych goli[132]. Duńczycy zdobyli bramkę wyrównującą w 95 minucie. Rumuńscy kibice mieli po meczu pretensje do sędziego Ursa Meiera, który podyktował dla Danii kontrowersyjny rzut karny i pozwolił grać do 96 minuty, chociaż druga połowa została przedłużona tylko o cztery[133]. Mimo zwycięstw z pozostałymi rywalami, Rumuni ostatecznie zajęli dopiero trzecie miejsce w swojej grupie. Wprawdzie zdobyli tyle samo punktów, co drudzy Norwegowie i tylko o jeden mniej od Duńczyków, ale mieli gorszy bilans bramkowy od tych pierwszych[123]. Pierwszy raz od 1992 nie zakwalifikowali się do finałów mistrzostw Europy, drugi raz z rzędu – do wielkiego turnieju. Po przegranych eliminacjach Iordănescu, który otrzymał propozycję pracy w ukraińskim FK Rostów, po raz drugi złożył dymisję. Podobno w przekonywanie trenera do pozostania na stanowisku zaangażował się nawet ówczesny premier Rumunii, Adrian Năstase[134]. Ostatecznie Iordănescu zdecydował się poprowadzić drużynę w kolejnych eliminacjach; swoją decyzję uzasadniał następująco:

„

Praca z reprezentacją bardzo wiele dla mnie znaczy. To moja Biblia i jest warta więcej niż jakiekolwiek pieniądze na świecie.[134]

 ”

[edytuj] Eliminacje do Mundialu 2006

Iordănescu stawiał na Adriana Mutu mimo jego problemów z narkotykami i grą w klubie

Przygotowując się do kwalifikacji do Mundialu 2006, Rumuni rozegrali w 2004 sześć meczów towarzyskich: wygrali pięć z nich, zanotowali jedną porażkę (z Irlandią)[135]. Najcenniejszym zwycięstwem sparingowym było 5:1 nad przygotowującą się do występu na Euro 2004 reprezentacją Niemiec, odniesione niemal dokładnie rok po wysokiej przegranej z Duńczykami. Niemiecki kapitan i bramkarz Oliver Kahn przyznał po meczu, że to "wielki wstyd dla niemieckiej piłki"[136], a minister spraw wewnętrznych, Otto Schily, określił spotkanie mianem "mizernego widowiska, blamażu"[137]. Komentatorzy podkreślali, że Rumuni wygrali, mimo iż w ich składzie zabrakło – z powodu kontuzji – najlepszego napastnika Adriana Mutu i obrońcy Cristiana Chivu[138]. Dobre wyniki sprawiły, że Rumunia w ciągu dwu miesięcy awansowała w rankingu FIFA o dziewięć miejsc[139].

Iordănescu dokonał zasadniczych zmian w kadrze: w pierwszych meczach eliminacyjnych grali zawodnicy o niewielkim dorobku reprezentacyjnym (Ionel Dănciulescu, Flavius Stoican, Cosmin Bărcăuan, Adrian Iencsi, Florin Costin Şoavă, Florin Cernat, Nicolae Dică, Ciprian Marica) lub debiutanci (Gabriel Caramarin). Z bardziej doświadczonych graczy selekcjoner postawił na Răzvana Raţa, Daniela Pancu, Mariusa Niculae, Bogdana Lobonţa oraz Adriana Mutu[135], mimo iż ten z powodu siedmiomiesięcznej dyskwalifikacji za zażywanie kokainy nie mógł występować w klubie[140][141]. Taka polityka personalna przyniosła początkowo korzyści: Rumuni wygrali trzy pierwsze spotkania kwalifikacyjne. Pokonali zespoły Finlandii (2:1), Macedonii (2:1) i Andory (5:1)[142]. W czwartym jednak przegrali 0:1 z Czechami, którzy mieli za sobą udane Euro 2004, gdzie zdobyli brązowy medal. Czesi zagrali bez swoich liderów: Karela Poborský'ego, Vladimíra Šmicera (obaj byli kontuzjowani) oraz Pavla Nedvěda (zakończył karierę reprezentacyjną), a jedyną bramkę strzelili po kontrowersyjnym rzucie karnym[143]. Atmosfera wokół kadry stawała się coraz gorsza: prasa rumuńska zarzucała selekcjonerowi nie tylko porażkę z osłabionymi Czechami czy promowanie zawieszonego Mutu, ale także to, że znacznie więcej czasu niż na pracę z reprezentacją poświęcał na przygotowania do wyborów parlamentarnych[144]. Iordănescu postanowił w nich wystartować jako kandydat Partii Socjaldemokratycznej. Miesiąc później Rumuni zanotowali remis 1:1 z Armenią, która wtedy zajmowała 123. miejsce w rankingu FIFA[145]. Po tym spotkaniu Iordănescu przeprosił kibiców za złą grę reprezentacji i – po raz trzeci w tej kadencji – zrezygnował ze stanowiska. Tym razem dymisja została przyjęta[146]. Nowym selekcjonerem, tak jak sześć lat wcześniej, został Victor Piţurcă. Bilans Iordănescu: 30 meczów, 17-4-9.

[edytuj] 2004–2006: kluby Zatoki Perskiej (II)

Po zakończeniu drugiej kadencji na stanowisku opiekuna drużyny narodowej, Iordănescu – podobnie jak pięć lat wcześniej – znalazł pracę w zespole z Zatoki Perskiej, chociaż w mediach sugerowano, że otrzymał także ofertę zastąpienia Dariusza Kubickiego w Legii Warszawa[147]. Pod koniec 2004 przyjął jednak propozycję od ówczesnego mistrza Arabii Saudyjskiej, Al-Ittihad Dżudda; było to druga próba – pierwsza udana – zatrudnienia rumuńskiego szkoleniowca przez ten klub[148]. Na determinację szefów Al-Ittihad wpływ miały dobre wyniki, jakie Iordănescu osiągnął z Al-Hilal w latach 1999–2000. Według rumuńskiej prasy trener miał podpisać kontrakt wart 1,2 miliona dolarów[149].

Pół roku po rozpoczęciu przez niego pracy drużyna wygrała – pierwszy raz – rozgrywki Arabskiej Ligi Mistrzów (z tunezyjskim Club Sportif Sfaxien)[150]. Jednak najważniejszym wydarzeniem roku 2005 dla Al-Ittihad był udział w znacznie bardziej prestiżowej Azjatyckiej Lidze Mistrzów. Saudyjczycy, zwycięzcy tych rozgrywek w 2004, bronili tytułu. I jako czwarta drużyna w historii obronili go[151]. W drodze do finału zanotowali wysokie zwycięstwa z wicemistrzem Chin Shandong Luneng Taishan (1:1 i 7:2) oraz zdobywcą Pucharu Korei Południowej Busan I'Park (5:0 i 2:0). Na ostatnim etapie ograli 5:3 (1:1 i 4:2) mistrza Zjednoczonych Emiratów Arabskich Al-Ain FC, którego trenerem był Czech Milan Máčala[152]. Sukcesom na arenie międzynarodowej nie towarzyszyły jednak osiągnięcia w rozgrywkach krajowych; w rywalizacji o mistrzostwo kraju podopieczni Iordănescu w 2005 zajęli dopiero trzecie miejsce, a z Pucharu Króla Arabii Saudyjskiej odpadli w półfinale[153].

"Iordănescu to świetny trener. Nigdy nie zapomnimy, że pomógł nam wygrać Arabską i Azjatycką Ligę Mistrzów oraz poprowadził nasz zespół w Klubowym Pucharze Świata. Teraz jednak musimy się rozstać."
— menedżer Al-Ittihad Dżudda, Hamad Al Sanie, marzec 2006[32]

W grudniu 2005 piłkarze Al-Ittihad, jako zwycięzcy Azjatyckiej Ligi Mistrzów, reprezentowali Azję w klubowych mistrzostwach świata, które odbywały się w Japonii. Ostatecznie zajęli w tych rozgrywkach czwarte miejsce, po wygranej w ćwierćfinale z Al-Ahly Kair (1:0) i porażkach z São Paulo FC (2:3) w półfinale oraz Deportivo Saprissa (2:3) w meczu o trzecie miejsce[154]. Spotkaniu półfinałowemu towarzyszyło kilka wydarzeń; w zespole Al-Ittihad z powodu kontuzji nie mogło zagrać aż pięciu podstawowych graczy, a sędzia spotkania nie podyktował dwu rzutów karnych za faule na Saudyjczykach[155]. W tym turnieju w składzie saudyjskiego klubu zagrał – oprócz kilku reprezentantów Arabii Saudyjskiej, którzy wykorzystali mistrzostwa do przygotowań do Mundialu 2006[156] – doświadczony Kameruńczyk Joseph-Désiré Job. Dobre wyniki Al-Ittihad w 2005 sprawiły, że w rankingu najlepszych trenerów klubowych tego roku na świecie, przygotowanym przez IFFHS, Iordănescu zajął dziesiąte miejsce[4].

Na początku 2006 klub zanotował kilka słabszych meczów w lidze, po których stracił szansę na zdobycie tytułu mistrzowskiego; kiedy w marcu nie potrafił wygrać żadnego z trzech spotkań ligowych, Iordănescu został zwolniony i zastąpiony przez byłego reprezentanta Arabii Saudyjskiej, Mohameda Amina Dabo. Rozstając się z Rumunem, szefowie Al-Ittihad podkreślali, jak duże sukcesy trener osiągnął z tym klubem[101].

Iordănescu pozostawał bez pracy tylko dwa miesiące. W maju został szkoleniowcem Al-Ain FC, czyli klubu, w którym pracował w latach 2001–2002 oraz który, jako trener Al-Ittihad, pokonał w finale Azjatyckiej Ligi Mistrzów. Rumun obejmował to stanowisko tuż przed meczami 1/4 finału kolejnej edycji Ligi Mistrzów. Jednak z zespołem ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie powtórzył osiągnięcia z poprzedniego sezonu i po porażce w dwumeczu (2:2 i 0:3) z Al Qadsia zakończył swoją czwartą przygodę z tymi rozgrywkami na ćwierćfinale[157]. Nie wiele lepiej powodziło mu się w grach krajowych; na siedem meczów ligowych Al-Ain pod jego wodzą wygrał tylko jedno spotkanie. W listopadzie 2006, po siedmiu miesiącach pracy, Rumun otrzymał wymówienie. Bezpośrednią przyczyną dymisji była ligowa porażka 2:4 z Al-Wasl Dubaj, która sprawiła, że Al-Ain spadło na dwunaste miejsce w tabeli[158].

[edytuj] 2007: rezygnacja z pracy szkoleniowej

We wrześniu 2007, prawie rok po zakończeniu pracy z Al-Ain FC i dwadzieścia jeden lat od zdobycia pierwszego trofeum w roli trenera (Superpucharu Europy ze Steauą Bukareszt), 57-letni Iordănescu ogłosił, że kończy karierę szkoleniową i zamierza poświęcić się działalności biznesowej. Powiedział:

„

Już nigdy nie wrócę na ławkę szkoleniową. Moim celem jest teraz rozkręcenie prywatnego biznesu handlu nieruchomościami.[159]

 ”

Rumun pozostał konsekwentny, chociaż od tego czasu jego nazwisko czasem pojawia się przy okazji spekulacji na temat zatrudnienia nowego trenera w różnych klubach. W marcu 2009 – podobno – otrzymał propozycję powrotu do Al-Hilal[160]. Natomiast kiedy latem 2011 ze stanowiska selekcjonera reprezentacji Rumunii, zrezygnował – w połowie eliminacji do Euro 2012 – Răzvan Lucescu, media obiegła informacja, że jego następcą zostanie zwolniony niedawno z Galatasaray Stambuł Gheorghe Hagi. Pomagać mu mieli Viorel Moldovan (jako asystent) oraz Iordănescu (jako dyrektor sportowy wszystkich reprezentacji)[161][162]. Jednak Hagi odmówił[163], a trenerem kadry – po raz trzeci w karierze – został Victor Piţurcă. Pięć miesięcy później prezes Steauy Bukareszt, Gigi Becali, powiedział, że będzie starał się o zatrudnienie Iordănescu w roli trenera lub menedżera[164].

Iordănescu sam nie planuje powrotu do zawodu szkoleniowego, ale kilku jego wychowanków, zawodników ze złotego pokolenia, rozpoczęło już działalność trenerską: Gheorghe Hagi i Bogdan Stelea pracowali z reprezentacją (pierwszy jako selekcjoner, drugi jako asystent Răzvana Lucescu[165]), Dorinel Munteanu z Oţelul Galaţi zdobył w 2011 mistrzostwo Rumunii[166], a kilka lat wcześniej podobne osiągnięcie zanotował Dan Petrescu z Unireą Urziceni[167]. Ten ostatni, zapytany o to, kto ma największy wpływ na to, że dziś jest trenerem, odpowiedział: "Anghel Iordănescu – najwybitniejszy trener, jakiego miała kiedykolwiek Rumunia"[7].

Pracy szkoleniowej poświęcił się także najstarszy syn Iordănescu, Eduard (ur. 1978), który w 2010 został włączony do sztabu Steauy Bukareszt, a we wrześniu tego roku był jej tymczasowym pierwszym trenerem[168]. W lipcu 2011 był kandydatem na szkoleniowca Politehniki Timişoara[169].

[edytuj] Kariera polityczna

Anghel Iordănescu
Senator V kadencji
Przynależność polityczna Partia Socjaldemokratyczna
Okres urzędowania od 6 lutego 2008
do 22 grudnia 2008
Senator VI kadencji
Przynależność polityczna Partia Socjaldemokratyczna,
niezależny (od 2009)
Okres urzędowania od 22 grudnia 2008

Iordănescu jest sympatykiem rumuńskiej lewicy. W wyborach parlamentarnych w 2004 startował z list opozycyjnej Partii Socjaldemokratycznej do senatu, co zresztą miało wpływ na to, że przedwcześnie zrezygnował z funkcji selekcjonera reprezentacji Rumunii jesienią 2004[144]. Mandatu jednak nie uzyskał. Mimo to jeszcze w tej kadencji znalazł się w senacie, po tym jak ze swojego mandatu w lutym 2008 zrezygnował Teodor Filipescu. Iordănescu przez jedenaście miesięcy – aż do rozpoczęcia pracy nowego parlamentu – pracował w komisjach współpracy z Chorwacją, Grecją i Marokiem, a także w stałej komisji ds. edukacji i sportu[170].

Wziął udział również w wyborach parlamentarnych w 2008 i tym razem zdobył wystarczającą liczbę głosów poparcia. Chociaż ponownie startował z list Partii Socjaldemokratycznej, to w październiku 2009 opuścił jej szeregi i od tej pory jest senatorem niezależnym. Swoją decyzję o odejściu z partii tłumaczył niezgodą na wyrzucenie jednego z liderów, Gabriela Oprei, zamieszanego w skandal korupcyjny[171]. Iordănescu pracuje w dwu stałych komisjach: praw człowieka i mniejszości religijnych oraz ds. Rumunów mieszkających poza granicami kraju. Po rozstaniu z socjalistami musiał opuścić komisję ds. edukacji i sportu, której był wiceprzewodniczącym[172]. W czasie wyborów prezydenckich w 2009 publicznie poparł kandydaturę urzędującego prezydenta, Traiana Băsescu[173].

[edytuj] Statystyki kariery piłkarskiej

[edytuj] Występy klubowe

Klub Sezon Liga Europa Razem
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Steaua 1968/69 2 0 0 0 2 0
1969/70 5 0 0 0 5 0
1970/71 26 12 3 0 29 12
1971/72 22 4 6 0 28 4
1972/73 13 8 0 0 13 8
1973/74 25 7 0 0 25 7
1974/75 25 19 0 0 25 19
1975/76 31 23 0 0 31 23
1976/77 30 16 2 0 32 16
1977/78 28 19 1 0 29 19
1978/79 28 12 2 0 30 12
1979/80 26 9 3 1 29 10
1980/81 26 6 2 0 28 6
1981/82 30 20 0 0 30 20
Razem 317 155 19 1 336 156
OFI Kreta 1982/83 34 6 ? ? ? ?
1983/84 20 1 ? ? ? ?
Razem 54 7 ? ? ? ?
Steaua 1985/86 0 0 1 0 1 0
Razem 0 0 1 0 1 0
Łącznie w karierze 371 162 ok.20 ok.1 ok.391 ok.163

Źródła: RomanianSoccer.ro i NationalFootballTeams.

[edytuj] Występy w reprezentacji

Reprezentacja Rumunii
Rok Mecze Gole
1971 6 2
1972 6 1
1973 2 0
1974 7 2
1975 8 2
1976 7 4
1977 7 4
1978 9 4
1979 1 0
1980 4 6
1981 7 1
Razem 64 26

Źródło: RomanianSoccer.ro.

[edytuj] Sukcesy

Kariera piłkarska

Kariera szkoleniowa
Anghel Iordănescu
Dorobek medalowy
Steaua Bukareszt
Złoto Puchar Mistrzów (piłkarz) Sewilla 1986
Złoto Superpuchar Europy (trener) Monaco 1986
Srebro Puchar Mistrzów (trener) Barcelona 1989
Al-Hilal
Złoto Azjatycka Liga Mistrzów 2000
Al-Ittihad Dżudda
Złoto Arabska Liga Mistrzów 2005
Złoto Azjatycka Liga Mistrzów 2005

Przypisy

  1. ↑ Stopień pułkownika Iordănescu otrzymał z rąk Nicolae Ceauşescu, na generała brygady (rum. general de brigadă) został awansowany przez prezydenta Iona Iliescu po Mundialu 1994. Zob. Generał Iordanescu, "Gazeta Wyborcza", nr 207, 6 lipca 1994, s. 24.
  2. ↑ Natomiast w 2009, kiedy Iordănescu był senatorem, następca Iliescu, Traian Băsescu nadał mu stopień generała-majora (rum. general-maior). Zob. HotNews.ro: Neculai Ontanu, Gabriel Oprea si Anghel Iordanescu au fost inaintati in grad de Traian Basescu (Dostęp 19 lipca 2011)
  3. ↑ A skąd honorowanie piłkarza i trenera stopniami wojskowymi? "A stąd, że Iordănescu przez większą część kariery zawodniczej służył wiernie swojej armii, broniąc barw wojskowej Steauy Bukareszt. A przecież zespół wyraźnie przodował w kraju, więc okazji do awansów nie brakowało". Zob. Generał Iordanescu, "Piłka Nożna", nr 37, 13 września 1994, s. 24.
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Anghel Iordănescu: Câştigarea CCE, cea mai mare realizare a fotbalului românesc (Dostęp 20 lipca 2011)
  5. ↑ Tylko dwu trenerów z Europy Środkowo-Wschodniej znalazło się wyżej od nich: Czech Karel Brückner (15) i Ukrainiec Walery Łobanowski (35). W rankingu pojawił się jeszcze jeden szkoleniowiec z Rumunii, Victor Piţurcă (127). Pełen ranking: IFFHS: Najlepsi trenerzy piłkarscy świata, 1996-2010 (Dostęp 20 lipca 2011)
  6. ↑ UEFA.com: Romania's 'greatest' retires (Dostęp 20 lipca 2011)
  7. ↑ 7,0 7,1 Dziś Wisła, pojutrze Chelsea. Rozmowa M. Harasimowicza i M. Pola z Danem Petrescu (Dostęp 19 lipca 2011)
  8. ↑ Sport.wp: Iordanescu - Generał wojny (Dostęp 31 sierpnia 2011)
  9. ↑ NationalFootballTeam: Anghel Iordanescu (Dostęp 29 lipca 2011)
  10. ↑ 10,0 10,1 WLDCup: Iordanescu returns to UAE (Dostęp 19 lipca 2011)
  11. ↑ 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 11,6 H. Górecki. Piłka w kryzysie. "Encyklopedia piłkarska FUJI. World Cup 1994", Katowice 1994, s. 137.
  12. ↑ Ziare.com: Anghel Iordanescu implineste 61 de ani (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  13. ↑ Sport.ro: Martinovici, primul capitan strain din istoria Stelei? Tanase, Dica sau Tatarusanu? Cine va purta banderola in retur? (Dostęp 29 lipca 2011)
  14. ↑ Więcej o osiągnięciach Steauy Bukareszt: RomaniaSoccer.ro: Fotbal Club Steaua Bucureşti (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  15. ↑ Jak pisał w 1995 rumuński współpracownik "Piłki Nożnej", Răzvan Toma: "W latach 80. sytuacja w rumuńskim futbolu była jasna. Liczyły się tylko dwa kluby z Bukaresztu – Steaua i Dinamo. Pierwszy wspierało wojsko oraz syn Nicolae Ceauşescu, Valentin. Za drugim stała milicja. Oba miały wręcz nieograniczone możliwości finansowe i organizacyjne. Potrafiły zniszczyć każdego, kto stanął im na drodze". Zob. R. Toma. Albo sponsorzy, albo transfery, "Piłka Nożna", nr 2, 10 stycznia 1995, s. 19.
  16. ↑ Valentin Ceaușescu w wywiadzie z 2009 przyznał wprost, że kredyty na budowę zespołu pochodziły z Ministerstwa Obrony Narodowej. Zob. Interviu cu Valentin Ceausescu, despre Steaua, Hagi, si Lucescu (Dostęp 20 lipca 2011)
  17. ↑ SteleleStelei: ANGHEL-"PUIU"-IORDANESCU (Dostęp 20 lipca 2011)
  18. ↑ 18,0 18,1 RSSSF: Champions' Cup 1985-86 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  19. ↑ Encyklopedia piłkarska FUJI, tom 23. Europejskie finały, Katowice 1999, s.111.
  20. ↑ 20,0 20,1 Z.Mroziński. Wiara czyni cuda, "Piłka Nożna", nr 30, 26 lipca 1994, s. 18.
  21. ↑ Rozmowa Gheorghe Hagiego z "World Soccer" (Dostęp 19 lipca 2011)
  22. ↑ RomanianSoccer: Mecze reprezentacji w roku 1971 (Dostęp 29 lipca 2011)
  23. ↑ RSSSF: World Cup 1974 Qualifying (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  24. ↑ RSSSF: European Championship 1976, Qualifying Stage (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  25. ↑ RSSSF: World Cup 1978 Qualifying (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  26. ↑ RSSSF: European Championship 1980, Qualifying Stage (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  27. ↑ RSSSF: World Cup 1982 Qualifying (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  28. ↑ Zob. RSSSF: Anghel Iordănescu, wszystkie mecze w kadrze (Dostęp 19 lipca 2011)
  29. ↑ RSSSF: Romania - Record International Players (Dostęp 29 lipca 2011)
  30. ↑ RomanianSoccer.ro: profil Anghela Iordănescu (Dostęp 19 lipca 2011)
  31. ↑ 31,0 31,1 RomaniaSoccer.ro: Mecze reprezentacji Rumunii w 1981 roku (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  32. ↑ 32,0 32,1 32,2 KO. Bałkaniada, "Piłka Nożna", nr 34, 23 sierpnia 1994, s. 18.
  33. ↑ RSSSF: Super Cup 1986 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  34. ↑ EVZ.ro: Helmuth Duckadam, povestea eroului de la Sevilla (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  35. ↑ Bölöni w 1987 odszedł do Racingu Jet Bruksela. Zob. NationalFootballTeams: Ladislau Bölöni (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  36. ↑ Majearu w 1987 odszedł do Interu Sibiu. Zob. NationalFootballTeams: Mihai Majearu (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  37. ↑ Belodedici w 1988 odszedł do Crvenej zvezdy Belgrad. Zob. NationalFootballTeams: Miodrag Belodedici (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  38. ↑ Bărbulescu w 1987 odszedł do Petrolulu Ploieşti. Zob. NationalFootballTeams: Ilie Bărbulescu (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  39. ↑ Gheorghe Hagi. W: K. Radnedge. FIFA Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej. France 1998, tłum. T. Gorazdowski, RTW 1998, s. 57.
  40. ↑ RSSSF: Romania 1986/87 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  41. ↑ RSSSF: Romania 1987/88 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  42. ↑ RSSSF: Romania 1988/89 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  43. ↑ RSSSF: Romania Cup Finals (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  44. ↑ Generał odchodzi natychmiast, "Gazeta Wyborcza", nr 67, 19 marca 1996, s. 23.
  45. ↑ Pośród licznych skandali związanych ze Steauą w tym okresie, polski dziennikarz, Jacek Barański, przytoczył jeden najbardziej – jego zdaniem – znamienny. Pisał wiosną 1989: "Wielkim skandalem zakończył się rozegrany w czerwcu ubiegłego roku jubileuszowy, pięćdziesiąty finał krajowego pucharu z udziałem Steauy i Dinama. Steaua prowadziła 1:0 aż do 87 minuty, kiedy to Dinamu udało się wyrównać. Tuż przed końcowym gwizdkiem, gdy wszyscy spodziewali się dogrywki, Steaua strzeliła drugiego gola. Sędzia prowadzący spotkanie w pierwszej chwili uznał go, lecz widząc uniesioną chorągiewkę liniowego, zmienił swoją decyzję mimo agresywnych protestów piłkarzy Steauy. Ci, niezadowoleni z werdyktu, pożegnali się z publicznością i, odmawiając przystąpienia do dogrywki, zniknęli w szatni. Mimo to, specjalna komisja, powołana przez Związek Piłkarski i Wydział Rady Państwa ds. Kultury Fizycznej i Sportu, uznała, że druga bramka dla wojskowych zdobyta została prawidłowo i tym samym ogłosiła ich zdobywcami krajowego pucharu w 1988!". Zob. J. Barański. Przed meczem Polska-Rumunia. Sukcesy... skandale, "Piłka Nożna", nr 14, 4 kwietnia 1989, s. 6.
  46. ↑ Prosport.ro: "Gigi Becali e mai rău ca Ceauşescu! Mircea Lucescu şi-a făcut carieră pe 'blaturi' (Dostęp 2 listopada 2011)
  47. ↑ Ziare.com: Mircea Lucescu ataca furibund Steaua (Dostęp 2 listopada 2011)
  48. ↑ RSSSF: Champions' Cup 1986-87 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  49. ↑ RSSSF: Champions' Cup 1987-88 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  50. ↑ RSSSF: European Champions' Cup 1988-89 - Details (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  51. ↑ AC Milan-Steaua 4:0, "Gazeta Wyborcza", nr 14, 26 maja 1989, s. 8.
  52. ↑ 52,0 52,1 52,2 52,3 Książęce marzenia. Rozmowa z Ilie Dumitrescu, "Gazeta Wyborcza", nr 155, dodatek sportowy, 6 lipca 1994, s. 6.
  53. ↑ J. Barański. Przed meczem Polska-Rumunia. Sukcesy... skandale, "Piłka Nożna", nr 14, 4 kwietnia 1989, s. 6.
  54. ↑ NationalFootballTeams: Steaua Bukareszt, sezon 1992-1993 (Dostęp 26 czerwca 2011)
  55. ↑ Krótko. "Gazeta Wyborcza", nr 133, 9 czerwca 1993.
  56. ↑ Szczegółowie informacje o eliminacjach do Mundialu 1994: RSSSF: World Cup 1994 Qualifying (Grupa 4) (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  57. ↑ Stracili formę, "Gazeta Wyborcza", nr 124, 30 maja 1994, s. 23.
  58. ↑ O fenomenie tego pokolenia pisał kiedyś Roman Hurkowski. Rumuńskie patenty, "Piłka Nożna Plus", nr 11, listopad 2000, s. 24.
  59. ↑ Zob. np. Q. Wielka emigracja, "Piłka Nożna", nr 7, 15 lutego 1994, s. 19.
  60. ↑ RUMUNIA. Król Karpat za granicą, "Gazeta Wyborcza", nr 130, 7 czerwca 1994, s. 2.
  61. ↑ Co ciekawe, mniej optymistycznie szanse Rumunów oceniali polscy komentatorzy. Dziennikarz "Piłki Nożnej" pisał: "Trudno oczekiwać, żeby ta reprezentacja wielkiej emigracji była w stanie zrobić w Stanach Zjednoczonych furorę. Kadrę tworzą w większości piłkarze, mający szczyt kariery za sobą. Przez ostatnie cztery lata zarobili na Zachodzie sporo pieniędzy. Finały mistrzostw świata nie będą więc dla nich grą o wszystko". Zob. Q. Wielka emigracja, "Piłka Nożna", nr 22, 31 maja 1994, s.16.
  62. ↑ 62,0 62,1 RSSSF: World Cup 1994 (United States of America, June 17-July 17) (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  63. ↑ MC. Geniusz futbolu, "Rzeczpospolita", 21 czerwca 1994.
  64. ↑ Jak pisał Dariusz Kurowski, korespondent "Piłki Nożnej": "Rumuni stali się maskotką amerykańskiej publiczności, która bardzo ucieszyła się z ich zwycięstwa nad Argentyną. Ale Rumuni budzili także podziw dziennikarzy akredytowanych na mistrzostwa". Zob. D. Kurowski. Hagi do wzięcia, "Piłka Nożna", nr 28, 12 lipca 1994, s. 6.
  65. ↑ Jak pisał dziennikarz: "jego gol strzelony Kolumbii z 35 metrów był najpiękniejszy w turnieju, a w 1/8 finału sam wygrał mecz z Argentyną". K.G. Gheorghe Hagi. W: "Piłka w grze", dodatek do "Rzeczpospolitej" przed MŚ 2006, część 15, 13 lutego 2006, s. 11.
  66. ↑ P. Zarzeczny. Jak trwoga..., "Piłka Nożna", nr 30, 26 lipca 1994, s. 19.
  67. ↑ D. Wołowski, Salsa Rumunów, "Gazeta Wyborcza", nr 152, 2 lipca 1994, s. 23.
  68. ↑ Trenerem być (albo nie być), "Gazeta Wyborcza", nr 159, 11 lipca 1994, s. 6.
  69. ↑ Generał Iordanescu, "Gazeta Wyborcza", nr 207, 6 lipca 1994, s. 24.
  70. ↑ RH. Sztabowcy, "Piłka Nożna", nr 12, 21 marca 1995, s. 16.
  71. ↑ FC Steaua.ro: Gabi Balint - parte din Steaua (Dostęp 10 stycznia 2012)
  72. ↑ RSSSF: European Championship 1996 qualifications (Grupa 1) (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  73. ↑ 73,0 73,1 KO. 46 dni do finałów X ME, "Piłka Nożna", nr 17, 23 kwietnia 1996, s. 22.
  74. ↑ WM. Iordanescu zostaje, "Rzeczpospolita", 22 marca 1996.
  75. ↑ RSSSF: Final Tournament (in England) (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  76. ↑ D. Kurowski. Sposoby ewakuacji. "Piłka Nożna", 1996, s. 19.
  77. ↑ D. Wołowski. Była bramka, "Gazeta Wyborcza" nr 137, 14 czerwca 1996, s. 39.
  78. ↑ Steleę publicznie skrytykował nawet trener Iordănescu. Powiedział: "Straciliśmy idiotyczną bramkę po błędzie bramkarza. Koledzy go bronią, to dowód profesjonalizmu. Ale nie wiem, dlaczego robi takie rzeczy. Kłopot w tym, że nie mam nikogo lepszego". Zob. M. Żukowski. Bójek nie było, "Rzeczpospolita", 13 czerwca 1996.
  79. ↑ Z tego powodu zresztą rumuński bramkarz został uznany przez "Piłkę Nożną" za najsłabszego na tej pozycji na całych mistrzostwach. Roman Hurkowski, który przygotował ranking, napisał: "Na dobrą sprawę [Stelea] powinien zostać wycofany już po puszczeniu pierwszego gola (pierwszy mecz z Francją), gdyż popełnił wtedy szkolny błąd". Zob. R.Hurkowski. Szesnastu fruwających. "Piłka Nożna" nr 31, 30 lipca 1996, s. 17.
  80. ↑ KO. Dlaczego odpadli?, "Piłka Nożna", nr 26, 25 czerwca 1996.
  81. ↑ 81,0 81,1 Dylemat pułkownika, "Gazeta Wyborcza", nr 137, 14 czerwca 1997, s. 32
  82. ↑ W. Mazur. Informacje, "Rzeczpospolita", 28 czerwca 1995.
  83. ↑ 83,0 83,1 RSSSF: World Cup 1998 Qualifying (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  84. ↑ Ranking FIFA: Rumunia (Dostęp 26 czerwca 2011)
  85. ↑ Wyprzedził m.in. selekcjonerów reprezentacji Francji i Holandii, Aime Jacqueta i Guusa Hiddinka. Zob. IFFGS: The World's best National Coach 1997 (Dostęp 29 sierpnia 2011)
  86. ↑ Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Świata 1998, s. 151.
  87. ↑ T. Gorazdowski. Mistrzowie mistrzów, "Polityka", nr 26, 27 czerwca 1998, s. 68.
  88. ↑ Dobrze wiem, co kto umie. Rozmowa z Danem Petrescu, nowym trenerem Wisły Kraków. "Rzeczpospolita", nr 3780, 4 marca 2006, s. X1.
  89. ↑ Skład reprezentacji Rumunii na Mundial 1998: RomaniaSoccer.ro: World Cup • France 1998 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  90. ↑ RSSSF: World Cup 1998 (Grupa G) (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  91. ↑ D. Wołowski. Mundialowe misje, "Gazeta Wyborcza", 2 lipca 1998, s. 27.
  92. ↑ IndianExpress: Romania script hair-raising tale (Dostęp 26 czerwca 2011)
  93. ↑ MŻ. Żółtko ze zgniłego jajka, "Rzeczpospolita", 27 czerwca 1998.
  94. ↑ 94,0 94,1 94,2 G. Stański. Generał w Warszawie, "Piłka Nożna", nr 48, 1 grudnia 1998, s. 36-37.
  95. ↑ Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Świata 1998, s. 153.
  96. ↑ 96,0 96,1 96,2 96,3 KO. Powrót. "Piłka Nożna", nr 5, 29 stycznia 2002, s. 30.
  97. ↑ TestWawrzyna.WordPress: Rozmowa z Danem Petrescu, trenerem Wisły Kraków (Dostęp 20 lipca 2011)
  98. ↑ KR. Sposób na odwagę, "Rzeczpospolita", 5 września 1995.
  99. ↑ Ranking FIFA: reprezentacja Grecji (Dostęp 26 czerwca 2011)
  100. ↑ RSSSF: European Championship 2000 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  101. ↑ 101,0 101,1 101,2 Aktualności, "Piłka Nożna", nr 13, 30 marca 1999, s. 42.
  102. ↑ KG. Iordanescu zwolniony, "Rzeczpospolita", 17 listopada 1998.
  103. ↑ WorldSoccerNewsCom: Greeks threaten Iordanescu if he quits national team (Dostęp 26 czerwca 2011)
  104. ↑ RSSSF.com: mecze reprezentacji Grecji, część: 1998-1999 (Dostęp 26 czerwca 2011)
  105. ↑ Piţurcă rozpoczął proces odsuwania od reprezentacji graczy z pokolenia, które dotarło do ćwierćfinału Mundialu 1994, i zastępowania ich młodszymi. Hagi stanął na czele grupy buntowników. Przedstawił kierownictwu federacji ultimatum; odejdzie albo Piţurcă albo on zakończy karierę reprezentacyjną. Niedługo potem szkoleniowiec został zwolniony. Zob. Biblioteczka Piłki Nożnej. Finaliści EURO 2000, s. 14-15.
  106. ↑ W. Mazur. Kronika futbolowa, "Rzeczpospolita", 9 listopada 1999.
  107. ↑ Najpierw nazwisko Iordănescu pojawiło się – obok innych kandydatów na selekcjonera: Pawła Janasa, Franciszka Smudy i Seppa Piontka – na okładce tygodnika "Piłka Nożna" (nr 43, 26 października 1999). Trzy tygodnie później dziennikarze przeprowadzili wywiad z Rumunem, w którym powiedział, że gdyby pojawiła się propozycja prowadzenia reprezentacji Polski, to "wysłuchałby pana Michała Listkiewicza [prezesa PZPN] z największą uwagą". Przyznał jednak, że do tej pory nikt z PZPN do niego w tej sprawie nie dzwonił. Jako ciekawostkę można dodać, że w mini-rankingu, przygotowanym przez redaktorów "Piłki Nożnej", grupującym potencjalnych kandydatów na trenera kadry, Iordănescu zdobył najwięcej punktów wśród cudzoziemców (wyprzedził Piontka, Ivicę Osima i Dušana Uhrina) i tyle samo, co najlepsi Polacy, Janas i Henryk Kasperczak. Zob. "Piłka Nożna" nr 46, 16 listopada 1999, s. 19. Ostatecznie selekcjonerem nie został żaden z nich, ale Jerzy Engel, który w dziennikarskiej klasyfikacji został oceniony jako najmniej wartościowy kandydat.
  108. ↑ PlanetWorldCup: Skład Arabii Saudyjskiej na Mundial 1998 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  109. ↑ RSSSF: Champions' Cup 1999/2000 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  110. ↑ InfoFootball.Online: AFC Champions League 2000 (Dostęp 20 sierpnia 2011)
  111. ↑ 111,0 111,1 RSSSF: Saudi Arabia 1999/2000 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  112. ↑ NationalFootballTeam: Skład Rapidu Bukareszt na sezon 2000-2001 (Dostęp 19 lipca 2011)
  113. ↑ Sport.Wp.pl: Rezygnacja Anghela Iordanescu (Dostęp 19 lipca 2011)
  114. ↑ RSSSF: UEFA Cup 2000-01 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  115. ↑ Guardian.com: Owen may be quicker than Rapid (Dostęp 19 lipca 2011)
  116. ↑ RSSSF: United Arab Emirates 2000/01 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  117. ↑ RSSSF: Asian Club Competitions 2000/01 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  118. ↑ TOK. Hagi zrezygnował, "Gazeta Wyborcza", 277, 27 listopada 2001.
  119. ↑ G. Stański. Czas przebudowy. "Piłka Nożna", nr 15, 9 kwietnia 2002, s. 22.
  120. ↑ GulfNews.com: Romania FA appeal for Iordanescu release (Dostęp 19 lipca 2011)
  121. ↑ UEFA.com: Greece the word for Iordanescu (Dostęp 18 lipca 2011)
  122. ↑ 122,0 122,1 RomaniaSoccer.ro: Mecze reprezentacji Rumunii w 2002 roku (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  123. ↑ 123,0 123,1 123,2 123,3 RSSSF: European Championship 2004 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  124. ↑ We wrześniu 2002 Dania zajmowała 13., Rumunia 26., a Norwegia 38. miejsce. Zob. Ranking FIFA, wrzesień 2002 (Dostęp 28 czerwca 2011)
  125. ↑ DBU.dk: landsholdsdatabasen (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  126. ↑ RSSSF: Mecze reprezentacji Rumunii (Dostęp 28 czerwca 2011)
  127. ↑ NA. Generał odchodzi, "Rzeczpospolita", 31 marca 2003.
  128. ↑ StitiKappa.ro: LOBONT: NU UN COSMAR, CI UN ADEVARAT DEZASTRU (Dostęp 5 września 2011)
  129. ↑ Mecze eliminacji Euro 2004. "Piłka Nożna", nr 13, 1 kwietnia 2003, s. 36.
  130. ↑ HighBeam.com: Soccer-Romania: Iordanescu has change of Romanian heart (Dostęp 28 czerwca 2011)
  131. ↑ RomaniaSoccer.ro: Mecze reprezentacji Rumunii w 2003 roku (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  132. ↑ YouTube: Mecz Dania-Rumunia 2:2, 2003 (Dostęp 22 lipca 2011)
  133. ↑ Soccer24-7.com: 20 millions fans lost (Dostęp 21 lipca 2011)
  134. ↑ 134,0 134,1 UEFA.com: Iordanescu staying with Romania (Dostęp 28 czerwca 2011)
  135. ↑ 135,0 135,1 RomaniaSoccer.ro: Mecze reprezentacji Rumunii w 2004 roku (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  136. ↑ L. Orłowski. Pogrom Niemców, "Piłka Nożna", nr 18, 4 maja 2004, s. 34.
  137. ↑ Sport.pl: Niemcy w szoku po kompromitującej porażce z Rumunią (Dostęp 19 lipca 2011)
  138. ↑ Soccernet.com: Romania 5-1 Germany (Dostęp 28 czerwca 2011)
  139. ↑ Z 35. w sierpniu na 26. w październiku 2004. Zob. Ranking FIFA: Rumunia (Dostęp 26 czerwca 2011)
  140. ↑ Sport.pl: Mutu trenuje z reprezentacją Rumunii (Dostęp 19 lipca 2011)
  141. ↑ Później Iordănescu zaproponował mu funkcję swojego asystenta. Sport.pl: Mutu asystentem trenera kadry Rumunii? (Dostęp 19 lipca 2011)
  142. ↑ RSSSF: World Cup 2006 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  143. ↑ L. Orłowski. Cud w Vaduz, "Piłka Nożna", nr 41, 12 października 2004, s. 36.
  144. ↑ 144,0 144,1 WorldCup.com: Politically ambitious Romanian coach quits (Dostęp 28 czerwca 2011)
  145. ↑ Ranking FIFA: Armenia (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  146. ↑ UEFA.com: Iordanescu quits Romania role (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  147. ↑ Evenimentul.ro: Anghel Iordănescu este dorit de Legia Varşovia! (Dostęp 19 lipca 2011)
  148. ↑ Pierwsza miała miejsce w kwietniu 2003, kiedy Iordănescu po meczu z Danią (2:5) podał się do dymisji ze stanowiska selekcjonera reprezentacji. Wówczas jednak rezygnacja nie została przyjęta. Zob. ArabNews.com: Ittihad Target Iordanescu as New Coach (Dostęp 18 lipca 2011)
  149. ↑ WM. Iordanescu w cenie, "Rzeczpospolita", 29 marca 2005.
  150. ↑ RSSSF: Arab Champions' League 2004/05 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  151. ↑ Pozostałe trzy to: Thai Farmers Bank (1994 i 1995), Pohang Steelers (1997 i 1998) oraz Suwon Samsung Bluewings (2001 i 2002). Zob. RSSSF: Asian Champions' Cup (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  152. ↑ RSSSF: Champions' League 2005 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  153. ↑ RSSSF: Saudi Arabia 2004/05 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  154. ↑ RSSSF: FIFA Club World Championship 2005 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  155. ↑ Telegraph.Uk: Boys from Brazil reach Club World final (Dostęp 18 lipca 2011)
  156. ↑ TheStandard.com: Al Ittihad vows to fly Saudi flag in Japan (Dostęp 18 lipca 2011)
  157. ↑ RSSSF: Champions' League 2006 (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  158. ↑ AFC.com: Iordanescu steps down at Al Ain (Dostęp 18 lipca 2011)
  159. ↑ Soccernet.Com: Romanian coach Iordanescu retires at 57 (Dostęp 18 lipca 2011)
  160. ↑ Ziare.com: Iordanescu: Nu m-a cautat nimeni de la Al Hilal (Dostęp 18 lipca 2011)
  161. ↑ NineOClock.ro: Iordanescu and Hagi at helm of national team? (Dostęp 26 czerwca 2011)
  162. ↑ Sport.ro: Anghel Iordanescu despre viitorul nationalei: "Sacrificam calificarea la EURO 2012 pentru reconstructie. Eu si Hagi ne vom ocupa de toate loturile nationale" (Dostęp 29 czerwca 2011)
  163. ↑ RomanianTimes: Hagi refused the national team (Dostęp 25 czerwca 2011)
  164. ↑ Ziare.com: Becali anunta venirea lui Anghel Iordanescu la Steaua (Dostęp 2 listopada 2011)
  165. ↑ Mediafax.ro: Stelea: Răzvan Lucescu mi-a propus să fiu antrenor secund (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  166. ↑ UEFA.com: Oţelul confirmed as Romanian champions (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  167. ↑ Sport.pl: Dan Petrescu zdobył z FC Unireą mistrzostwo Rumunii (Dostęp 24 sierpnia 2011)
  168. ↑ Steaua.FC.com: Eduard Iordanescu (Dostęp 29 lipca 2011)
  169. ↑ Realitatea.net: Duşan Uhrin pleacă de la Timişoara, Edi Iordănescu îi ia locul (Dostęp 26 sierpnia 2011)
  170. ↑ CDEP.ro: Senator Anghel Iordanescu, kadencja 2004-2008 (Dostęp 19 lipca 2011)
  171. ↑ AmosNews.com: Iordănescu şi Pandele au demisionat din PSD (Dostęp 19 lipca 2011)
  172. ↑ CDEP.ro: Senator Anghel Iordanescu, kadencja 2008-2012 (Dostęp 19 lipca 2011)
  173. ↑ Oprea si Iordanescu il sprijina pe Basescu la prezidentiale (Dostęp 20 lipca 2011)
p • d • e
Królowie strzelców Ligi I
1933: Dobay • 1934: Dobay • 1935: Dobay • 1936 Barbu • 1937: Dobay/Iordache • 1938: Thierjung • 1939: Marksteiner • 1940: Avar • 1941: Bogdan/V.Niculescu • 1947: Bonyhádi • 1948: Bonyhádi • 1949: Váczi • 1950: Rădulescu • 1951: Váczi • 1952: Ozon • 1953: Ozon • 1954: Al.Ene • 1955: Ciosescu • 1956: Alecsandrescu • 1958: Ciosescu • 1959: Gh.Ene • 1960: Constantin • 1961: Constantin • 1962: Constantin • 1963: Ionescu • 1964: Frățilă/Pavlovici • 1965: Adam • 1966: Ionescu • 1967: Oblemenco • 1968: Adam • 1969: Dumitrache • 1970: Oblemenco • 1971: Dumitrache/Moldoveanu/Tătaru • 1972: Oblemenco • 1973: Oblemenco • 1974: Adam • 1975: Georgescu • 1976: Georgescu • 1977: Georgescu • 1978: Georgescu • 1979: Radu • 1980: Câmpeanu • 1981: Radu • 1982: Iordănescu • 1983: Grosu • 1984: Coraș • 1985: Hagi • 1986: Hagi • 1987: Cămătaru • 1988: Pițurcă • 1989: Mateuț • 1990: Balint • 1991: Hanganu • 1992: Gerstenmájer • 1993: Dumitrescu • 1994: Craioveanu • 1995: Craioveanu • 1996: Vlădoiu • 1997: Ilie • 1998: Barbu/Oană • 1999: Ganea • 2000: Savu • 2001: Niculae • 2002: Cursaru • 2003: Răducanu • 2004: Dănciulescu • 2005: Bucur/C.Niculescu • 2006: Mazilu • 2007: C.Niculescu • 2008: Dănciulescu • 2009: Bucur/Costea • 2010: Cristea • 2011: Zicu
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Anghel_Iordănescu&oldid=31343491”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty