Antoni Gorecki
Antoni Gorecki herbu Dołęga (ur. 1787 w Wilnie, zm. 18 września 1861 w Paryżu) – polski poeta, satyryk i bajkopisarz, powstaniec listopadowy i uczestnik wojen napoleońskich.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Dołęga. Był synem Walentego i Anny z Reuttów. W latach 1802-1805 kształcił się na wydziale literatury Uniwersytetu Wileńskiego. W czasie studiów poznał się i zaprzyjaźnił się z Lelewelem.
Przekradł się do Księstwa Warszawskiego i zaciągnął do polskiego wojska. W latach 1809-1812 brał udział w kampaniach napoleońskich, a w latach 1815-1818 wiele podróżował. W roku 1830 uczestniczył w powstaniu listopadowym, udział w którym zakończył w randze pułkownika.
Publikował wiele swoich wierszy i bajek w czasopismach, także u swoich przyjaciół, Bruno Kicińskiego czy też w "Wiadomościach Brukowych". Był członkiem Towarzystwa Szubrawców.
Na emigracji od 1834 roku. Osiadł w Paryżu gdzie przyjaźnił się z Mickiewiczem, a jego syn Tadeusz ożenił się z Marią, córką Mickiewicza. Był pod wpływem Towiańskiego, później stając się jego zaciekłym wrogiem. Wydał 11 tomików wierszy i bajek.
Napisał m.in.: Krakowiaki ofiarowane Polkom (1816), Poezje Litwina, Bajki i poezje nowe. Autor Hymnu do Boga o zachowanie wolności – obecnie zwrotek do pieśni "Boże, coś Polskę".
Mickiewicz włączył jego bajkę Djabeł i zboże do III części Dziadów.
Zmarł w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montmorency pod Paryżem[potrzebne źródło].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna t. V, s.282, Wydawnictwa Gutenberg Print, Kraków
