Anna de Beaujeu
Anna de Valois, Anna Francuska, Anna de Beaujeu (kwiecień 1461, w Genappe - 14 listopada 1522, w Chantelle) – córka Ludwika XI Walezjusza, króla Francji, i jego drugiej żony Karoliny Sabaudzkiej.
[edytuj] Księżna de Burbon
W młodości początkowo Annę swatano z Karolem Zuchwałym, księciem Burgundii, następnie została ona zaręczona z Mikołajem I Andegaweńskim, księciem Lotaryngii i w 1468 otrzymała tytuł wicehrabiny (vicomtesse) Thouars, uprzedzając to małżeństwo. Mikołaj jednak złamał zaręczyny, żeby poślubić Marię Burgundzką i zmarł niespodziewanie w 1473. Tego samego roku Anna poślubiła Piotra II, księcia de Burbon.
[edytuj] Regentka Francji
Podczas małoletności jej młodszego brata - Karola VIII, króla Francji, Piotr i Anna razem sprawowali regencję. Ta regencja trwała od 1483 do 1491, i małżonkowie razem zachowali królewski autorytet oraz jedność królestwa - wszystko na przekór dążeniom partii orleańskiej. W 1484 roku na miejscu dawnego królewskiego pawilonu myśliwskiego w Gien zleca zbudowanie zamku.
Anna musiała przezwyciężyć wiele trudności, m.in. zamieszki wśród magnatów, którzy cierpieli pod rządami poprzedniego króla, ojca Anny. Poczyniła ona kilka ustępstw na ich korzyść, a na niekorzyść ulubieńców byłego króla; np. przywróciła odebrane ziemie nawet wrogim rodzinom (m.in. rodzinie przyszłego króla Ludwika XII, znanej jako książęta Orleanu).
To Anna była autorką końcowego traktatu pokojowego kończącego wojnę stuletnia - Pokój w Etaples. W 1491 (mimo sprzeciwu Austrii i Anglii) zaaranżowała małżeństwo swojego brata z Anną, księżną Bretanii, dzięki czemu Bretania stała się częścią Francji. Kiedy Karol zakończył regencję w 1491, Anna i jej mąż poczuli się oboje oszukani przez królową Anna, która wynegocjowała niepodległość Brytanii.
[edytuj] Późniejsze życie i śmierć
Piotr zmarł w 1503, a jedyna ich córka - Zuzanna, księżna de Burbon, odziedziczyła po nim dobra. Anna, która zawsze dominowała w swoim małżeństwie, pozostała jednak administratorem ziemi Burbonów nawet po śmierci Piotra. Chroniła je przed wchłonięciem do ziem królewskich. Jej córka Zuzanna poślubiła innego księcia de Burbon, Karola Burbon-Montpensier, konstabla Francji. Jej mąż został później Karolem III, księciem de Burbon. Para ta miała 3 synów, zmarłych we wczesnym dzieciństwie, sama Zuzanna niestety zmarła przed swoją matka.
Kiedy Anna zmarła w 1522, jej własna linia zdążyła wygasnąć, nie miała ona żadnych żyjących potomków. Spadkobiercami stali się potomkowie ciotki Anny, Anny de Laval.
