Anna de Noailles
Hrabina Anna-Élisabeth de Noailles, z domu księżniczka Bibesco Bassaraba de Brancovan (ur. 15 listopada 1876 r. w Paryżu – zm. 30 kwietnia 1933 r. tamże) – francuska poetka i pisarka pochodzenia rumuńskiego.
Urodziła się w rodzinie rumuńskich bojarów Bibescu i Craioveşti jako córka księcia Grigore Bibescu-Basaraba (syna wałaskiego księcia Gheorghe Bibescu i księżniczki Zoe Brâncoveanu) i greckiej pianistki Raluki Moussouros (której Ignacy Paderewski dedykował wiele swych kompozycji). W 1897 r. poślubiła Mathieu de Noailles (1873-1942) – czwartego syna siódmego księcia (diuka) de Noailles. Małżeństwo, należące do czołówki ówczesnej paryskiej socjety, miało jednego syna, imieniem Anne Jules (1900-1979).
Piękna, inteligentna i niezależna, brylowała w najsławniejszych ówczesnych salonach literackich Paryża. Zajmowała się krytyką literacką, współpracowała z prasą, była animatorka życia kulturalnego. Napisała i wydała kilkanaście zbiorów poezji, trzy powieści oraz autobiografię. W 1904 r. wraz z m.in. Julią Allard-Daudet (wdową po Alfonsie Daudecie) i Judith Gautier (córką Teofila Gautier) była inicjatorką utworzenia nagrody literackiej Prix Vie heureuse (późniejszej Prix Femina).
Za swe zasługi dla kultury francuskiej została uhonorowana – jako pierwsza kobieta w historii – Komandorią Legii Honorowej. Na swojego członka powołała ją Królewska Belgijska Akademia Języka i Literatury Francuskiej (fr. Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique) – również jako pierwszą kobietę w historii (po śmierci Anny de Noailles jej fotel nr 33 objęła Colette). Akademia Francuska (Académie française) ustanowiła nagrodę na jej cześć.
