Anna Fotyga

Anna Fotyga
Data i miejsce urodzenia	12 stycznia 1957 Lębork
Posłanka VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 8 listopada 2011
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 29 listopada 2007 do 20 sierpnia 2008
Poprzednik	Robert Draba (p.o.)
Następca	Piotr Kownacki (p.o.)
Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 9 maja 2006 do 7 września 2007 i ponownie od 10 września 2007 do 16 listopada 2007
Poprzednik	Stefan Meller
Następca	Radosław Sikorski
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Anna Fotyga i Condoleezza Rice

Anna Elżbieta Fotyga z domu Kawecka (ur. 12 stycznia 1957 w Lęborku) – polska polityk, ekonomistka, była deputowana do Parlamentu Europejskiego, w latach 2006–2007 minister spraw zagranicznych w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2007–2008 szefowa Kancelarii Prezydenta RP, posłanka na Sejm VII kadencji.

Życiorys

Wykształcenie

W 1981 ukończyła studia z zakresu handlu zagranicznego na Uniwersytecie Gdańskim, jest też absolwentką Duńskiej Szkoły Administracji Publicznej. Odbyła staże i szkolenia zagraniczne, m.in. w Departamencie Pracy Stanów Zjednoczonych, na Cornell University w stanie Nowy Jork oraz w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju.

Działalność zawodowa i polityczna

W 1981 pracowała w dziale zagranicznym Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ "Solidarność". W stanie wojennym utrzymywała się, ucząc języka angielskiego i rosyjskiego. W latach 1987–1989 była członkiem Zarządu Spółki "Modem". Od 1989 do 1991 pracowała, a następnie kierowała Biurem Spraw Zagranicznych Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". Była bliskim współpracownikiem ówczesnego wiceprzewodniczącego Związku Lecha Kaczyńskiego.

W latach 1992–1994 pracowała w przedsiębiorstwie wydawniczym "Przekaz", a w kolejnych latach jako ekspert w Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz jako doradca przy projektach Banku Światowego. Od 1998 do 2002 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej rady nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1999 do 2001 była także doradcą prezesa Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych ds. integracji europejskiej, a w 2000 również doradcą Prezesa Rady Ministrów do spraw międzynarodowych w rządzie Jerzego Buzka. W 2001 pełniła obowiązki dyrektora Departamentu Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

20 listopada 2002 została mianowana zastępcą prezydenta miasta Gdańska, gdzie była odpowiedzialna za politykę gospodarczą miasta oraz między innymi fundusze z Unii Europejskiej. Zrezygnowała z tej funkcji w dniu 12 stycznia 2004, formułując zarzuty o nepotyzm lub korupcję pod adresem prezydenta miasta Pawła Adamowicza z PO i jego otoczenia.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 startowała z list Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 1 obejmującym województwo pomorskie. Uzyskała mandat poselski, otrzymując 25 994 głosów. Funkcję polskiej deputowanej VI kadencji PE sprawowała do 22 listopada 2005.

23 listopada 2005 została mianowana sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

9 maja 2006 po dymisji Stefana Mellera prezydent Lech Kaczyński mianował ją na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Utrzymała to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Formalnie pełniła tą funkcję dwukrotnie z dwugodzinną przerwą.

Od 7 września 2006 do 20 maja 2010 zasiadała w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego. 4 lipca 2007 Platforma Obywatelska złożyła do Sejmu wniosek o wotum nieufności dla Anny Fotygi. 7 września 2007 została odwołana ze stanowiska ministra w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, który równocześnie powołał ją na stanowisko sekretarza stanu w MSZ, a po kilkudziesięciu minutach ponownie na stanowisko ministra. Tym samym Marszałek Sejmu uznał za bezprzedmiotowy wniosek PO o wotum nieufności. Funkcję ministra pełniła do 16 listopada 2007.

29 listopada 2007 została przez Lecha Kaczyńskiego powołana na stanowisko szefa Kancelarii Prezydenta RP. Pełniła tę funkcję do 20 sierpnia 2008.

W latach 2009–2010 kierowała misją Międzynarodowej Organizacji Pracy w Tbilisi. W sierpniu 2010 podała się do dymisji.

W 2011 w wyborach parlamentarnych została kandydatką Prawa i Sprawiedliwości do Sejmu z okręgu gdańskiego i uzyskała mandat poselski liczbą 24 662 głosów.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu "Za Zasługi dla Litwy" (2009)

Życie prywatne

Córka Jerzego i Krystyny Kaweckich (rodzice od stanu wojennego mieszkają w Niemczech). Jest mężatką, ma dwoje dzieci. Jest również publicystką Radia Maryja.